พ่อเลี้ยงที่ฉันรัก "My Beloved STEPDAD"

เมลินยืนนิ่งอยู่หน้าบ้านหลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านท่ามกลางย่านชานเมืองอันเงียบสงบ ลมเย็นยามบ่ายพัดผ่าน ทำให้ใบไม้ในสวนสั่นไหวเบา ๆ เธอจับมือถือกระเป๋าเดินทางแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบได้ยินเสียงมันเอง “นี่ฉันจะอยู่ที่นี่ได้จริง ๆ เหรอ…” เธอพึมพำกับตัวเอง ขณะที่รถตู้คันเก่าของบริษัทขนย้ายกำลังถ่ายของลงข้างทาง บ้านหลังนี้สวยงามในแบบที่เรียบง่ายแต่สง่า ประตูไม้สีเข้มแกะสลักลายไทยโบราณ หน้าต่างบานใหญ่ที่เปิดรับแสงอาทิตย์ และสวนกว้างที่เต็มไปด้วยต้นไม้เขียวขจี มันต่างจากบ้านเก่าของเธอที่เต็มไปด้วยความทรงจำของพ่อแม่แท้ ๆ อย่างสิ้นเชิง ทันใดนั้น ประตูบ้านเปิดออกช้า ๆ ชายร่างสูงในเสื้อเชิ้ตสีเทาอ่อน แขนเสื้อม้วนขึ้นถึงข้อศอก เดินออกมาพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ ที่ทำให้หัวใจเมลินสะดุดชั่วขณะ ใบหน้าคมเข้ม ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่ดูอบอุ่นแต่แฝงความสุขุม เขามองเธอตรง ๆ โดยไม่หลบตา “สวัสดีครับ ผมตะวัน พ่อเลี้ยงของคุณ” เสียงเขานุ่มทุ้ม อ่อนโยนแต่มีพลังบางอย่างที่ทำให้เมลินรู้สึกเหมือนถูกดึงดูด เมลินรู้สึกหน้าแดงขึ้นทันที เธอก้าวเข้าไปใกล้ ยิ้มแห้ง ๆ พยายามกลบเกลื่อนความประหม่า “สวัสดีค่ะ… เมลินค่ะ” ทั้งคู่ยืนมองหน้ากันครู่หนึ่ง เมลินเผลอมองตาเขานานเกินกว่าที่ควรจะเป็น เธอรีบหลบสายตาลง มือกำสายกระเป๋าแน่นขึ้น “เข้ามาก่อนเลยครับ ของเยอะขนาดนี้ เดี๋ยวผมช่วยยก” ตะวันพูดพลางก้มลงหยิบกระเป๋าใบใหญ่ของเธอขึ้นมาอย่างง่ายดาย เมลินเดินตามเขาเข้าไปในบ้าน กลิ่นไม้ผสมกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ในแจกันลอยมาแตะจมูก เธอรู้สึกเหมือนก้าวเข้าสู่โลกใหม่ที่ทั้งอบอุ่นและแปลกประหลาดในเวลาเดียวกัน ห้องนั่งเล่นกว้างขวาง โซฟาหนังสีครีม โต๊ะกลางไม้สัก และชั้นวางหนังสือเต็มไปด้วยหนังสือเก่า ๆ แสงแดดสาดผ่านผ้าม่านบาง ทำให้ทุกอย่างดูนุ่มนวล “นี่คือห้องของคุณครับ” ตะวันเปิดประตูห้องนอนชั้นสองให้เธอ ห้องกว้างขวางมาก เตียงใหญ่หุ้มผ้าปูสีขาวสะอาด โต๊ะทำงานไม้เรียบร้อย มีหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นสวนด้านหลัง และมุมเล็ก ๆ ที่มีเก้าอี้โยกตัวเดียว “ข… ขอบคุณค่ะ” เมลินพูดเสียงเบา เดินเข้าไปสำรวจห้องช้า ๆ มือลูบขอบเตียงเบา ๆ ตะวันยืนพิงกรอบประตู มองเธอด้วยสายตาที่อ่อนโยนแต่ไม่พูดอะไรเพิ่ม เขาไม่รีบร้อน ไม่กดดัน แค่ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบ ๆ แต่ความมีอยู่ของเขาก็ทำให้เมลินรู้สึกหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เมลินเริ่มเปิดกระเป๋า วางของลงบนโต๊ะ ตะวันเดินเข้ามาช่วยยกกล่องหนังสือให้ “วางตรงนี้ได้เลยครับ ชั้นวางหนังสือเยอะ อย่ากลัวรก” เขาพูดพลางยิ้มเล็กน้อย มือของเขาสัมผัสแขนเธอเบา ๆ ขณะช่วยยกกล่อง เมลินสะดุ้งเล็กน้อย แต่รีบกลบเกลื่อนด้วยการยิ้ม “ระวังหน่อยนะครับ” ตะวันพูดเสียงนุ่มเมื่อเธอเกือบทำแก้วน้ำตกขณะวางของ “ของบางชิ้นแตกง่าย” เขายื่นมือมาจับขอบแก้วให้ มือใหญ่และอบอุ่นห่อหุ้มมือเล็ก ๆ ของเธอไว้ชั่วครู่ เมลินรู้สึกเหมือนไฟฟ้าช็อตเบา ๆ วิ่งผ่านตัว หัวใจเต้นแรงจนแทบจะได้ยินเสียง “ข… ขอบคุณค่ะ” เธอพูดเสียงสั่น พยายามไม่มองหน้าเขา แต่กลับเผลอมองขึ้นไปเห็นรอยยิ้มอ่อนโยนที่มุมปากเขา วันแรกผ่านไปด้วยกิจวัตรเล็ก ๆ น้อย ๆ เมลินช่วยเก็บของ ตะวันคอยชี้แนะเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงที่ไม่เคยตำหนิ แม้เธอจะวางหนังสือผิดชั้น หรือทำจานลื่นหล่นลงพื้น เขาก็แค่ยิ้มแล้วช่วยเก็บ ไม่เคยทำให้เธอรู้สึกอึดอัด ตอนกลางคืน เมลินนั่งอยู่ที่ระเบียงห้องนอน มองลงไปยังสวนที่เงียบสงบ แสงไฟจากห้องนั่งเล่นด้านล่างส่องสลัว ๆ ออกมา เธอคิดถึงพ่อแม่ที่จากไป คิดถึงชีวิตเก่า แต่แล้วภาพของตะวันก็ผุดขึ้นในหัวซ้ำ ๆ รอยยิ้มของเขา เสียงพูดนุ่ม ๆ มือที่อบอุ่น… “ทำไมฉันถึงรู้สึกแบบนี้… ทั้งที่เขาเป็นพ่อเลี้ยงของฉัน…” เมลินกระซิบกับตัวเอง น้ำตาอุ่น ๆ คลอเบ้า เธอเช็ดน้ำตาเบา ๆ แล้วกอดเข่าตัวเองแน่น ในห้องทำงานชั้นล่าง ตะวันนั่งอยู่ที่โต๊ะ มองขึ้นมาที่ระเบียงของเมลินผ่านหน้าต่าง เขาเห็นเงาร่างเล็ก ๆ ที่นั่งกอดเข่า สายตาของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและความรู้สึกที่เขาไม่อยากยอมรับ เขาถอนหายใจยาว วางปากกาลง แล้วพึมพำกับตัวเองเบา ๆ “ตะวัน… เธอเป็นลูกสาวของภรรยาเธอเองนะ…” แต่หัวใจของเขากลับไม่ยอมฟังเหตุผล เช้าวันใหม่ เมลินตื่นแต่เช้า เธอลงมาช่วยทำงานบ้านอย่างตั้งใจ พยายามทำให้ตัวเองดูมีประโยชน์ เธอกวาดพื้นห้องนั่งเล่นอย่างระมัดระวัง จนกระทั่งตะวันเดินลงมาจากชั้นบน เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด ผมยังเปียกเล็กน้อยจากการอาบน้ำ กลิ่นสบู่หอมอ่อน ๆ ลอยมาแตะจมูกเมลิน “ตื่นเช้าจังเลยนะ” เขาพูดพร้อมรอยยิ้มอ่อน ๆ “ทำได้ดีมากครับ” เมลินหลบตา หน้าแดงก่ำ แต่หัวใจกลับพองโตอย่างประหลาด “ขอบคุณค่ะ…” เธอตอบเสียงเบา ตะวันเดินผ่านเธอไปที่ครัว หยุดชั่วครู่แล้วหันกลับมามอง “วันนี้ผมจะทำอาหารเช้าให้ ถ้าชอบอะไรเป็นพิเศษ บอกได้นะครับ” เมลินพยักหน้าไม่พูดอะไร แต่ในใจเธอรู้ดี ว่าช่วงเวลาสั้น ๆ เหล่านี้กำลังทำให้หัวใจเธอเติบโตขึ้นในทิศทางที่เธอไม่เคยคาดคิด และชีวิตใหม่ในบ้านหลังนี้ กำลังจะเต็มไปด้วยความอบอุ่น ความตึงเครียด และความรู้สึกต้องห้ามที่เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างเงียบ ๆ