นางหงส์คืนถิ่น

บทนำ — ปิ่นไม้ดอกเหมย กับลมหายใจสุดท้าย ห้องเก็บตัวแคบชื้นที่เคยเป็นเรือนพักแขก กลับกลายเป็นเรือนตายอันเงียบงัน แสงแดดบ่ายลอดผ่านบานหน้าต่างไม้เก่า ๆ ทาบเงารูปสี่เหลี่ยมลงบนเสื่อผืนน้อย กลิ่นอับเก่าของห้องผสมกับกลิ่นยาสมุนไพรที่เหม็นขมจนแทบอาเจียน แม้จะยังเป็นเวลากลางวัน แต่ภายในเรือนกลับเงียบงันจนผู้คนที่เดินผ่านยังรู้สึกหนาวแผ่นหลัง ห้องทั้งห้องไม่ต่างจากโลงไม้ เรือนเล็กที่ไม่มีใครเข้า ไม่มีใครออก ไม่มีแม้แต่สาวใช้เฝ้าเวร — เพราะคนในห้องนั้น...กำลังจะตาย บนเตียงไม้แข็ง ร่างหญิงสาวนอนนิ่งไร้เรี่ยวแรง ผ้าห่มผืนบางสีหม่นเก่าปิดเพียงครึ่งกาย ผิวซีดเซียวจนเกือบไร้สีเลือด ริมฝีปากแห้งแตก มือผอมจนเห็นกระดูกข้อนิ้วทุกปล้อง แม้แต่ปลายผมยังแห้งกรอบ และบางเส้นหลุดร่วงกระจายบนหมอนเก่า ซูอวิ๋น — อดีตบุตรีนายอำเภอแห่งชายแดน หญิงสาวผู้เคยงามล่มเมือง งามจนติดอันดับต้น ๆ ของแคว้น งามจนบุรุษนับสิบมาสู่ขอ พ่อแม่ของนางเคยภาคภูมิใจนักหนา บอกว่า "คลอดออกมาราวมณีเลอค่าที่สุดในโลก" แต่ในยามนี้.... ความงามนั้นไม่มีเหลืออีกแล้ว แม้แต่คำว่า "มนุษย์" ยังแทบจะไม่สามารถใช้เรียกได้เต็มปาก เสื้อผ้าบนร่างเก่าจนสีหม่น เย็บปะด้วยด้ายหยาบของสาวใช้ไร้ฝีมือ ไม่มีแหวน ไม่มีต่างหู ไม่มีแม้แต่สร้อยลูกปัด ไร้สิ่งใดที่บ่งบอกว่านี่คือภรรยาขุนนางอนาคตไกล ไม่มีเกียรติ ไม่มีศักดิ์ศรี เหลือเพียง...การรอวันตายอย่างเงียบงัน มีเพียงสิ่งเดียวที่ดู “ขัดตา” อยู่ในภาพอับจนนี้ ปิ่นไม้ลายดอกเหมย ที่เสียบอยู่บนศีรษะซูบซีดนั้น มันไม่งาม ไม่เงาวาว ไม่มีหยกฝัง ไม่มีทองหุ้ม หากแต่มันดูสะอาด...และดูไม่เหมาะกับทุกสิ่งที่เหลืออยู่บนร่างของหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย ของชิ้นนี้...ติดตัวนางมาแต่วันที่ถูกลากออกจากจวนพ่อแม่ ไม่ใช่เพราะนางรัก ไม่ใช่เพราะมันมีค่า แต่เพราะไม่มีใครคิดว่ามันมีค่าเลยต่างหาก วันที่ทางการบุกยึดทรัพย์สินของบ้านนายอำเภอ ข้าวของทั้งบ้านถูกรวบไปจนหมด ทั้งหีบเครื่องประดับ ผ้าไหมทอง ตำราที่พ่อรักยิ่งกว่าชีวิต เหลือไว้เพียงของไร้ค่าเล็กน้อย — รวมถึงปิ่นไม้ด้ามนี้ นางเก็บมันไว้...ในยามที่ไม่เหลืออะไรอีก ไม่ใช่เพราะมันสวย ไม่ใช่เพราะมันแข็งแรง หากแต่เพราะ...มันคือสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ และบางครั้ง...ยามนางเหนื่อยเกินจะหลับตา มือของนางจะเอื้อมไปแตะมันไว้แน่น ราวกับกลัวว่า หากปล่อย...นางจะหายไปจากโลกนี้โดยไม่มีใครจดจำ --- เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากหน้าประตูไม้ ไม่มีการเคาะ ไม่มีการเอ่ยเรียก เพียงผลักบานไม้ครืดเดียว คนผู้นั้นก็เดินเข้ามา หลี่หยาง — สามีของนาง ชายหนุ่มผู้เคยน้อมดวงใจให้นางเป็นเจ้าชีวิต ผู้ที่พานางออกจากชายแดน บอกว่าจะสร้างชีวิตใหม่ในเมืองหลวงด้วยกัน และบอกว่า...นางคือขุมทรัพย์แห่งชีวิตเขา บัดนี้ เขาเดินเข้ามาเงียบงัน ในมือถือถ้วยยาสมุนไพรควันกรุ่น กลิ่นเข้มข้นผิดแผกจากทุกคราที่ผ่านมา “อวิ๋น...เจ้าต้องกินยานะ” น้ำเสียงเขานุ่มนวล อบอุ่นเหมือนเมื่อวันวาน เหมือน...เกินไป เหมือนจนเจ็บ นางอยากเชื่อ แม้เหลือเพียงร่างผอมแห้ง แม้ไม่มีใครมาเยี่ยม แม้แม่สามียังไม่มาให้เห็นหน้า นางก็ยังอยากเชื่อว่า...เขายังรักนางบ้าง แม้เพียงเศษเสี้ยว "ขอบ...คุณเจ้าค่ะ" เสียงของซูอวิ๋นแหบแห้ง แทบไม่ได้ยิน แม้แต่เปลือกตาก็หนักอึ้งราวโลกทั้งใบถ่วงทับไว้ เขาทรุดตัวลงข้างเตียง ประคองศีรษะนางด้วยความแผ่วเบา ช้อนยาถูกยื่นมาแนบริมฝีปาก ขม... ขมจนแทบสำลัก กลิ่นเหม็นไหม้แบบสมุนไพรแปลกปลอม สีของยาเข้มคล้ำราวหมึกเก่า ไม่ใช่แบบที่นางเคยกิน ‘กลิ่น...ไม่เหมือนเดิม’ นางคิดในใจ ขณะพยายามกลืนมันลงคอด้วยแรงเฮือกสุดท้าย หัวใจของนางเต้นแรง แต่ในสมองกลับแล่นช้าลงทุกขณะ ภาพจำมากมายแล่นผ่านเหมือนฟ้าแลบ ยามเขาเคยลูบผมนางเมื่อป่วยไข้ ยามเขาเคยนั่งลงข้างเตียงทุกคืน บอกว่าจะอยู่จนกว่านางจะลุกเดินได้ ยามเขายกมือป้องหน้าผากแล้วพูดว่า... “เจ้าคือภรรยาเพียงหนึ่งเดียวของข้า” คำพูดนั้น...ยังติดอยู่ในใจ เหมือนฝังลงในผนังหัวใจแต่แรกพบ บัดนี้ รสของยากลับเหมือนน้ำกรด เผาไหม้ลำคอจนแสบร้อน แต่ดวงตาเขา...ยังอ่อนโยนดังเคย นั่นแหละ — จึงยิ่งเจ็บ “ดีแล้ว...” หลี่หยางลูบผมนางอีกครั้ง วางช้อนลงอย่างนุ่มนวล “ข้าจะไปหาหมออีกครั้ง เจ้า...พักผ่อนให้มากนะ” เขาลุกขึ้น เดินจากไป ไม่หันกลับมา ไม่เห็นหยดน้ำตาบนหางตาของนาง ไม่เห็นปลายนิ้วที่เกร็งเงียบ ๆ ใกล้ปิ่นไม้ เสียงประตูไม้เปิดแง้มทิ้งไว้... และแล้ว — โลกของซูอวิ๋นก็เริ่มเงียบอย่างแท้จริง ไม่มีใครเหลียวกลับ ไม่มีใครล่วงรู้ ว่านาง...เพิ่งกลืนยาพิษเข้าไปด้วยมือของคนที่ตนรักที่สุด ---เสียงฝีเท้าของหลี่หยางห่างออกไปเรื่อย ๆ แต่โลกของนางกลับไม่ได้สงบลง...มันกลับแน่นขึ้น อึดอัดขึ้น คล้ายมีบางอย่างในอกพยายามดิ้น แต่ไม่มีทางออก กล้ามเนื้อกระตุกเบา ๆ ที่ขา มือด้านซ้ายชาเย็นเหมือนจะแข็งแล้ว ลมหายใจเริ่มขาดตอน...แต่ทุกประสาทยังตื่น แล้วเสียงหนึ่ง...ก็ดังแทรกขึ้นมา เสียงจากห้องข้างเคียง เสียงหัวเราะแหลมเล็กของสตรีผู้หนึ่ง “นางกินแล้วหรือ?” อู๋เหมยหลาน — คนที่เคยเรียกนางว่าเพื่อน ผู้หญิงที่อยู่ในเรือนเดียวกับหลี่หยางตลอดช่วงที่นางป่วย คนที่เข้ามาในบ้านพร้อมรอยยิ้ม เอ่ยวาจาหวังดี ...แต่แท้จริงแล้ว ซ่อนมีดไว้ใต้แขนเสื้อ “กินสิ ข้าป้อนด้วยมือข้าเอง...” เสียงของหลี่หยางตอบกลับ...นุ่มนวลปนเย้าหยอก ต่อด้วยเสียงหัวเราะเบา ๆ ของทั้งสองคน เสียงหัวเราะที่เคยเป็นของนาง เสียงที่เคยเป็นความรัก ความมั่นคง... บัดนี้กลายเป็นเสียงของความหลังที่ทรยศ “ขนาดพ่อของนาง ข้ายังจัดการได้ง่ายดาย” เสียงของหลี่หยางเปลี่ยนเป็นเย็นชา “นับประสาอะไรกับตัวนาง...แค่ค่อย ๆ ให้ตายอย่างช้า ๆ ก็ไม่มีใครสงสัยหรอก” “ดี...” เสียงอู๋เหมยหลานหวานจัด “หลังจากนี้ ข้าจะเป็นภรรยาของเจ้า และส่งเสริมให้เจ้าก้าวหน้าแต่เพียงผู้เดียว” หัวเราะ...เบา ๆ ก่อนกลายเป็นเสียงครางแผ่วที่ลอดผ่านฝาผนังไม้เก่า ซูอวิ๋นอยากอุดหู...แต่มือของนางชักกระตุกจนควบคุมไม่ได้ อยากร้อง อยากตะโกน อยากสาปแช่งให้ทั้งสองตกนรกเดี๋ยวนี้ แต่นาง...ทำไม่ได้ เพียงนอนนิ่ง กัดฟันแน่น ให้เสียงแห่งความสุขของผัวกับชู้ลอยเข้ามาในขณะที่หัวใจนางกำลังหยุดเต้น น้ำตาเอ่อขึ้นไม่หยุด แต่ไม่ใช่เพราะเจ็บกาย หากเพราะ...หัวใจของนางกำลังแตกละเอียด ‘พ่อ...ท่านไม่ได้ผิด’ ‘ข้าโง่เองที่เชื่อเขา...เชื่อว่าราชสำนักเข้าใจผิด’ ‘แท้จริง...ข้าคือหมากตัวหนึ่งที่ใช้แลกอนาคตของเขา’ หัวใจของนางเคยศรัทธา เคยเชื่อว่า ความรักจะค้ำจุนชีวิตไว้ได้ แต่มาบัดนี้ นางรู้แล้วว่า... คำสาบานของบุรุษ...บางทีก็ไร้ราคายิ่งกว่าปิ่นไม้ด้ามหนึ่ง --- มือข้างหนึ่งของซูอวิ๋นกระตุกเบา ๆ อีกข้างพยายามควานหาบางสิ่งบนหมอน กล้ามเนื้อเริ่มไม่ฟังคำสั่ง ตาเบลอ...เห็นเพียงเงารูปร่างคล้ายดอกไม้สลัว ปลายนิ้วสัมผัสไม้เนื้อแข็ง... ปิ่นไม้ลายดอกเหมย มันยังอยู่ตรงนั้น — สิ่งเดียวที่อยู่กับนางทั้งยามรุ่งเรืองและยามอับจน สิ่งไร้ค่าที่ไม่มีใครเหลียวแล แต่สำหรับนาง...มันคือหลักฐานเดียวที่บอกว่านาง “เคยมีชีวิตอยู่จริง” ‘ข้ายัง...ไม่อยากตาย...’ เสียงกระซิบจากริมฝีปากซีดจาง ไม่มีใครได้ยิน แม้แต่สวรรค์...ก็เงียบ ภาพภายในสมองเริ่มขาวโพลน แต่เสียงครวญครางจากห้องข้างเคียงยังคงอยู่ ดังเป็นจังหวะ...ดังเหมือนหยามเหยียด เหมือนซ้ำซากให้นางจำว่า — คนที่นางรักที่สุด...กำลังสุขสมอยู่กับหญิงอื่น ในขณะที่นางกำลังหายใจเฮือกสุดท้าย โลกทั้งใบเอียงช้า ๆ เสียงในหูเริ่มจาง ร่างกายเริ่มเย็น ห้องแคบ ๆ นี้เหมือนลอยห่างจากโลกไปเรื่อย ๆ ดวงตาของซูอวิ๋น เริ่มปิดลง ในวินาทีสุดท้าย ก่อนที่สติจะดับ หัวใจยังคิดเพียง... “ข้า...ไม่ควรไว้ใจใครทั้งนั้น ไม่ควรศรัทธาในความรัก ไม่ควร...อ่อนโยนกับปีศาจ” เสียงหัวเราะแหลมของซูเหมยหลานดังลอดมาเป็นครั้งสุดท้าย ดังก้องอยู่ในโพรงสมอง — ก่อนจะดับลงพร้อมกับทุกสิ่ง ลมหายใจสุดท้ายของซูอวิ๋น...สิ้นสุดลง ภรรยาที่เคยศรัทธาในความรัก หญิงสาวที่เคยเป็นความภาคภูมิใจของตระกูล บัดนี้ ถูกฆ่าด้วยยาพิษจากมือของชายผู้เคยจูบหน้าผากด้วยคำมั่น และเสียงครางเย้ยหยันจากหญิงที่เคยนั่งร่วมโต๊ะกินข้าว ในห้องที่ไม่มีใครเหลียวแล — หญิงหนึ่งจากไปอย่างเงียบงัน ในโลกที่ไม่มีใครรับรู้ว่านาง...เคยมีตัวตน “หลี่หยาง...อู๋เหมยหลาน...” เสียงสุดท้ายในใจของนางดังก้อง “หากชาติหน้ามีจริง...ข้าขอสาบานต่อฟ้า — ข้าจะลากพวกเจ้าลงมาตกต่ำให้ถึงที่สุด” และฟ้า...ก็อาจได้รับคำสาบานนั้นไว้แล้ว ---