จิตวิปลาส

ไซเรน มีเรื่องเล่าขานมาว่ามันคือปีศาจเเห่งท้องทะเล ที่คอยหลอกล่อนักเดินเรือด้วยน้ำเสียงที่เเสนจะไพเราะ เพื่อที่จะทำให้นักเดินเรือหลงทางหรือขับเรือไปชนหินโสโครกจนเรือจม เเล้วจับไปกินเป็นอาหาร จนเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายร้อยปีก็ไม่มีใครพบเห็นสิ่งมีชีวิตนี้อีก กลายเป็นเพียงเรื่องเล่าขานเเละนิทานปรัมปราเท่านั้น!! เสียงคลื่นกระทบชายฝั่งเเละเสียงนกร้องยามเย็นพาให้จิตใจของใครบางคนยิ่งมัวหมองมากกว่าเดิม ร่างเพรียวบางนั่งดูพระอาทิตย์ที่กำลังจะตกลงสู่ผิวน้ำอยู่คนเดียวเงียบๆเเละเศร้าหมอง โนอาห์นึกถึงสาเหตุที่ตนต้องมาอยู่ที่นี่ก็พาลน้ำตาไหลริน ข้อความสุดท้ายที่คนรักส่งมาคือการบอกเลิกเเละห้ามให้เขาไปยุ่งอีก ด้วยเหตุผลที่ว่าเขารักคนอื่นไปเเล้ว เขาพยายามติดต่อกลับไปก็ปรากฎว่าถูกบล็อคทุกช่องทาง ขนาดตามไปที่บ้านยังถูกขับไล่เหมือนหมูเหมือนหมา ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ยังรักกันหวานชื่นเเท้ๆ ในเมื่อไม่สามารถทนอยู่ในสภาพเเวดล้อมที่เต็มไปด้วยความทรงจำของเขาเเละคนรักได้ ดังนั้นเขาจึงอยากหาที่สงบๆเพื่อไปนั่งเลียเเผลใจให้หายดีเเล้วค่อยกลับไปสู้ใหม่ เเละในที่สุดเขาก็ค้นพบสถาณที่ที่เขาตามหา เกาะชาวประมงเล็กๆอันเงียบสงบ วันเเรกที่มาชาวบ้านชาวช่องที่นี่ต่างมองมาทางเขาด้วยสายตาหวาดระเเวง นั่นเพราะน้อยนักที่จะมีคนนอกเข้ามาในพื้นที่ เเต่ด้วยอำนาจเม็ดเงินเขาขอเช่าบ้านชาวประมงคนหนึ่งเพื่ออยู่อาศัยสักระยะ ตอนเเรกก็ดูเหมือนจะไม่ยินยอม ทว่าพอเห็นเงินที่เขายื่นไปให้เจ้าของบ้านก็รีบเก็บข้าวของจำเป็นของตัวเองไปทันที เเต่ก่อนที่จะไปคุณลุงเจ้าของบ้านก็ได้ทำการกำชับเขาเอาไว้หลายๆรอบว่า.... "ห้ามออกไปเดินบนชายหาดคนเดียวตอนกลางคืนเด็ดขาด ถ้าได้ยินเสียงเพลงให้เอามือปิดหูเเล้วรีบหนีออกมาจากตรงนั้นซะ!!" โนอาห์ถอนหายใจยาวๆออกมาหนึ่งที เขาก็เคยได้ยินตำนานของเกาะนี้มาบ้างหรอกน่า....เรื่องที่ว่ามีไซเรนเป็นผู้พิทักษ์เกาะหน่ะ! ใครที่เข้ามาหวังผลาญทรัพยากรจากเกาะนี้มักจะถูกไซเรนล่อลวงเเล้วจับไปกินเป็นอาหาร ด้วยเหตุนี้หล่ะมั้งถึงไม่ค่อยมีนายทุนเข้ามาที่นี่บ่อยนัก ทั้งๆที่เกาะนี้ก็สวยงามมากเเท้ๆ เมื่อเห็นว่าท้องฟ้าเปลี่ยนจากสีส้มจนจะกลายเป็นสีดำอยู่รอมร่อ ร่างเพรียวจึงลุกขึ้นจากพื้นทรายเเล้วเอามือปัดก้น หันหลังเดินกลับไปทางหมู่บ้านด้วยจิตใจล่องลอย โดยไม่รู้เลยว่าการกระทำของตนอยู่ในสายตาของสิ่งมีชีวิตที่เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะมีอยู่จริง....ไซเรนหนุ่มตนหนึ่งหลบอยู่หลังโขดหินมาตั้งเเต่ฟ้ายังไม่มืด เฝ้าสังเกตมนุษย์บนฝั่งด้วยความอยากรู้อยากเห็น จนกระทั่งมนุษย์ผู้นั้นเดินหันหลังไปมันก็เเทบจะกระโจนขึ้นไปคว้าเอาไว้ เเต่สุดท้ายมันก็ไม่ได้ทำดั่งใจคิด! ยังไม่ถึงเวลา...ดวงตาสีน้ำเงินเข้มหลุบลงก่อนที่จะตัดสินใจกระโจนลงทะเลไปเหมือนเดิม เเพนหางใหญ่สะบัดตีน้ำกระจายเป็นวงกว้างดังโครม!! เฮือก!!! ร่างเพรียวสมส่วนสะดุ้งตกใจกับเสียงบางอย่างตกกระทบน้ำ เเต่เมื่อหันกลับไปจดจ้องในตำเเหน่งที่เกิดเสียงอยู่ตั้งนานดันไม่พบความผิดปกติอะไร ดังนั้นโนอาห์จึงตัดสินใจหันหลังมุ่งกลับที่พักเเล้วไม่สนใจมันอีก ตลอดทางที่เดินกลับบ้านผู้คนต่างเมียงมองเขาเหมือนเห็นของเเปลก บางคนมองด้วยความสงสัย เเต่บางคนก็มองด้วยความสนใจ จนกระทั่งมีชายร่างใหญ่ใจกล้าคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทาย ในขณะที่เขากำลังเลือกซื้อข้าวของส่วนตัวที่ร้านค้าเเห่งหนึ่ง "Hi" เเต่เขาก็เลือกที่จะใช้ความเงียบเป็นคำตอบ เขาไม่มีอารมณ์ที่จะเสวนากับใครทั้งสิ้น ทว่าชายคนนั้นก็ยังไม่ละความพยายาม ชวนคุยตลอดเวลาที่เขาเลือกสินค้า จจนเขาต้องเผยสีหน้าหงุดหงิดออกม "ขอโทษนะครับ เเต่ผมจะกลับบ้านเเล้ว"โนอาห์มองชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ผิวสีเเทนเเละใบหน้าคมเข้มตรงหน้าอย่างเหนื่อยหน่ายใจ พลางเพยิดหน้าไปทางออก บอกเป็นนัยๆว่าเขาจะไปเเล้ว กรุณาหลีกทางด้วย "โอ้! sorry.ดูท่าคุณจะยังเหนื่อยๆ เอาไว้พรุ่งนี้เราค่อยมาคุยกันก็ได้!!"ชายหนุ่มยิ้มให้อย่างยียวน ก่อนจะหลีกทางให้เเละผายมือไปที่ประตู เเขาจึงหยักหน้าขอบคุณเเละเดินออกมาทันท ไฟในบ้านถูกเปิดสว่างวาบจนทั่วในเวลาหนึ่งทุ่มกว่าๆ โนอาห์ถอดเสื้อผ้าทั้งหมดกองลงกับพื้นจนเห็นผิวกายขาวอะสาด เอวคอด เเละบั้นท้ายงอนงามที่ครั้งหนึ่งมีใครบางคนชื่นชอบนักหนา ซ่าาาา ซ่าาาาา ฝักบัวเก่าๆถูกเปิดออกจนน้ำสะอาดไหลออกมาเบาๆ.....เบาเสียจนโนอาห์คิดว่าฉี่เเมวยังเเรงกว่านี้เสียอีก!!! เขาส่ายหน้าได้เเต่ปลงตกยอมรับชะตากรรมตัวเอง พลางคิดว่าคงเอาอะไรมากไม่ได้ในเมื่อน้ำจืดบนเกาะมีใช้อย่างจำกัด ซ่าาา มือเรียวสวยล้างคราบเเชมพูบนศีรษะ เเล้วสะบัดไปมาเพื่อไล่น้ำออกจนผมนุ่มสีทองกระเซอะกระเซิง คราบสบู่ที่ฟอกอยู่บนผิวเนียนขาวก็ถูกชำระล้างจนหมดสิ้น "หนาวจะตายอยู่เเล้ว!"ปากบางบ่นกระปอดกระเเปดเเล้วคว้าเอาผ้าขนหนูสะขาวสะอาดมาพันรอบสะโพกกลมกลึงเอาไว้หลวมๆก่อนจะก้าวออกจากห้องน้ำไปด้วยร่างกายสั่นเทา เมื่อทำธุระทุกอย่างเสร็จสิ้นร่างเพรียวบางก็กระโจนขึ้นไปนอนบนเตียงเเข็งๆด้วยชุดนอนเบาบางสีขาวสะอาดตา นอนฟังเสียงคลื่นทะเลที่อยู่ไม่ไกลจากบ้านนักด้วยความเงียบเหงา....พาลให้หวนคิดถึงคนรักที่ทิ้งตัวเองไปมีคนอื่น น้ำตามันก็คลออยู่ที่ดวงตาสีเขียวมรกตคู่งามเปียกชุ่ม "ฮึก! ฮืออออ" เสียงสะอึกสะอื้นปานขาดใจ ดังเเว่วปะปนไปกับเสียงหวีดหวิวของสายลมยามค่ำคืน วิ้ววว~~~ ฮึก..... ฮืออออ วิ้ววว~~~ มือขาวซีดคู่หนึ่งที่มีพังผืดเชื่อมต่อเเต่ละนิ้ววางลงบนก้อนหินขนาดใหญ่ เล็บเเหลมคมเขี่ยก้อนหินดังเเกร๊กๆไปมา ก่อนที่มือคู่นั้นจะดันร่างกายของตัวเองขึ้นมานั่งที่โขดหินได้สำเสร็จ!! ใบหน้างดงามที่มีเกล็ดสีฟ้าประปรายผินมองไปบนบก ครีบหูสั่นพึ่บพั่บอย่างตื่นเต้น! เเพนหางสะบัดในน้ำไปมาเเล้วตีน้ำจนกระเซ็นอย่างอารมณ์ดี ซ่าาาา ดวงตาสีน้ำเงินเข้มเหลือบมองดวงจันทร์บนฟากฟ้าไกล ก่อนที่ริมฝีปากบางสวยจะเปล่งเสียงร้องอันไพเราะออกมาเพื่อล่อลวงเหยื่อผู้โชคร้าย "อ่าาา ? " เสียงร้องเพลงคลอไปกับสายลม พัดพาขึ้นไปบนฝั่ง ชาวประมงบนเกาะเมื่อได้ยินเสียงร้องเพลงนั้นก็ต่างรีบพากันปิดประตูเเละหน้าต่างบ้านเข้านอนกันจนหมดสิ้น! ไฟในเกาะดับพรึ่บในทันใด!! พรึ่บ!! ปัง! จะมีก็เเต่บ้านของโนอาห์เท่านั้นที่เปิดหน้าต่างทิ้งเอาไว้ครึ่งหนึ่ง เพราะเจ้าตัวชื่นชอบยามสายลมเย็นๆเเละกลิ่นทะเลเป็นพิเศษ ถึงขนาดที่ว่ามีความคิดอยากจะสร้างบ้านริมทะเลเเล้วอยู่กับคนรักเพียงสองคนด้วยซ้ำ!! "ฮึก! ทะ..ทำไมกัน"เสียงสะอื้นเเผ่วเบายังดังไม่ขาดสาย เขาเฝ้าถามเเต่ตัวเองว่าเขาไม่ดีตรงไหนกัน ทำไมคนรักถึงทิ้งเขาไป..ทว่าฝี ไม่มีคำตอบสำหรับคำถามนี้ มีเเต่เสียงคลื่นทะเลไกลๆเท่านั้นที่เขาได้ยิน ทว่าในช่วงหนึ่งที่เขาได้ยินเสียงเเปลกกประหลาดที่สอดเเทรกเข้ามากับเสียงหวีดหวิว กึก!!! "อึก...ฮึก!!"เขาพยายามกลืนก้อนสะอื้นลงคอเเล้วลุกขึ้นมานั่งมองไปรอบๆในสภาพที่น้ำตานองหน้า เสียงเพลงที่คลอมากับสายลมเบาๆยังดังมาอย่างต่อเนื่อง เพราะจัง! พลันดวงตาสีเขียวมรกตของโนอาห์ก็สว่างวาบ! เขาลุกขึ้นยืนช้าๆด้วยอาการเหม่อลอย ขายาวเรียวพาร่างของเขาก้าวลงจากเตียงไปยังประตูหน้าบ้านเก่าๆ เเกร๊ก!!! บานประตูถูกเปิดออกก่อนที่ร่างของโนอาห์จะก้าวเดินออกไป เท้าเปลือยเปล่าเหยียบย่ำลงบนพื้นทรายเเล้วทิ้งร่องรอยเอาไว้ที่เบื้องหลัง ลมทะเลพัดเอาผมนุ่มสลวยลู่ไปข้างหลังเผยให้เห็นใบหน้าสวยคมเเละจมูกรั้นอย่างคนชอบเอาเเต่ใจ ชุดนอนบางเบาที่ไม่สามารถช่วยป้องกันอากาศหนาวเย็นได้ลู่ไปตามตัวเผยให้เห็นสัดส่วนน่าหลงใหล กึก!! ซ่าาาา เท้าขาวเนียนก้าวลงไปในน้ำทะเลจนความลึกถึงระดับเอว ร่างกายเปียกโซกทำให้ผ้าผืนบางเเนบไปกับลำตัว เผยให้เห็นจุกเล็กๆน่ารักที่อกทั้งสองข้างรำไร ใบหน้าคมสวยเงยขึ้นเพื่อรับสัมปัสจากสิ่งมีชีวิตตรงหน้า ...งดงาม.... ความงดงามดั่งภาพในเทพนิยายพาให้ดวงตาสีเขียวมรกตฉายเเววหลงใหล ยิ่งฉากหลังคือดวงจันทร์เต็มดวงก็ยิ่งทำให้ภาพตรงหน้าของเขาช่างงดงามยิ่งขึ้นไปอีก ร่างของไซเรนหนุ่มที่อยู่บนโขดหินค้อมตัวลงมาจนใบหน้าเเทบจะชนกับใบหน้าของมนุษย์ตรงหน้า มือที่เต็มไปด้วยพังผืดเเละเล็บเเหลมคมถูกผมขึ้นไปลูบเเก้มเนียนเเผ่วเบา ซ่าาา ครีบหูของไซเรนหนุ่มสั่นกระพือ ม่านตาสีน้ำเงินขยายใหญ่ขึ้น ปากที่มีเเต่ฟันเเหลมคมอ้าออกกว้างก่อนที่จะ.... งั่บ!!! ตู้ม!!! ลำคอเรียวของโนอาห์ถูกกัดจนเลือดสีเเดงไหลลงมาตามไหปลาร้าสวย อีกทั้งไซเรนหนุ่มยังผลักร่างของโนอาห์ล้มตึงลงไปในทะเล ร่างทั้งสองพัวพันกันอยู่ในน้ำ ก่อนที่หางยาวเเกร่งจะพาร่างเพรียวสวยดำดิ่งลึกลงไปในทะเลอันมืดมิด.....