บทที่ 16 — เช้าวันใหม่กลางหิมะ
ลมหายใจแรกของวันหนาวจัดจนแทบจะกลายเป็นไอทันทีที่พ้นริมฝีปาก
เสียงไม้แห้งในเตาไฟเบื้องนอกดังกรอบแกรบเป็นจังหวะ
หิมะบาง ๆ ตกตลอดคืนจนพื้นทางเดินในลานเรือนกลายเป็นสีขาวพราวไปทั้งผืน
อากาศเย็นจัดพอให้กระจกหน้าต่างขึ้นฝ้า และปลายจมูกข้าชาเล็กน้อยแม้อยู่ในห้อง
ข้ายังไม่ทันขยับตัว เสียงเคาะประตูเบา ๆ ก็ดังขึ้น
ประตูเลื่อนไม้เปิดออกช้า ๆ พร้อมเสียงฝีเท้านุ่มนวลที่คุ้นเคย
เสี่ยวจีนก้าวเข้ามาเงียบ ๆ
ในมือนางถือถาดไม้ทรงเตี้ย บนถาดมีถ้วยยาสมุนไพรปิดฝาเรียบร้อย กับกาน้ำเคลือบขาวสะอาด
ไอน้ำอุ่นจากปากกายังลอยคลุ้งขึ้นราง ๆ
นางวางถาดลงบนโต๊ะเล็กข้างเตียง
แล้วหยิบผ้าฝ้ายชุบน้ำอุ่นที่วางซ้อนกันมาบนถาด ออกมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้ข้าเบา ๆ
“เมื่อคืนหิมะตกหนักเจ้าค่ะคุณหนู ลานเรือนขาวไปหมดเลย”
เสียงของเสี่ยวจีนยังนุ่มเหมือนเคย แต่มากับรอยยิ้มบาง ๆ ที่เพิ่มขึ้นกว่าหลายเดือ
