วาฬ 56

ก๊อกก๊อก! “เบ๊บ เบ๊บบี้ครับเปิดประตูให้พี่หน่อยครับ” เสียงเคาะประตูพร้อมเสียงเรียกจากหน้าห้องทำให้เด็กสาวที่กำลังนอนดูซีรีย์อย่างสนุกนั้นต้องกดหยุดมันไว้ก่อนจะลุกเดินไปเปิดประตูห้อง “ว่าไงคะ พี่บอนซ์มาขัดจังหวะหนูดูซีรีย์อีกแล้วนะคะ” “ขอโทษครับ พอดีพี่ซื้อขนมครกมาฝากลงไปกินก่อน กำลังร้อนๆ” “ไปไหนมาเหรอคะ” เดินไปปิดซีรีย์ หยิบโทรศัพท์แล้วเดินตามพี่ชายลงไปชั้นล่าง “พ่อกับแม่ก็ไม่อยู่หรอกเหรอ?” พึมพำเบาๆ เมื่อภายใบ้านเงียบสงัด “ท่านไปเที่ยวกับเพื่อนน่ะ บอกว่าขี้เกียจบอกเราเดี๋ยวจะร้องขอตามไปด้วย” “ไม่อยากให้ลูกสาวไปเที่ยวด้วยสินะ” “หนูไปเที่ยวทีไร กลายไปเป็นภาระพวกเขาทุกครั้ง” “พูดงี้ แล้วสรุปพี่บอนซ์ไปไหนมาคะ?” เอ่ยถามต่อ เมื่อยังไม่ได้คำตอบที่ต้องการ ก้าวขาเดินไปนั่งบนโซฟาผ้ากำมะหยี่สีชมพูอ่อน หยิบขนมครกขึ้นมาเป่าแล้วนำเข้าปาก “ไปหาเด็กมาครับ” นั่งตรงข้ามน้องสาว เอ่ยบอกไม่เต็มเสียงมากนัก “แฟน?” “แค่คุยๆ กันอยู่น่ะ” “พ่อกับแม่รู้หรือเปล่าคะ” “ยังไม่ได้บอก แค่คุยยังไม่ได้คบไง” “ไม่ต้องบอกหรอกค่ะ” “ทำไมครับ” “ยังไงก็ไม่ได้คบ” พูดจบก็ยกมือเล็กๆ ขึ้นมาปิดปากหัวเราะคิกคักราวกับเป็นเรื่องตลก ทั้งที่มันเป็นเรื่องที่น่าเครียดสำหรับพี่ชายอย่างบอนซ์ “พูดแบบนี้มันน่าตีปากนักนะ” “ล้อเล่นค่ะ แล้วเป็นใครหนูรู้จักไหมคะ” “ไว้ได้คบค่อยบอกได้ไหมครับ?” “ได้สิคะ” เพราะพี่ชายไม่ค่อยสมหวังในความรัก เมื่อก่อนคุยกับใครก็มาบอกพ่อแม่มาเล่าให้เธอฟังว่าผู้หญิงดีแบบนี้แบบนั้น ผ่านไปไม่กี่วันก็เลิกเพราะผู้หญิงที่แสนดีคนนั้นไปมีคนอื่น และเป็นแบบนั้นอยู่หลายครั้งจนพักหลังมานี้พี่ชายไม่ค่อยบอกว่าคุยกับใครอยู่ ตอนนี้เองก็เช่นกัน “อืม ฝนก็ตกแล้วด้วยสิ” “ทำไมคะ” มองออกไปนอกบ้าน ประตูยังเปิดไว้ มีฝนกระหน่ำตกลงมา ตกตั้งแต่ช่วงสายๆ จนตอนนี้ทุ่มกว่าๆ แล้วก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด วันนี้เธอไม่ได้ไปไหนจึงขลุกอยู่ในห้องทั้งวันเลย ขนาดพ่อกับแม่หนีไปเที่ยวกันยังไม่รู้อ่ะ “พี่ว่าจะมาอาบน้ำน่ะ” “จะไปนอนบ้านเด็กเหรอคะ” “ใช่ แต่ว่า...เบ๊บอยู่คนเดียวได้ไหมครับ” นัดสาวไว้ตั้งแต่สองวันก่อนแล้วว่าวันนี้จะไปนอนด้วย ทว่าวันนี้จู่ๆ คุณพ่อสุดหล่อกับคุณแม่สุดสวยก็หนีไปเที่ยวอย่างไม่มีการบอกกล่าวล่วงหน้า ใจนึงก็อยากทิ้งน้องไปหาสาว อีกใจก็อยากเทสาวเพื่ออยู่เป็นเพื่อนน้อง “ไอ้บอนซ์ อยู่บ้านป่าววะ” และเสียงเรียกบอนซ์ที่ดังมาจากทางหน้าบ้านก็ทำให้สองพี่น้องมองหน้ากันก่อนที่เจ้าของชื่อจะเดินไปหยิบร่มแล้วออกไปหน้าบ้าน ไม่ถึงห้านาทีก็เดินกลับเข้ามาพร้อมกับชายหนุ่มร่างสูงที่เนื้อตัวเปียกโชกชนิดที่เจ้าตัวไม่กล้าเดินเข้าบ้านได้แต่ยืนอยู่หน้าประตู “มึงว่างขนาดไปเดินตากฝนเล่นเลยเหรอ?” บอนซ์เอ่ยถามเพื่อน มันเสยผมขึ้นจนน้ำกระเด็นมาใส่หน้าเขา ลูบน้ำบนใบหน้าทิ้งตามด้วยถอนหายใจใส่แรงๆ “ว่างเหี้ยไร กูยืมรถเครื่องไอ้เวฟเอาของไปให้ป้า แม่งยางรั่วตอนแรกก็ว่าจะบด เสือกน้ำมันหมด ซวยชิบหายเลย” “แล้วนี่จอดไว้ไหน?” “ใต้ต้นไม้หน้าปากซอยทางเข้าบ้านมึง ร้านค้าแถวนี้ก็ไม่มีด้วย” “เบ๊บไปเอาผ้าขนหนูมาให้เพื่อนพี่หน่อยสิ” บอนซ์หันไปบอกน้องสาวที่ก็พยักหน้ารับแล้ววิ่งขึ้นห้องไปหยิบผ้าขนหนูผืนใหม่ นำมันลงมาให้เพื่อนพี่ชายในทันที “อีกรอบได้ไหม ไปเอาชุดพี่มาให้มันเปลี่ยนด้วยสิ เสื้อยืดกับกางเกงบ็อกเซอร์” “แล้วก็ไม่ใช้ทีเดียวนะคะ” ปากบ่นแต่ขาก็ยอมเดินขึ้นห้องไปอีกครั้งพร้อมถุงขนมครกในมือด้วย “ไปส่งกูได้ไหม ไปนั่งดื่มที่บ้านไอ้เวฟด้วย” “นอนนี่ปะละ กูว่าจะไปค้างบ้านเด็กแต่ว่าพ่อกับแม่ไม่อยู่ไม่อยากให้เบ๊บอยู่คนเดียว มึงนอนห้องกูก็ได้” บอนซ์มองไปทางบันได เมื่อยังไม่เห็นน้องสาวลงมาจึงเอ่ยถามเพื่อนเป็นการ้องขอไปในตัว “น้องมึงก็ไม่ใช่เด็กๆ แล้วป่ะ” “แต่กูเป็นห่วงไง แค่แบบอยู่ให้กูรู้ว่าเออน้องมันไม่ได้อยู่คนเดียวอ่ะ” บ้านมีสองชั้นขนาดปานกลาง ไม่ได้มีแม่บ้านประจำอยู่ที่นี่ ดังนั้นหากเขาไปค้างบ้านเด็ก เบ๊บบี้ก็จะต้องอยู่คนเดียวจริงๆ ซึ่งอย่างน้อยหากมีคนอยู่เป็นเพื่อนเขาอาจจะสบายใจได้บ้าง “มึงก็ค่อยไปบ้านเด็กมึงวันอื่นสิ” “กูนัดไว้วันนี้และนัดไว้หลายวันแล้ว ไม่ไปพอดีได้งอนกูตาย” “เออ วุ่นวายกูชิบหายไม่น่ามาเลย” “ขอบใจมากเพื่อน” บอนซ์ตบไหล่เพื่อนสนิทเบาๆ แล้วมองไปทางน้องสาวที่ถือชุดตามที่เขาสั่งลงมา สายตาคมมองต่ำลงไปยังหัวเข่าของน้องสาวที่มันมีเลือดไหลซิบออกมา เคลื่อนสายตาขึ้นไปมองหน้าเบ๊บบี้ก็พบกับรอยยิ้มเจื่อนๆ นั่น “หกล้มได้ไง?” “ก็ใครใช้ให้พี่ทำสบู่เหลวหกแล้วไม่ยอมราดทิ้งล่ะ ก็จะเข้าไปล้างมือเลยลื่นล้มเลย” เบ๊บบี้เดินไปยื่นชุดให้เพื่อนพี่ชายแล้วว่าพี่ชายเสียงดุๆ บอนซ์จึงดึงมือเล็กพากลับไปนั่งบนโซฟา จับขาเรียวขาวยกขึ้นพาดตักตัวเองเพื่อดูบาดแผล ไม่ได้สนใจว่าชุดที่น้องสาวใส่มันจะล่อแหลมสำหรับผู้ชายคนอื่นแค่ไหน กางเกงขาสั้นสีชมพูอ่อนตัวบางที่รัดแนบเนื้อพอยกขาข้างหนึ่งขึ้นก็เห็นช่วงกลางหว่างขาเป็นกลีบสวยๆ สองกลีบที่อวบอูมและมันตรงกับสายตาของเพื่อนพี่ชายพอดี “เออ ห้องน้ำอยู่นู่นไงยืนตัวสั่นเป็นเจ้าเข้าอยู่นั่นแหละ” เอ่ยบอกเพื่อนโดยไม่ได้หันไปมอง ชายหนุ่มร่างสูงพยักหน้ารับแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนจะเดินมานั่งตรงข้ามสองพี่น้องที่ตอนนี้บอนซ์กำลังทำแผลให้เบ๊บบี้อยู่ “มึงจะไปก็ไปดิ” “ไปไหนคะ” เด็กสาวเอ่ยถามทันที ขาถูกวางลงบนพื้นหลังจากพี่ชายทำแผลแปะพลาสเตอร์ให้เรียบร้อยแล้ว “พี่ให้ไอ้วาฬมันอยู่เป็นเพื่อนนะ ให้มันนอนห้องพี่”