เหลี่ยมรักกับดักนายหัว

บนถนนกลางอำเภอเมืองพังงา นายหัวปุรินทร์ (ปุ หรือ เฮียปุ) เอนกตระการ ผู้บริหารหนุ่มไฟแรง ทายาทนายหัวปราชญ์ เอนกตระการ มหาเศรษฐีใหญ่ทางภาคใต้ อายุเพียงแค่ 33 ปี ที่กำลังขึ้นมาเป็นผู้บริหารในเครือ A.T.K Group ต่อจากพ่อ ผลิตรังนกแท้ส่งออกต่างประเทศ ที่มีรายได้เดือน เดือนนึงนับหลายสิบล้านบาท และธุรกิจอาหารแปรรูปต่างๆ รวมถึงเกาะรังนกที่มีมูลค่านับร้อยล้าน ซึ่งตอนนี้เขาก้าวขึ้นมาเป็นอันดับหนึ่งของทางภาคใต้ ปุรินทร์ที่กำลังขับรถเข้ามาจอดสี่แยกไฟแดง ขณะที่กำลังจอดติดไฟแดงอยู่ ได้รับโทรศัพท์จากสิงหาที่โทรมาตามเขา "แกอยู่ไหนแล้วไอ้ปุ มันใกล้ถึงเวลาแถลงข่าวแล้วนะ" สิงหาเพื่อนรักที่เป็นเจ้าของโรงแรม ปุรินทร์ที่ชอบงานออกแบบมาออกแบบสร้างโครงสร้างภายนอกให้ จนวันนี้โรงแรมเขาสร้างเสร็จแล้ว กำลังจัดงานแถลงข่าว โดยที่เขาเชิญปุรินทร์มาด้วย "ใกล้จะถึงแล้ว ติดไฟแดงหน้าโรงแรมมึงอะ มาบอกเขายกออกไปเลยนะมึงอะ รีบกูขนาดนี้" ปุรินทร์ตอบเพือน "สี่แยกนะมึง ชนกันตายห่ารีบมา คุณปาลินให้สัมภาษณ์แค่หนึ่งชั่วโมง มาแล้วขึ้นมาชั้น 35 เลยนะ" "เออ แค่นี้นะ" ปุรินทร์วางสายจากเพื่อนรัก พอดีกับที่มีรถมินิคูเปอร์มาจอดขนาบข้าง ปุรินทร์ซึ่งหันมามองพอดี "ปราง" ปุรินทร์เอ่ยชื่อคนที่เขาอยากจะเจอออกมาด้วยความดีใจ แต่เธอเองที่ไม่ได้สนใจเขา เพราะเธอกำลังคุยโทรศัพท์กับเรืองยศ ที่เป็นสถาปนิก และก็เป็นแฟนของเธอ ปาลิน ( ปราง) พิพัฒน์สกุล อายุ 27 ปี ลูกสาวเจ้าของห้างสรรพสินค้าชื่อดังที่กำลังจะล้มละลาย เธอเป็นนักออกแบบอินทีเรียร์ เรียกสั้น ๆ ว่ามัณฑนากร สาวสวยมากความสามารถที่เธอรับงานคู่กับเรืองยศที่มารับงานออกแบบภายในของโรงแรมสิงหา เธอออกแบบห้องพักห้องใหญ่ชั้นบนสุดที่เป็นจุดขายถึงราคาสิบล้าน เธอรับสายเรืองยศ "คุณยศถึงโรงแรมแล้วหรอค่ะ ปรางอยู่หน้าโรงแรมแล้วค่ะ ติดไฟแดงอยู่" ปรางเอ่ยขึ้นเสียงใสแอบกังวล กลัวฝ่ายชายรอนาน "ครับ รีบมานะครับ นักข่าวมากันแล้ว" ปรางที่เห็นไฟสัญญาณเป็นสีเขียวเธอจึงรีบออกรถไปทันที ปุรินทร์ที่แอบมองหญิงสาวรีบออกรถตามไปทันที พอถึงลานจอดรถของโรงแรมปรางที่เห็นว่ามีที่ว่างอยู่เธอเลยกำลังจะถอยหลังเข้าไปจอด แต่กลับมีรถอีกคันเสียมารยาทขับเข้าไปจอดหน้าตาเฉย เสียงเบรครถของปรางที่เบรครถด้วยความตกใจ เธอเดินลงจากรถเข้ามาต่อว่าคนที่เข้ามาจอดรถตรงที่ ที่เธอจะเข้าไปจอด ปุรินทร์เดินลงมาจากรถพอดี "คุณไม่เห็นรึไงว่าฉันกำลังจะเข้าไปจอด" ปรางเอ่ยว่าเขาทันที ที่เขาลงมา "คุณขับช้าเอง กระยึกกระยัก แต่ผู้หญิงขับรถก็ธรรมดาล่ะครับ" ปุรินทร์ตอบคำถามเธอใบหน้ากวน "คุณจะบอกว่าฉันไม่มีประสิทธิภาพในการขับรถหรอค่ะ ฉันผิดที่เข้าจอดช้า เพราะฉันไม่ชินกับที่จอดรถ แต่คุณเนี่ยเสียมารยาทผู้ชายสะเปล่า" ปุรินทร์ยิ้มออกมาใบหน้ากวน ทำให้ปรางยิ่งโมโหและเกลียดเขาเอามากๆ "ต่อมมารยาทคุณคงต่ำสินะ ถึงไม่รู้ว่าอะไรผิดอะไรถูก" ปุรินทร์ที่ไม่ยอมถอยรถให้แต่กลับเดินมาหาเธอ "ต่อมความสวยของคุณปาลิน ผมชักจะสนใจแล้วสิ" ปุรินทร์ยกยิ้มให้เธอ "คุณรู้จักฉันหรอ" หญิงสาวชะงักงันเขารู้จักเธอ "คุณปาลิน พิพัฒน์สกุล อินทีเรียร์มือหนึ่ง ผมต้องยกมือไหว้คุณด้วยไหม" ปุรินทร์ที่ทำท่ายกมือไหว้เธอ จนปรางที่กำลังโกรธจนตัวสั่น ไม่รู้จะทำยังไงกับเขาดี ปุรินทร์ที่เอาแต่หัวเราะชอบใจที่ปั่นเธอได้ จนสิงหาโทรเข้ามาอีกครั้ง "ถึงหรือยังวะ งานจะเริ่มแล้ว" เสียงสิงหาในสาย "กำลังจะเข้าไปแล้ว " ปุรินทร์กดวางสาย "แล้วเจอกันนะครับ" ปุรินทร์หันมาบอกเธอ "ฉันหวังว่าชาตินี้คงจะไม่เจอคนแบบคุณอีก" ปรางตอกกลับ "ผมว่าเราต้องได้เจอครับ" ปุรินทร์เดินเข้าโรงแรมไปเลย โดยไม่สนใจหญิงสาวที่กำลังโกรธเขาอยู่ จนเจ้าหน้าที่เดินมาหาปรางบอกว่ารถเธอจอดขวางทางอยู่ "ขอโทษคะ เดี๋ยวดิฉันขยับให้ค่ะ" ปรางเลยต้องเดินขึ้นรถ ขยับหาที่จอดใหม่ ปุรินทร์ที่เดินเข้ามาในโรงแรม เจอกับนายหัวปราชญ์ที่ก็มาร่วมงานด้วย ท่านเดินมากับคุณอารังสรรค์ "เป็นไงหลานชาย ธุรกิจดังใหญ่แล้วนะ" รังสรรค์เอ่ยทักทายลูกชายคนโตของนายหัวปราชญ์ "ครับ ก็พอได้กำไรบ้างครับ" ปุรินทร์เอ่ยตอบ "ไม่ธรรมดาจริงๆหลานคนนี้" "พ่อผมจะสอนเสมอครับ ต้องหาความรู้และเรียนรู้จากคนรอบข้างควบคู่กันไปครับ" ปราชญ์ที่พึงพอใจในลูกชายคนนี้ เพราะไม่เคยทำให้เขาผิดหวัง "แกมาทำอะไร" ปราชญ์เอ่ยถามลูกชาย "ก็มาตามหารักแท้ไงครับพ่อ ผมไปก่อนนะ" ปราชญ์สั่งให้เลขาเช็คคนที่ปุรินทร์กำลังจะไปเจอ "ผมว่าน่าจะเธอนะครับ" เลขามองไปตามทางเดิน ปาลินเดินเข้ามา แต่เธอไม่เห็นนายหัวที่ยืนอยู่ ปราชญ์มองตามเลขา "มันตาถึงจริงๆ ไอ้ลูกชายคนนี้" ภายในห้องจัดงานชั้น 35 มีนักข่าวเยอะแยะมากมายที่มารอสัมภาษณ์ปาลินเปิดตัวโครงการโรงแรมให้สิงหา เธอเป็นคนออกแบบภายในห้องที่สวยงามนี้ เสียงของสิงหาที่ประกาศให้ทุกท่านเข้ามาภายในห้องชุดสุดหรูห้องนี้ได้ ที่ตกแต่งห้องที่คงความเป็นไทยผสมผสานกับความโมเดิร์นสมัยใหม่ที่เข้ากัน ลวดลายผ้าบาติก ผ้ามัดย้อม ที่นิยมกันของคนในพื้นที่ จนทำให้นักข่าวเก็บภาพ ฮือฮากับความงามภายในห้อง แต่ยกเว้น นีน่า เพื่อนของปาลินที่มาทำข่าวด้วย แต่ด้วยความที่ไม่ถูกกัน นีน่าที่ชอบมีทุกสิ่งอย่างเหมือนปาลิน "ผมว่าให้คุณปาลินมาแนะนำให้พี่ ๆ สื่อได้รับทราบดีกว่าครับ" ปาลินที่เดินเข้ามาพร้อมเรืองยศที่เขาทำตัวเพื่อที่จะให้ใคร ๆ รู้ว่าเขาคือคนพิเศษของเธอ "คือดิฉันแทรกความเป็นไทย ในพื้นที่ชาวบ้านทำผ้าบาติกกันเยอะ ผ้ามัดย้อมต่างๆ ปรางคิดว่ามันเอามาปรับใช้กับห้องห้องนี้ได้อย่างลงตัวค่ะ" "ฉันว่ามันเชย" เสียงของนีน่าที่ทะลุมากลางวง "มันควรจะเป็นผ้าลูกไม้ลายปารีส อิตาลีสะมากกว่า" ปาลินหันมามองคนถาม สื่อสำนักพิมพ์อื่น ๆ ก็หันมามองนีน่าด้วยความเอือมระอากับเธอ "นีน่าเธอถือสัญชาติอะไร" "ไทยไง" นีน่าตอบออกมา "หึ ขนาดคนไทยแท้ๆยังดูถูกฝีมือคนไทยด้วยกันเลย เธอคงจะลืมชาติที่เธอเกิด" ปาลินมองการแต่งตัวล่อเสือล่อตะเข้ของนีน่าตั้งแต่หัวจรดเท้า ซึ่งทุกการกระทำอยู่ในสายตาของปุรินทร์ทั้งหมด เขายิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจเธอ ก่อนจะเดินออกไปหาสิงหาอีกห้องนึงที่นัดเอาไว้ นีน่าที่เดินออกมาหาเครื่องดื่มเดินสวนกับเรืองยศ "ไงเรืองยศ ประกบปาลินมาตั้งแต่เรียน ยังไม่เลิกเดินตามเป็นหมารับใช้อีกหรอ" นีน่าเอ่ยทักทายเรืองยศ ฟังยังไงหาเรื่องอยู่ดี "ผมไม่เคยต้องประกบใครเอาหน้า ผมเลือกปราง เพราะเธอดีที่สุดสำหรับผมไม่ต้องวิ่งไล่ไปจับใครแบบ..." เรืองยศมองเหยียดนีน่า ก่อนที่จะเดินออกมา นีน่ากำลังโกรธมีพนักงานเดินมาชนเธอจนไวน์หกใส่เสื้อผ้าเป็นสีแดง นีน่าร้องโวยวายตะโกนเรียกผู้จัดการ "ผมขอโทษ แทนพนักงานด้วยครับ" ผู้จัดการเอ่ยคำขอโทษแทน "ผมขอชุดเอาไปส่งซักให้นะครับ" ผู้จัดการเอ่ยความรับผิดชอบ "ไล่พนักงานของคุณออกสะ" "ไม่ต้องไล่ใครออกทั้งนั้นค่ะ" เสียงของปาลินเดินเข้ามา "ถ้ามีคนต้องออก คือเธอนะนีน่า" "มันไม่ใช่เรื่องของเธอปราง อย่ายุ่ง" นีน่าหันมาแว้ดใส่ปราง "นิสัยเสีย อวดเบ่งของเธอไม่เคยหายไปเลยนะ" ปาลินต่อว่าเพื่อนเคยรัก "ปราง" ปาลินให้พนักงาน ผู้จัดการกลับไปทำงานตามเดิมไม่ต้องไปสนใจเธอ แล้วเดินออกมา นีน่าที่ยืนด้วยความไม่พอใจปาลิน เธอทั้งโกรธทั้งอาย ปุรินทร์และสิงหาที่เดินมาเห็นเหตุการณ์พอดี ปุรินทร์เห็นเรืองยศยืนข้างเธอเลยถามสิงหา "คนนั้นใครวะ" ปุรินทร์เอ่ยขึ้นมา "เรืองยศ เป็นสถาปนิค เป็นผู้ช่วยคุณปาลิน และก็เป็นแฟนด้วย อย่าเผลอไปเข้าใกล้ มันจะแว้งกัดทันทีเลย ถ้าไปจีบคนของมัน" สิงหาตอบไปตามความจริง ปุรินทร์ได้แต่มองตามทั้งสองคนที่เดินออกไปพร้อมกัน ปาลินที่ขอแยกตัวจาก เรืองยศก่อนโดยให้เหตุผลคุณแม่โทรมาตาม เรืองยศเลยยอมให้เธอกลับบ้านไปก่อน