ลำนำจันทร์​ขาว​

เสียงไก่ขันบอกโมงยามที่ดังลั่นอยู่ไม่ไกล ปลุกให้ร่างบอบบางบนเตียงเก่าที่มีขนาดเล็กแคบแค่พอดีตัวเจ้าของได้พออาศัยนอนสะดุ้งตื่นขึ้น ดังว่าร่างบางนั้นเคยชินกับการตื่นนอนในยามนี้ เมื่อลืมตา ลั่วหร่านเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น วันนี้แล้วสินะที่นางจะอายุ 14 นางมาที่นี่ตอนร่างนี้อายุ 12 ตอนที่เจ้าของร่างเดิมถูกนางลั่วซื่อ ผู้อยู่ในฐานะป้าบุญธรรม ทุบตีและขังไว้ในห้องเก็บฟืนจนหนาวตาย ตอนที่ลืมตาขึ้นมาครั้งแรก ลั่วหร่านได้แต่หัวเราะเยาะโชคชะตา หรือว่าชาติที่แล้วชีวิตนางราบรื่นและสูงส่งจนสวรรค์อิจฉา ก่อนจะมาอยู่ในร่างเด็กสาวน่าสงสารผู้นี้ นางคือธิดาศักดิ์สิทธิ์ของสำนักแสงสวรรค์นามไป๋เยว่ สูงส่ง บริสุทธิ์จนผู้คนใต้หล้าได้แต่แหงนมองและหมอบกราบ เมื่ออายุได้ 500,000ปี นางอยากละทิ้งฐานะก้าวสู่เส้นทางวัฏสงสารเพราะเบื่อหน่ายกับวิถีฝึกตนอันเบื่อหน่าย แต่ทางสำนักไม่เห็นด้วย ไม่เคยมีธิดาศักดิ์สิทธิ์คนใดละสังขารมาก่อน ทุกคนล้วนอยู่จนสิ้นอายุขัย พวกเขายังบอกอีกว่า แม้นางจะละกายเนื้อแต่วิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของนางไม่มีทางสูญสลาย อย่างไรก็ต้องเกิดใหม่มาเป็นธิดาศักดิ์สิทธิ์เหมือนเดิมแล้วจะทำไปเพื่ออะไร ก็เพื่อการเริ่มต้น! พวกเขาไม่เข้าใจว่านางแค่อยากฝ่าฟันเริ่มต้นสิ่งต่างๆ อีกครั้ง จนเวลาวันหนึ่งมีเรื่องประหลาดเกิดขึ้นกลางดาราจักร มีไฟประหลาดถือกำเนิดและขยายวงกว้าง เหล่าผู้นำดาราจักรล้วนไปตรวจสอบ ซึ่งนางเองก็ได้ไป แปลกคือไม่มีใครเข้าใกล้ไฟนั้นได้ นอกจากนางที่ไม่รู้สึกร้อน นางเดินไปข้างกองไฟ พลันมีเสียงหนึ่งถามว่า เจ้าต้องการอะไร ข้าจะให้พรเจ้าหนึ่งอย่าง นางตอบไปไม่ทันคิด ว่า ละสังขาร! เท่านั้นจริงๆ แล้วนางก็มาโผล่ที่นี่แล้ว เมื่อลืมตานางก็เริ่มฝ่าฟันสมความตั้งใจ ร่างนี้ไม่ใช่ร่างดาดๆ ทั่วไป แต่กลับเป็นร่างหยินบริสุทธิ์ ที่เป็นสิ่งต้องห้ามของดินแดนที่นางจากมา ร่างหยินคืออะไร ก็คือร่างกระถางวิญญาณที่เกื้อหนุนบุรุษฝึกตนด้วยหลักการประสานหยินหยางเพิ่มหลังวิญญาณอย่างไรเล่า ยิ่งบริสุทธิ์ยิ่งได้ผลดี การประสานหยินหยางต้องผ่านการร่วมรัก ที่น่าเศร้ากว่านั้นคือกระถางวิญญาณไม่อาจฝึกตน เกินกว่าระดับมนุษย์ เมื่อร่างกายมีคุณค่าแต่วรยุทธ์ต่ำต้อย จึงเกิดการข่มเหงร่างหยิน ถึงขั้นมีการเพาะพันธุ์เพื่อซื้อขาย จนราชสำนักต้องออกมากวาดล้างและสั่งห้ามบังคับใช้สตรีเป็นกระถางฝึกตน แม้ร่างหยินจะมีอัตราหนึ่งในล้านแต่คนเป็นหมื่นๆล้านย่อมมีทารกหยินกำเนิดเป็นหมื่นๆคนในทุกๆปี จนเมื่อสำนักแสงศักดิ์สิทธิ์ถือกำเนิด เจ้าสำนักคนแรกได้ศึกษาอย่างยาวนานจนสามารถพบวิธีลดปราณหยินให้ทารกในครรถ์จนสามารถคลอดออกมาปกติ แต่โลกนี้สิ่งที่ไม่เคยขาดแคลนคือคนชั่ว มีคนแอบคลอดทารกหยินเพื่อผลประโยชน์ เพราะเมื่อขาดแคลนก็ยิ่งมีค่า แต่ธรรมชาติย่อมมีสิ่งต่อต้านในตัวเอง วิชาของสำนักแสงศักดิ์สิทธิ์ควบคุมปราณหยินและตรวจสอบหาร่างหยินได้ไม่นานร่างหยินก็หายไปจากดินแดนที่นางเคยอยู่โดยสิ้นเชิง มันน่าหัวเราะต่อโชคชะตานัก ตอนนี้นางกลับมีร่างหยินบริสุทธิ์ ร่างกายมีคุณสมบัติกระถางวิญญาณหากไม่สามารถป้องกันตัวเอง เมื่อโดนนักยุทธจับไปก็ต้องถูกดูดพลังชีวิตจนตาย ยังนับว่าชีวิตไม่ได้โหดร้ายกับนางนัก อย่างน้อยนางก็ตื่นในช่วงอายุ 12 ปี ไม่ใช่ช่วง 14 ปีที่ปราณหยินปะทุ ที่สำคัญคืออยู่ในหมู่บ้านที่ห่างไกลของสังคมมนุษย์ธรรมดาจึงยังไม่มีใครสังเกต แม้จะเกิดใหม่ แต่อย่างไรเสียวิญญาณภายในก็เป็นระดับวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ ร่างกายไม่มีพลังวิญญาณ แต่ทักษะยุทธและความรู้ที่สั่งสมมาในหัวก็ยังคงอยู่ จากการสืบสวนนางมั่นใจแล้วว่า โลกที่นางอยู่ตอนนี้ไม่ใช่โลกที่นางจากมา ไม่มีสำนักแสงศักดิ์สิทธิ์ ไม่มีวังสวรรค์ ไม่มีราชาสวรรค์ การฝึกตนที่นี่แบ่งตามความเข้มข้นของปราณ วิญญาณเงิน,เขียว,แดง,ม่วง สูงกว่านี้มีหรือไม่นางเองก็ไม่ทราบเช่นกัน แต่ละขั้นปราณมี 10ระดับพลัง จะรู้ว่าขั้นพลังไหนก็ตอนที่ผู้ฝึกตนแสดงพลังเท่านั้น การมีร่างหยินบริสุทธิ์เป็นปัญหาใหญ่ แต่ดีที่นางอยู่มานานมากพอจนรู้วิธีแก้ แต่ต้องบอกว่าไม่ใช่วิธีที่ดีอะไรเลย ถึงกระนั้นก็ดีกว่าโดนดูดพลังจนตาย นางไม่ทราบวิชาฝึกตนในโลกนี้ แต่นางรู้วิธีมากมายจากโลกของนาง นางเลือกรักษาชีวิตด้วยการฝึกพลังหยางสุดขั้ว พลังหยางคือพลังในร่างกายของบุรุษเพศ แบ่งเป็น 4 ช่วง คือ หยางกำเนิด ส่งผลต่อการสืบเชื้อสายทรุดโทรมเมื่อหมดแล้วสามารถสร้างขึ้นใหม่ได้ตามสุขภาพของร่างกาย, รากหยาง ส่งผลต่อการให้กำเนิดบุตรถาวร สามารถซ่อมแซมได้โดยใช้สมุนไพรจิตวิญญาณบางชนิด, แก่นหยาง ส่งผลต่ออารมณ์เพศ ทำให้เพศชายกลายเป็นชายรักชาย, หยางชีวิต ส่งผลคือความตาย การฝึกหยางสุดขั้วก็คือต้องร่วมเพศกับบุรุษเพื่อดูดซับพลังหยาง และนำพลังหยางมาประสานหยินในร่างกายเพื่อเพิ่มระดับการฝึกตน ข้อเสียของร่างหยินคือยิ่งระดับการฝึกฝนเพิ่ม ความเข้มข้นของหยินจะยิ่งทำร้ายร่างเจ้าของ ต้องระบายออกด้วยการเสพสังวาสกับบุรุษ หรือเผ่าพันธุ์เพศผู้ที่มีพลังหยาง และยิ่งฝ่ายตรงข้ามพลังสูงจะถูกดึงพลังหยินจนส่งผลกระทบต่อรากวิญญาณในร่างกาย หากระดับห่างกันมากไป ร่างหยินก็จะตายจากการถูกดูดพลังชีวิต วิชาหยางสุดขั้วช่วยต้านการดูดกลืนจากฝ่ายตรงข้าม แถมยังช่วยให้ดูดกลับ เรียกว่าเป็นวิชาที่ทำมาแก้แค้นบุรุษเพศ โดยปรมาจารย์สำนักแสงศักดิ์สิทธิ์ ถึงเวลานี้ลั่วหร่านหรือไป๋เยว่ก็ได้แต่กราบคารวะไปยังผู้คิดค้นวิชาแล้ว ข้อเสียคือจะฝึกได้ต้องเริ่มจากช่วงหยินปะทุก็คือ อายุ14 ปี ลั่วหร่านเตรียมตัวมา 2 ปีแล้วเช่นกัน กล่าวถึงนางลั่วซือแต่งงานกับสามีพรานป่านามว่าไห่หนาน พวกเขาอยู่กินกันมาได้หลายปีแล้ว มีบุตรชายหนึ่งคนอายุ 17 ปีนามว่า ไห่เฉิง ตอนนี้บุตรชายไปทำงานเป็นกรรมกรที่ท่าเรือในเมือง คงเหลือแต่ลั่วซื่อ ลุงไห่หนานและนาง ลั่วหร่านอาศัยอยู่ที่บ้านชายป่า นางลั่วซื่อเป็นพี่สาวของบิดาบุญธรรมผู้เก็บลั่วหร่านมาเลี้ยงตั้งแต่แบเบาะ แต่เมื่ออายุได้ 11 ปี บิดามารดาบุญธรรมก็ป่วยตาย นางลั่วซื่ออาศัยฐานะพี่สาวแย่งชิงการเลี้ยงดูลั่วหร่านมาจากตระกูลลั่ว โดยอ้างว่าบิดานางฝากฝังไว้ ตอนนั้นน้องชายบุญธรรมนางเพิ่ง 9 ขวบไม่อาจต้านทานได้ เพราะลำพังตัวเองก็ต้องให้ทางตระกูลลั่วเลี้ยงดูจึงไม่สามารถดึงพี่สาวต่างสายเลือดไว้ใกล้ตน ตั้งแต่นั้นลั่วหร่านกลายเป็นคนรับใช้ของบ้านนี้ แม้จะได้ชื่อว่าหลานสาว แต่แท้จริงคือทาสดีๆนั่นเอง ลั่วหร่านลุกขึ้นไปทำหน้าที่ดังที่เคยทำ ตอนนี้แม้จะมีทักษะยุทธ แต่เพราะยังต้องวางแผนเพื่ออนาคตนางจึงทนอยู่บ้านตระกูลไห่ในฐานะหลานสาวบุญธรรมของนางลั่วซื่อ งานบ้านที่ควรทำ ท่าทางหวาดกลัวก็ยังต้องแสดง แถมยังต้องพยายามหลบเลี่ยงการลวนลามจากพ่อลูกตระกูลไห่มาตลอด 2 ปี นับตั้งแต่นางมาอยู่ร่างนี้ อาศัยทักษะยุทธก็ไม่เคยปล่อยให้ร่างกายหิวโหย จากเด็กหญิงผอมแห้งก็กลายเป็นเด็กสาววัย 14 ที่มีน้ำมีนวล ผิวขาวกระจ่างด้วยแอบหาสมุนไพรมาแช่อาบและทำน้ำมันบำรุงเสมอ ผมที่เคยสีน้ำตาลแห้งกรอบตอนนี้ดกดำเงางามดั่งขนกา และเหตุนี้เองนางลั่วซื่อยิ่งโหดร้าย ทุบตีนางไม่เว้นแต่ละวัน ถึงขั้นไม่ยอมให้นางทานอาหารที่บ้านติดกันหลายวันก็มี งานสกปรกโสโครกเพียงใดล้วนโยนให้นางทำ ทางไห่หนานกับไห่เฉิงแม้จะแอบเอาอาหารมาให้ แต่ทุกครั้งจะลวนลามปล้ำจูบนางเสียทุกครั้ง จนนางต้องพยายามหลบหน้า บางครั้งถึงขั้นมาแอบมองนางอาบน้ำและชักดุ้นของตัวเองส่งเสียงครางกระเส่าหน้าไม่อาย เรียกได้ว่าจ้องจะขย้ำนางเต็มที่ แต่ว่าก็เพราะไห่หนานหมายมั่นปั้นมือจะเอานางทำเมีย เขาจึงไม่ยอมให้นางไปทำงานในทุ่งนา ก็ถือว่าชีวิตนางยังเหลือโชคอยู่บ้าง "นางตัวดี วันนี้ข้าจะต้องกลับบ้านเดิมที่หมู่บ้านซานโถว แม่ข้าป่วยต้องรีบไปดู วันนี้หากลุงเจ้ากลับมาให้บอกเขาแทนข้าด้วย อ่อ... แล้วอย่าให้รู้ว่าแอบเอาของในตู้ไปกิน ข้าฟาดเจ้าไม่ยั้งแน่" ลั่วซื่อบอกในตอนเช้าเมื่อลั่วหร่านนำอาหารไปให้นางในห้อง ก่อนจะนำข้าวสารและเนื้อแห้งสำหรับอาหารเย็นออกมาเตรียมให้นางทำให้ลุงไห่หนาน แน่นอนว่าไม่มีส่วนของลั่วหร่าน อาหารของนางโดยปกติคือรำข้าวกับผักดอง หรือผักลวก ซึ่งลั่วซื่อบอกว่าคนไร้ประโยชน์เช่นนางจะกินดีเหมือนนายไม่ได้ ในตอนเย็น ลั่วหร่านเดินไปที่แม่น้ำไกลจากบ้านเพื่อตักน้ำ พบเจอกับจ้าวสือ ชายร่างใหญ่กำยำที่เป็นเพื่อนกับไห่หนานแอบหลบอยู่ที่ใต้ต้นไม้ไม่ไกล จ้าวสือก็เป็นอีกคนที่ชอบแอบมาลูบก้นลูบนมนางเมื่อยามเผลอ จนนางต้องหลบเลี่ยงเพราะไม่อยากโดนปล้ำก่อนที่ปราณหยินจะปะทุ ต้องยอมรับว่าใบหน้านี้ของนางนั้นงดงามมากเลยทีเดียว ยิ่งนางแอบบำรุงร่างกายด้วยตำรับลับของสำนักแสงศักดิ์สิทธิ์ นอกจากจะขาวผุดผ่องและมีกลิ่นหอมอ่อนๆแล้ว นางยังใช้น้ำมันกระดังงาที่แอบสกัดด้วยตัวเองมานวดคลึงเต้านมทั้งสองข้างจนตอนนี้ใหญ่โตเกินอายุอย่างเห็นได้ชัด ประกอบกับเอวคอดเล็กและสะโพกผายจึงดูเย้ายวนยิ่งนักยามเยื้องย่าง ทั้งหมดทั้งมวลนางเตรียมพร้อมก็เพื่อฝึกพลังหยางสุดขั้ว ไม่มีพลังปราณ นางจึงปรุงยาเสริมรูปโฉมไม่ได้ ดังนั้นความรู้ด้านสมุนไพรและยาจึงได้นำออกมาใช้ไปก่อน นางรู้ว่าจ้าวสือชอบมาแอบดูนางที่นี่ เขาเองก็อยู่ในแผนการของนาง แต่ตอนนี้ต้องอดทนไว้ก่อน ดังนั้นจึงรีบตักน้ำและรีบเดินกลับบ้าน ลั่วหร่านทำอาหารเย็นรอเมื่อถึงเวลาที่ไห่หนานต้องกลับบ้าน ไห่หนานเป็นชายกลางคนวัยสามสิบห้าปี ที่มีร่างกายแข็งแกร่งล่ำสันแบบฉบับพรานป่า วันนี้เป็นวันที่เขาต้องกลับมาหลังจากที่ออกไปล่าเหยื่อยาวนานหลายวัน เมื่อไห่หนานเปิดประตูเข้ามา ลั่วหร่านก็รีบวิ่งไปช่วยถือของเหมือนทุกครั้ง เขาถือโอกาสเอื้อมมาขยำก้นนาง สายตาบอกชัดว่าอยากกลืนกินนางมากแค่ไหน นางชินกับสายตาเช่นนี้เสียแล้ว คิดในใจว่าเป็นเช่นนี้ก็ดีเช่นกัน ยามดูดพลังหยางเขาถึงแก่นรากจะได้ไม่รู้สึกผิดใดๆ ที่นางกล้ำกลืนฝืนทนมาตลอด 2 ปี นอกจากรอให้ปราณหยินปะทุแล้ว อีกเหตุผลคือทั่วทั้งหมู่บ้านนี้ มี 3 คนที่พลังหยางเข้มเข้นที่สุด สองพ่อลูกตระกูลไห่และจ้าวสือนั่นเอง แม้ร่างนี้จะยังไม่เริ่มฝึกตนแต่ดีชั่ววิญญาณนางก็เป็นวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ พลังจิตอันเฉียบคมยังนับว่าไม่ธรรมดา แม้จะเทียบกับชีวิตก่อนไม่ได้แต่ก็ดีกว่าผู้ฝึกตนระดับปราณเงินแน่นอน การใช้จิตตรวจสอบพลังหยางจึงง่ายดาย