ตอนที่ 4 ไม่ญาติดี
1494 คำ
หลายวันผ่านไป
อิงดาวเดินลงมาจากห้องนอนด้วยสภาพที่ดูไม่ดีมากนัก รู้สึกเหนื่อยล้าและมีไข้เล็กน้อย แต่ก็ต้องฝืนใจตัวเองตื่นเพราะมีงานที่ต้องทำมากมายในวันนี้
“ยาซื้อมาให้แล้ววางอยู่ที่โต๊ะกับข้าวในห้องครัว” เตโชที่เดินสวนเข้ามาในบ้านเอ่ยขึ้น “สภาพดูไม่ได้เลย วันนี้ว่าจะชวนไปงานศาลเจ้าพ่อสักหน่อย”
“ก็ไปสิ” เธอพูดเสียงเหนื่อย ก่อนเดินเข้ามาในห้องครัวโดยมีน้องชายเดินตามหลังเข้ามา
“วันนี้แม่ทำน้ำยาขนมจีนตีนไก่ของพี่ชอบ แม่ทำเผื่อคนงานด้วย ตอนเที่ยงก็ไม่ต้องสั่งข้าวแล้วนะ”
“พ่อไม่มาเหรอวันนี้”
“ก็ต้องอยู่กับแม่นะสิ ช่วงนี้กำลังทำคะแนน” เตโชหัวเราะก่อนทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ตรงกันข้าม
“มีอะไร?” อิงดาวที่ตักอาหารมาวางที่โต๊ะแล้วนั่งลงมองหน้า “มีพิรุธ”
“ใกล้จะงานวันเกิดผมแล้ว ปีนี้ผมอยากไปทะเล พี่ช่วยผมหาที่พักหน่อยได้ไหม พอดี...แตงหอมก็จะไปด้วย มีเพื่อนผมอีกสี่ห้าคน” เตโชส่งสายตาขอร้อง
“คบกันแล้วเหรอ?” เธอถามอย่างสงสัย ไม่เห็นว่าฝ่ายหญิงจะมีท่าทีสนใจอะไร
“เปล่า ผมชวนเธอไปด้วยกัน เธอตอบตกลงวันนั้นก็อยาก...ขอเธอเป็นแฟนด้วย”
“จะเอาหรูหราหมาเห่าเลยใช่ไหม มีงบเท่าไหร่?” เรื่องอื่นเธอไม่มีปัญหา แต่ติดตรงเรื่องเงินนี่แหละประเด็นหลัก รู้ว่าน้องชายไม่ได้ขาดแคลนเงิน แต่การใช้จ่ายทุกอย่างก็ต้องมีงบประมาณ
“งบแล้วแต่พี่ เอาแบบสะดวกสบาย เอาทะเลสวย ๆ แบบมีชายหาดส่วนตัวอะไรแบบนี้” เขาคิดไม่นานก็มีคำตอบในหัวว่าต้องการสถานที่แบบไหนเป็นพิเศษ
“ได้ กำหนดวันมาให้ละเอียด เดี๋ยวบอกให้จีมันจัดการให้ แล้วพ่อกับแม่ไปด้วยไหม?”
“ไม่ไป ผมชวนแล้ว สงสัยอยากอยู่ด้วยกันสองต่อสอง อีกอย่างแม่บอกว่าช่วงนี้นั่งรถนานไม่ได้” เตโชบอกสาเหตุที่แม่ปฏิเสธการไปเที่ยวในครั้งนี้
“แม่จะผ่าตัดด้วย ให้พักอยู่บ้านก็ดี แล้วกินข้าวหรือยัง” เธอกำลังจะทานอาหารตรงหน้า แต่เห็นน้องชายมองอยู่ตลอดเหมือนอยากอาหารด้วยกันจึงเอ่ยถาม
“ผมกินไปสองจานแล้ว เย็นนี้จะไปงานศาลเจ้าพ่อใช่ไหม ผมชวนแตงหอมไปด้วยจะเอารถเครื่องไป”
“จะพาสาวไปเที่ยวทั้งที เอารถเครื่องไป? โรแมนติกตายแหละ” อิงดาวอดยิ้มไม่ได้
“ไม่ใช่โรแมนติก งานอยู่ใกล้แค่นี้จะเอารถยนต์ไปทำไม หาที่จอดก็ยากไปรถเครื่องแหละดีแล้ว” เตโชคิดง่าย ๆ และไม่ชอบทำอะไรยุ่งยาก
“แตงหอมออกจะเป็นคุณหนูขนาดนั้น คิดว่าเขาจะนั่งรถเครื่องไหม? มึงนะคิดง่าย แต่ผู้หญิงไม่ได้คิดแบบนั้น อย่างน้อย ๆ บอกเธอก่อนก็ดีว่าจะเอารถอะไรไปรับ เธอจะได้แต่งตัวถูกกับสถานการณ์”
“โอเค” เตโชพยักหน้าเข้าใจ
“จีบแตงหอม...คงไม่มีปัญหากับเจ้าของตลาดหรอกนะ?” เธออยากถามหลายครั้งแล้ว ใคร ๆ ก็รู้ว่าสิงขรจีบลูกสาวร้านทอง
“พี่สิงนะเหรอ? ไม่มีหรอก พวกเราคุยกันแล้ว มันขึ้นอยู่กับว่าแตงหอมจะเลือกใคร”
“นี่กำลังจะบอกว่าแตงหอมเลือกตัวเอง?” มองหน้าก็รู้ว่ามันกำลังบอกเธอแบบนั้น เป็นครั้งแรกที่เห็นน้องชายดูจริงจังกับเรื่องความรักแบบนี้ แต่คงไม่มานั่งเสียใจทีหลังใช่ไหมหากว่าถูกปฏิเสธ
“ก็ไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่ แต่ชวนไปไหนเธอไม่เคยปฏิเสธเลยนะ กับพี่สิง แตงหอมไม่เคยไปไหนมาไหนด้วยเลย เป็นแบบนี้แล้วพี่คิดว่ายังไง?” เขาอยากฟังความเห็นจากพี่สาว
“ก็คงชอบแหละ แต่รุกหนักมากไปก็ไม่ดีมันจะน่าอึดอัดมากกว่า นี่จริงจังจนคิดถึงเรื่องแต่งงานเลยไหม?”
“ยังไม่ได้คิด ถ้าคบกันเป็นแฟนคงมีคิด เอาจริง...นิสัยเป็นยังไงผมก็ไม่ค่อยแน่ใจ เราไม่ค่อยได้คุยอะไรกันมาก” เตโชไม่ใช่ผู้ชายที่จะโทรหาผู้หญิงบ่อยมากนัก เวลาที่มีก็เอาไปลงกับงานตลอด
“จีบสาวแบบไหนวะ นี่จีบแตงหอมจริง ๆ ใช่ไหม” อิงดาวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ ผู้ชายแบบนี้ก็มีด้วย
“จีบจริง พี่ก็รู้ว่าผมไม่ใช่คนอ่อนหวาน ชอบก็บอกว่าชอบไม่ชอบก็บอกว่าไม่ชอบ แต่เธอไม่เคยปฏิเสธและขีดเส้นให้เลยสักครั้ง แบบนี้ผมก็มีสิทธิ์เดินหน้าต่อไม่ใช่เหรอ”
“มันก็ใช่ ผู้หญิงชอบผู้ชายแบบนี้กันเหรอ” เธอมองน้องชายที่ไม่ชอบการแต่งตัว มีดีก็แค่หน้าตาหล่อเหลา มีลายสักเต็มตัวทั้งยังดื่มเหล้าดูดบุหรี่ แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น...เตโชก็ยังเป็นหนุ่มหล่อที่สาว ๆ อยากเข้าหา
“แล้วเมื่อไหร่พี่จะมีแฟน ล่าสุดมีแฟนตอนไหนนะ” เขาคิดถึงแฟนคนสุดท้ายของพี่สาว แต่อิงดาวกลับก้มหน้าก้มตาดูเส้นขนมจีนหน้าตาเฉย “เป็นแบบนี้ทุกที พูดเรื่องนี้ทีไรทำเป็นเฉย”
“ก็ไม่ได้อยากมีแฟน แค่เรื่องงานก็เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว” หากเป็นเรื่องผู้ชายมีหรือที่จะไม่มีคนมาจีบ ผู้ชายมากมายขอเบอร์โทรทั้งยังทักมาจีบทางออนไลน์นั้นก็มาก
“แม่ถามด้วยนะ บอกว่าพี่ชอบผู้หญิงหรือเปล่า” เตโชพูดแล้วหัวเราะ “ก็เลยตอบไปว่า...ก็อาจจะ” เขาหัวเราะต่อจนอิงดาวมองหน้าตาขวาง แต่ก็ยังไม่ยอมหยุดขำจนพี่สาวใช้ถั่วฝักยาวที่ยังไม่หั่นฟาดลงมาที่แขน
“กูยังชอบผู้ชาย!”
“ก็ดี แต่พี่เขยคงยังไม่เกิด เลือกมากเขาบอกว่าจะได้ของไม่ดีนะ” เตโชแซวต่อ
“เลือกมากก็ต้องได้ของดีสิ ยิ่งใช้เวลาก็ยิ่งได้ของดี ๆ ความรักบางทีมันก็มีเงื่อนไขเยอะแยะไปหมด จากที่ไม่เคยมีเงื่อนไขอะไรเลย พอคิดว่าทุกอย่างมันกำลังไปได้ดี กลับมีเงื่อนไขอื่นเข้ามา ที่นี่ก็ต้องมานั่งทะเลาะกัน รู้ใช่ไหมว่าหมายถึงอะไร?”
“อืม” เตโชพยักหน้า พี่สาวกำลังบอกเล่าถึงความรักที่เคยผ่านเข้ามา
แต่ก่อนก็คิดว่าอิงดาวโชคดีเรื่องความรัก เพราะคบกับผู้ชายคนนั้นมาได้หลายปีจนคิดว่าอีกไม่นานก็คงแต่งงานและมีลูกด้วยกัน แต่สุดท้ายต่างคนต่างเงียบจากกันไปแบบไม่ต้องพูดคำใด แม้กระทั่งคำว่า ‘เลิกกันเถอะ’
“ไม่ได้บอกว่าความรักไม่ดีนะ แต่ตอนนี้ชีวิตไม่ได้โหยหา ถ้ามีเข้ามาจริง ๆ แล้วรู้สึกว่าใจเต้นแรงอันนี้ก็น่าสนใจ” เธอทิ้งคำพูดสุดท้ายเอาไว้แล้วหัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าของเตโช
“คนที่ทำให้ใจเต้นแรงได้คงเป็น...พี่สิง คงใจเต้นแรงทุกครั้งที่ได้ทะเลาะกันแหละ”
“อย่ามาพูดชื่อนี้ให้ได้ยิน อย่าแม้แต่จะคิดรู้ใช่ไหมว่าไม่มีทางญาติดีกันได้หรอก ผู้ชายแบบนั้นไม่มีคุณสมบัติเป็นแฟนที่ดีได้หรอก น่าจะรู้ไม่ใช่เหรอว่าเขาเป็นคนแบบไหน”
“พี่สิงเขาไม่ได้แย่ขนาดนั้น ตอนนี้โสดทำอะไรก็ไม่ผิด แต่ต้องดูตอนที่เขาไม่โสด”
“แล้วเคยเห็นตอนที่ไม่โสดยัง เป็นไง?” เธอมีน้ำเสียงคล้ายประชดประชัน
“ผมไม่เคยเห็นพี่สิงมีแฟนแบบเปิดตัว หรืออาจมีแต่ผมไม่รู้แต่ก็ไม่น่าใช่” เขาสนิทกับสิงขรไม่ว่าเรื่องอะไรก็ล่วงรู้ทุกอย่าง
“สรุปแล้วก็มีแบบมีไปเรื่อย ๆ ไม่ได้จริงจังกับใครนั่นแหละ เจ้าชู้แบบนั้นผู้หญิงคนไหนจะชอบ”
“ก็มีเยอะอยู่นะ บางคนก็อยากปราบพี่สิงให้อยู่หมัด แต่รายนั้นปราบยากหน่อยแต่ผมว่า...” เตโชกวาดตามองพี่สาว “อย่างพี่ก็ไม่แน่ นิสัยแบบพี่ผมว่าปราบผู้ชายแบบพี่สิงอยู่หมัดแน่นอน”
“เสียเวลาชีวิต” อิงดาวเอ่ยอย่างรวดเร็ว เธอคิดว่าสิงขรเองก็คงไม่อยากได้ผู้หญิงแบบเธอเป็นแฟนหรอก ไม่ต่างจากที่เธอก็ไม่อยากได้เขามาเป็นแฟนเช่นเดียวกัน เพราะรู้สึกว่า...เวลาไม่ควรเสียไปกับผู้ชายแบบเขา
- ผู้เขียน
