“คะ เคนโด้... พริมว่าโด้ขยับออกไปหน่อยก็ได้นะ คือ มันอึดอัดอะ พริมหายใจไม่ออก”
“ไม่เอา อยากอยู่ใกล้ๆ”
ใกล้อะไรของแกไอ้หมาโด้... ถ้าใกล้กว่านี้ ฉันตายแน่
“แต่พริมหายใจไม่ออก ชะ ช่วยขยับออกนิดได้ไหม”
นอนเกร็งประหนึ่งก้อนหิน ขนาดเสียงพูดยังเบาหวิวแข่งกับอากาศ ไม่ใช่อะไร เกิดพูดดังแล้วร่างกายขยับตามจนไปชนเข้ากับสิ่งที่เธอไม่ปรารถนาจะทำอย่างไง นังพริมไม่ต้องกัดลิ้นตายคาเตียงเลยเหรอ แค่คิดภาพเช้าวันนั้นก็วิ่งพรวดเข้าสมอง โอ้มายก๊อด
แข็ง ใหญ่ เป็นลำ... สากกะเบือหรือเปล่าพ่อ
“ต้องขยับไปไกลแค่ไหน? นอกห้องเลยไหมล่ะ?”
“ไม่ใช่!... ก็แค่” นัยน์ตาคู่สวยหลุบมองท่อนแขนที่พาดโอบบนเอวคอด “แค่เอาแขนออกจากเอว แล้วเขยิบไปหน่อยก็พอ”
“แต่เมื่อกี้พริมบอกกลัว เลยอยากให้โด้อยู่ใกล้ๆ ไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมตอนนี้ถึงอยากให้โด้เขยิบ หรือพริมโกหก?”
“เปล่านะ ก็แค่...” เผลออ่อยเสียงเพราะกลัวผู้ชายเข
