เมียไร้สถานะ

“พูดจริงหรอวะ...” เรื่องที่เพิ่งได้ยินจากปากของอีกฝ่ายนั้นทำเอาแก้ววิสกี้สีสวยถูกถือค้างไว้กลางอากาศ ก่อนที่จะลดระดับเพื่อวางบนโต๊ะเพราะไม่สามารถดื่มด่ำกับรสชาติของมันได้อีกแล้ว “ก็ไม่ได้หลอกนะ” “เอาดีๆ อย่ากวนตีนสิวะไอ้อิท” “เออ” อิทธิพลพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้ความรู้สึก ราวกับเรื่องที่เอ่ยออกไปนั้นไม่ได้เกี่ยวข้องโดยตรงกับเขาเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มใช้มือป้องซิปโป้ที่ใช้จุดบุหรี่ ก่อนควันสีเทาจะลอยคลุ้งในชั้นบรรยากาศเหมือนเป็นหมอก อิทธิพล...เจ้าของไนต์คลับและผู้อยู่เบื้องหลังธุรกิจมากมายนับไม่ถ้วน หุ้นที่เขาถือนั้นสามารถตัดสินชะตาของบริษัทนั้นได้ แต่ไม่ได้ออกหน้าหรอก แค่ใช้เงินทำงานไปวันๆ “สงสารผู้หญิง” โอบการุญคือหนึ่งในเจ้าของธุรกิจที่เขาร่วมลงทุนด้วย ถือว่าเป็นคนคุ้นเคยกันดี ครั้งก่อนก็เขานี่แหละที่ทุ่มเงินมหาศาลเพื่อควบกิจการของพี่ชายแฟนมัน ถือว่าช่วยให้แฟนมันเป็นอิสระจากครอบครัวสารเลวของตัวเองได้ “ไมวะ?” อิทธิพลเลิกคิ้วขึ้นเมื่อได้ฟัง แต่งกับเขาแล้วจะสงสารผู้หญิงทำไม? “เพราะมึงเลว หาดีไม่ได้” “หึ” มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน ก่อนที่กวาดตามองไปรอบๆ งานเลี้ยงครบรอบหกสิบปีของมหาเศรษฐีคนหนึ่ง งานที่ไม่ได้เหมาะกับคนอย่างอิทธิพลเอาเสียเลย “เสี่ยอิทคะ มะลิขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม” เสียงหวานๆ ทำคนที่นั่งเอกเขนกเหยียดแขนยาวพาดกับเก้าอี้หรูถึงกับเงยหน้าขึ้นมอง “ก็ว่ามา” เหมือนจะคุ้น แต่อิทธิพลก็นึกไม่ค่อยออก หน้าหวานพอๆ กับเสียงที่เธอใช้เรียกเขา “ขอแบบส่วนตัวไม่ได้หรอคะ?” “ไม่ได้” อิทธิพลพูดอย่างไร้เยื่อใย สูดควันเข้าปาก แล้วปล่อยออกอีกรอบ “เดี๋ยวกูไปเอง” แต่คนที่ได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนอย่างโอบการุญกลับมารยาทดีจนอิทธิพลรำคาญ เหลือแต่เขา..กับสาวน้อยจนได้ หมับ! ร่างบางทิ้งตัวลงบนตักแกร่งอย่างถือวิสาสะ อีกทั้งยังตวัดแขนรัดรอบลำคอเพื่อรั้งอิทธิพลเข้าใกล้ “ใคร?” หัวคิ้วขมวดเล็กน้อย แต่โดยรวมแล้วสีหน้าของอิทธิพลก็ยังไม่เปลี่ยนไปมากพอที่จะทำให้คนอื่นอ่านออกว่าเขากำลังรู้สึกเช่นไร “มะลิไงคะ เราเคยดีลกันอยู่คืนนึง น้อยใจนะ เสี่ยจำไม่ได้เลยหรอเนี่ย” “จำไม่ได้” “ไม่เป็นไรค่ะ ไหนๆ ก็ได้เจอกันแล้ว เดี๋ยวมะลิจะฟื้นความจำให้เสี่ยเอง” หญิงสาวรูปร่างสะโอดสะองพยายามบดเบียดตัวเองอยู่บนตักเขา พยายามขยับเข้าไปใกล้ พยายามโน้มใบหน้าต่ำลงอีกจนเกือบจะสัมผัสริมฝีปากกลิ่นควันนั่นแล้ว “ฉันพูดสุภาพไปสินะ” “คะ?” “จำไม่ได้ มันหมายความว่าฉันไม่อยากจำ” “เสี่ยอย่าพูดจาใจร้ายสิ เราก็เคยเป็นคนคุ้นเคยกันนะ” “นอนด้วยกันคืนเดียวนี่คุ้นแล้ว?” อิทธิพลเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัยกับแนวคิดของเจ้าหล่อน การที่เขาจำไม่ได้ก็ชัดแล้วว่าคงไม่น่าสนใจ..ไม่ได้มีอะไรควรค่าให้จดจำ ก็เหมือนผู้หญิงคนอื่นที่ผ่านเข้ามา แล้วก็่ผ่านไป พลั่ก! “โอ๊ย!” จากที่นั่งอยู่บนตักแกร่ง กลายเป็นสไลด์แลนด์ดิ้งสู่พื้นอย่างสวยงาม เงยหน้าหวานๆ มองอิทธิพลอย่างไม่อยากเชื่อว่าเขาจะลงมือด้วยความเลือดเย็น “อย่าไปทำตัวง่ายๆ ที่ไหนอีก คนอื่นจะเข้าใจผิดว่าเธอแลกเงิน” อิทธิพลหยิบผ้าเช็ดหน้าออกจากสูทเนื้อดี สะบัดแล้วเช็ดตรงที่เคยสัมผัสกัน ก่อนโยนส่งๆ ลงบนโต๊ะ “ว..ว่าไงนะ” สาวหน้าสวยเพิ่งหาเสียงตัวเองเจอ ความตกใจทำเธอยังลุกไม่ขึ้นด้วยซ้ำ แลกเงิน? นั่นมันคำสุภาพของคำว่าขายตัวใช่ไหม? “นี่..นี่เสี่ยด่ามะลิหรอคะ” “ตอนแรกก็นึกว่าหลอก” “...” “ที่แท้..ก็โง่จริง” อิทธิพลยกยิ้มเย้ยหยันขึ้นแบบที่ทำให้ผู้หญิงหน้าชาจนอยากเปล่งเสียงกรี๊ดออกมา! . . พาเสี่ยอิทมาเสิร์ฟแบบร้อนฉ่าเลยค่า บอกว่าติดใจสาวสวย คนอื่นก็ติดใจที่เฮียหล่อเท่านั้นแหละ เพราะถ้ารู้จักแล้วจะติดใจไม่ไหวแน่ ก๊ากกก ปอลิง โอบการุญมีเรื่องของตัวเองนะคะ ชื่อเรื่อง ‘เมียในปกครอง’ ตอนนี้เปิดให้อ่านฟรีอยู่นะค้า