ของหวงมาเฟียร้าย

บ้านพักตากอากาศขนาดใหญ่ตั้งเด่นสง่าอยู่กลางท่วมภูเขามากมายมีต้นต้นไม้ล้อมรอบเต็มไปหมดทำให้ดูสบายตา แต่ภาพที่เห็นตรงหน้าคือชายชุดดำยืนคุ้มกันเจ้านายเต็มไปหมด “เจ้านายครับ” “อีกห้านาทีเผาทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้า” โจวลี่หยางพูดออกมาด้วยสายตาที่ว่างเปล่าในเมื่ออีกฝ่ายลงมือก่อนเขาก็จะทำแบบที่ศัตรูทำบ้าง ชายหนุ่มยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มและนั่งรอชมภาพที่หาดูได้ยาก ถังเฟยฉี คือศัตรูหมายเลขหนึ่งของเขาคนอย่าง โจวลี่หยางไม่เคยทำร้ายใครก่อน “ทุกอย่างพร้อมครับ” “หึ จัดการพวกมัน!” ไม่นานทุกอย่างที่เคยเงียบสงบก็มีเสียงเครื่องบินบินวนอยู่บริเวณบ้านบางคนอาจจะคิดว่าแค่เรื่องบินพ้นน้ำ แต่สิ่งที่พ้นออกมาคือน้ำมันโจวลี่หยางต้องการเผาภูเขาลูกนี้ให้สิ้นซาก ฝั่งนั้นส่งคนมาเผาโกดังเขาก่อนแต่เขานิ่งเงียบนั่งรอวันเอาคืนอย่างสาสม ไม่นานไฟก็ลุกท่วมไปทั้งบริเวณโจวลี่หยางนั่งมองภาพนั้นสักพักจึงให้ลูกน้องขับรถออกมา เมื่อทุกอย่างเป็นไปตามที่คาดไว้ชายหนุ่มจึงมุ่งหน้ากลับมายังเซฟเฮ้าส์ จากเด็กหนุ่มบ้านจนวันนี้เขามีธุรกิจหมื่นล้านด้วยสมองและสองมือของเขาเองทำให้คนที่ทำธุรกิจคล้ายๆกันอาจไม่พอใจเพราะโจวลี่หยางขึ้นมาเป็นอันดับหนึ่งของธุรกิจชั้นนำ “พวกนายไปพักผ่อนได้แล้ว” เมื่อลูกน้องออกไปแล้วโจวลี่หยางจึงนั่งที่โชฟาตัวหรูพร้อมหวนคิดเรื่องในอดีตที่ทำให้เขาประสบความสำเร็จในทุกวันนี้ “ผมต้องขอบคุณมากเลยนะที่ทิ้งผมในวันนั้น และมันทำให้ผมมีทุกอย่างในวันนี้” เพราะอดีตที่เจ็บปวดผลักดันให้เขาต้องต่อสู้เพียงลำพังแต่ความพยายามของเขาก็ไม่เคยทรยศเขา ทำให้ชายหนุ่มประสบความสำเร็จอย่างมากเมื่อมีเงินทองผู้หญิงก็เริ่มเข้าหามากมาย โจวลี่หยาง วัยสามสิบสามปี หนุ่มเชื้อสายแดนมังกรดวงตาที่คมบวกกับใบหน้าที่หล่อคมทำให้ทุกอย่างบนใบหน้าของชายหนุ่มลงตัวทุกอย่างพร้อมกับส่วนสูง 187 เซนติเมตรที่ทำให้เขาดูเด่นขึ้นมา นิสัยที่ร้ายลึกทำให้ชายหนุ่มดูหน้าค้นหา “เตรียมรถฉันจะไปไนต์คลับ” “ครับผม” อาเธอร์ลูกน้องคนสนิทของโจวลี่หยางอาสาเป็นสารถีขับรถให้ เขาเติบโตมาพร้อมกับโจวลี่หยางเป็นเด็กบ้านจนที่ถีบตัวเองมาได้ดีจนถึงทุกวัน เพราะอดีตเขาเคยผิดพลาดแต่โจวลี่หยางเป็นคนเดียวที่โอกาสเขาได้แก้ตัว “รายงานมา!” “ทุกอย่างปกติดีครับ แต่เจ้านายต้องระวังตัวให้มากขึ้น” “อืม” ไป๋ซ่านรายงานเจ้านายไปเพราะตอนนี่ศัตรูเหมือนจะเจ็บหยักจึงเก็บตัวเงียบไม่ออกมาโวยวาย “เรียกผู้หญิงมาให้ฉันสักคน” “ครับ” ชายหนุ่มเกินเข้าไปทางข้างหลังของไนต์คลับและเตรียมตัวจะขึ้นไปยังชั้นบนสุด ซึ่งเป็นห้องพักผ่อนของเขา แต่ก็ต้องหยุดชะงักเพราะมีหญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเขาด้วยความเมามาย “ไอ้ซัน ฉันหานายตั้งนาน” “ปล่อยผม” โจวลี่หยางพยายามจะดันให้หญิงสาวออกห่างแต่เมื่อมองใบที่ใบหน้าทำให้เขาต้องหยุดมอง หัวใจที่เริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะเหมือนคนกำลังจะเริ่มจีบสาวเป็นครั้งแรก “สวย” คำนี้หลุดออกมาจากปากของโจวลี่หยางทั้งที่เขาไม่เคยชมผู้หญิงคนไหนมาก่อน ปากเล็กเป็นกระจับใบหน้ากลมมนและดวงตาที่เปล่งเป็นประกายผมดำยาวสลวย ทำให้ชายหนุ่มละสายตาออกจากหญิงสาวตรงหน้าไม่ได้ “มองอะไรเดี๋ยวตบเลย!” หญิงสาวที่เมามายจนไม่รู้ว่าใครเป็นใครคิดว่าคนตรงหน้าคือเพื่อนตัวเองจึงโผเข้ากอดเพราะตอนนี้เหมือนจะยืนไม่ไหวแล้ว “อื้ออออ!” โจวลี่หยางที่อดใจไม่ไหวจึงก้มลงมาจูบปากของหญิงสาวเพื่อชิมดูว่าปากจะหวานเหมือนหน้าหรือไม่ ทั้งๆที่เขาไม่เคยจูบหญิงสาวคนไหนมาก่อนเลย “ไอ้บ้าแกกล้าจูบฉันเหรอตายซะ!” ความวุ่นวายจึงเกิดขึ้นลูกน้องของชายหนุ่มที่เห็นเจ้านายโดนทำร้านจึงรีบวิ่งเข้ามาหาเพื่อปกป้องเจ้านาย ส่วนอีกฝั่งก็เป็นเพื่อนของหญิงสาวคนนั้นที่รีบวิ่งเข้ามาห้ามเพื่อนเพราะกลัวว่าทั้งหมดจะไม่ได้ออกไปจากตรงนี้อีกเลย “เฟรญ่าหยุด หยุด นี้ฉันเองต้นหลิวไง” “พวกผมต้องขอโทษแทนเพื่อนด้วยนะครับพอดีเธอเมา” ทั้งต้นหลิวและซันจึงขอโทษชายหนุ่มตรงหน้าและรีบลากเพื่อนสาวออกมาส่วนลูกน้องของชายหนุ่มที่เตรียมตัวจะตามและโจวลี่หยางยกมือห้ามไว้ “ไม่ต้องตาม” “เจ้านายเจ็บตรงไหนไหมครับ” “แค่นี้ไม่เจ็บอะไร” มือที่กำสร้อยคอของหญิงสาวไว้แน่นเมื่อมาถึงห้องวีไอพีโจวลี่หยางจึงหยิบสร้อยคอออกมาที่มีชื่อสลักไว้ชายหนุ่มพยายามจะเพ่งเล็งอ่าน Fariya หรือน่าจะเป็นเฟรญ่าเพราะเขาเห็นเพื่อนของหญิงสาวเรียก “เฟรญ่าเหรอ หึ ถ้าเจอกันอีกครั้งอย่าหาว่าฉันใจร้าย” ก๊อก ก๊อก ก๊อก “อันนามาแล้วค่ะ” นางแบบสาวเดินเข้ามาด้วยความตื่นเต้นเพราะโดนโจวลี่หยางชายที่หมายปองเรียกใช้บริการ หญิงสาวยิ้มออกมาเพื่อหวังให้เขาตกหลุมรัก “อย่าพูดมากจัดการมันซะ!” “ใจร้อนจังเลยนะคะ” อันนาปลดเข็มขัดและกระดุมกางเกงออกก่อนที่หญิงสาวจะนั่งคุกเข่าแล้วจับควักเอาท่อนเอ็นออกมา ขนาดที่ใหญ่เกินมาตรฐานทำให้อันนากลืนน้ำลายลงคอไม่นานก็ใช้ปากเลียจนชายหนุ่มปล่อยน้ำกามออกมา “อย่าจูบ อย่าทำรอย!” “อื้อ ค่ะ” อันนาจึงเปลี่ยนเป้าหมายเป็นห***มของชายหนุ่มเมื่อทุกอย่างพร้อมแล้วหญิงสาวจึงสวมเครื่องป้องกันให้กับชายหนุ่มอย่างชำนาญแม้ในใจจะไม่อยากใช้ก็ตาม “ซี้ด! อ่าส์!” โจวลี่หยางครางออกมาเมื่อเขาได้ปลดปล่อยความต้องการแต่สิ่งที่ชายหนุ่มไม่คิดคือเขาคิดถึงใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นที่เขาปล้นจูบมา “อ๊ะ! อ๊า! เสียว..ห..มาก” “เฟรญ่า อ่าส์!” ชายหนุ่มปล่อยน้ำกามออกมาใส่เครื่องป้องกันชั้นดีแต่ในสมองยังคงคิดถึงใบหน้าของหญิงสาวและไม่รู้ตัวว่าเผลอเรียกชื่อของหญิงสาวอีกคน อันนาที่เจ็บใจเพราะชายหนุ่มมีอะไรกับเธอแต่กับครางชื่อของอีกคนเธออยากรู้นักว่ามันเป็นใคร “ใครคือเฟรญ่าคะ” “คุณพูดอะไร?” “ก็คุณโจวเรียกชื่อ เฟรญ่า” “ออกไปได้แล้วส่วนเรื่องเงินลูกน้องผมจะจัดการให้” หญิงสาวจึงเดินออกไปด้วยความไม่พอใจเพราะโดนชายหนุ่มไล่ออกมาแต่เมื่อคิดถึงจำนวนเงินอันนาจึงไม่โวยวายเพราะชายหนุ่มไม่ชอบผู้หญิงที่เรื่องมาก “ทำไมฉันต้องคิดถึงเธอด้วย” โจวลี่หยางพูดออกมาด้วยความหงุดหงิดที่เผลอเรียกชื่อผู้หญิงที่เขาเพิ่งรู้จัก แถมยังคิดว่าเขามีอะไรกับหญิงสาว หนึ่งอาทิตย์ต่อมาข่าวการลักพาตัวคนรักของเคลย์ตันจึงดังไปทั่วบริเวณพร้อมคลิปวิดีโอที่คนของโจวลี่หยางเป็นคนลงมือ โจวลี่หยางนั่งอ่านข่าวพร้อมกับนั่งดูหุ้นที่ร่วงลงมาจนน่าเป็นห่วง “บัดซบ! ใครมันกล้าทำแบบนี้ อาเธอร์!” “ครับ” “ไปสืบมาว่ามันเป็นใคร แล้วเอาตัวมาให้ฉัน!” โจวลี่หยางพูดไปด้วยความโมโหเขาแค่ช่วยเหลือจินนี่เท่านั้นแต่คนนอกที่ไม่รู้กับหาว่าเขากำลังลักพาตัวหญิงสาว ใครที่กล้ากระตุกหนวดเสืออย่างเขาจะไม่ตายดีแน่ วันถัดมาอาเธอร์ทำงานได้อย่างยอดเยี่ยมชื่อและประวัติทุกอย่างถูกนำมาวางไว้บนโต๊ะทำงานของโจวลี่หยาง “ไป๋ซ่านจัดการข่าวทั้งหมดแล้วครับ พร้อมคุณเคลย์ตันที่จะออกแถลงข่าวครับ” “อืม นายออกไปก่อน” เมื่อทุกอย่างเริ่มคลี่คลายโจวลี่หยางจึงหยิบซองกระดาษสีน้ำตาลขึ้นมาดูพร้อมกับประวัติของคนที่กล้าปล่อยข่าวของชายหนุ่ม “เฟรญ่า!” โจวลี่หยางเรียกชื่อของหญิงสาวออกมาพร้อมกับไล่อ่านประวัติทั้งหมดอย่างละเอียด ทุกอย่างถูกบันทึกเข้าไปอยู่ในหัวสมองของชายหนุ่มจนหมดพร้อมกับหยิบภาพถ่ายขนาดเล็กออกมาจากแฟ้ม “หึๆ โลกกลมดี แล้วเราจะได้เห็นดีกันกัน” ชายหนุ่มมองไปที่ภาพถ่ายที่หญิงสาวยิ้มจนเห็นลักยิ้มจึงเก็บเอาไว้ในกระเป๋าสตางค์ของตัวเอง ใครมาเห็นคงหาว่าเขาโรคจิต “เอาตัวหญิงสาวมาไว้ที่เกาะ” โจวลี่หยางจึงวางสายไปเขาจะทำอะไรกับเธอดีจะทรมานเล่นๆหรือจะจับโยนลงทะเลให้ฉลามกิน แต่เขามีวิธีที่ดีกว่านั้นชายหนุ่มยิ้มมุมปากออกมา ลี่หยางจึงให้ไป๋ซ่านเคลียร์ทุกอย่างและนำงานเอกสารที่สำคัญมาให้เขาที่เกาะส่วนตัวซึ่งไม่มีใครรู้ว่าเกาะแห่งนี้อยู่ที่ไหนเขาซื้อไว้เมื่อหลายปีก่อนทางใครจะเดินทางเข้ามาต้องใช้เฮลิคอปเตอร์เท่านั้นเพราะหากใช้เรือคงจะใช้เวลานานในการเดินทาง “แล้วเราจะได้เห็นดีกัน” ชายหนุ่มยังคงคิดถึงแต่ใบหน้าที่แสนหวานพร้อมกับรอยจูบที่ยังคงตราตรึงอยู่ในใจเขา หากได้มากกว่าจูบก็คงดีกว่านี้ลี่หยางแปลกใจตัวเองที่หัวใจกำลังร้องเรียกหาแค่หญิงสาว ทั้งที่เมื่อก่อนเขาคิดว่าคงลืมคนรักเก่าไม่ได้แต่พอเจอหน้าเฟรญ่าทุกอย่างกับเปลี่ยนไป มันทำให้เขามั่นใจว่าเขาลืมคนรักเก่าไปจนหมดสิ้นแล้ว “เราคงลืมมันได้แล้วสินะ!” ลี่หยางจึงอัดบุหรี่เข้าปอดแล้วพ้นควันออกมาไม่บ่อยนักที่เขาจะสูบบุหรี่เขาจะใช้เฉพาะเวลาที่เครียดเท่านั้น อะไรที่เขาอยากได้เขาก็จะต้องได้รวมถึงหญิงสาวคนนั้น