ยอดดวงใจคุณชายสายโหด

ณ สวนดอกไม้ขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง ร่างงามของหญิงสาวแสนสวย กำลังเดินเล่นอยู่ในสวนดอกไม้อันสวยงามแห่งนี้ ท้องฟ้าที่สดใส ดอกไม้หลากสีส่งกลิ่นหอม หมู่ภมรทั้งน้อยใหญ่กำลังดอมดมกลิ่นเกสรนั้น ร่างงามอยู่ในชุดเจ้าหญิงแสนสวย ผิวขาวละเอียดสะท้อนแสงเจิดจรัสแข่งกับดอกไม้ หมู่ผีเสื้อน้อยต่างมาดอมดมกลิ่นกายเธอ เจ้าหญิงน้อยหลงรักเจ้าผีเสื้อพวกนี้ หล่อนเดินไปเรื่อยๆ จนพบกับ ชายร่างสูงโปร่งคนหนึ่ง ชายหนุ่มค่อยๆ หันมายังหล่อน .... เจ้าชายรูปงามก็ปรากฏแก่สายตาของเธอ เจ้าชายค่อยๆ เข้ามาตะกองใบหน้าสวยของเจ้าหญิงผู้งดงามขึ้น ปากหนาได้รูปกำลังจะเลื่อนเข้าหาเรียวปากบางสีสวยนั่น...... ” นาบี... ลีนาบีลูก ตื่นได้แล้ว สายแล้ว ไปทำงานที่ตึกได้แล้วลูก” เสียงของมารดาทำให้นาบีต้องตื่นจากความฝัน หญิงสาวรีบลืมตากลมสวยขึ้น แล้วเบิกกว้าง หล่อนฝันอีกแล้วหรือเนี๊ย หล่อนฝันถึงเขาอีกแล้ว “มินจุน หรือคิมมินจุน...” คุณชายเล็กแห่งตึกใหญ่ ซึ่งเขาไม่ชอบขี้หน้าหล่อนเท่าไรนักตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ตอนเด็กๆ ก็ชอบแกล้งให้หล่อนต้องร้องไห้อยู่เป็นประจำ มินจุน หรือคิมมินจุน เขาเป็นเจ้านายคนเล็กของหล่อน ซึ่งตอนนี้เรียนอยู่ที่ประเทศอังกฤษ เขาไม่ได้กลับบ้านมานานแล้วตั้งแต่เขาอายุสิบห้าปี นี่ก็ผ่านมาเจ็ดปีแล้วเขายังไม่เคยมาเหยียบที่นี่เลยด้วยซ้ำ เห็นข่าวว่าอยู่ที่นู้นทำตัวเสเพล เจ้าชู้ คบกับสาวๆ ไม่ซ้ำหน้าเลย...นิสัยของเขาต่างกับคุณชายคนโตลิบลับ” มินแจ หรือคิมมินแจ ” คุณชายใหญ่ที่แสนจะสุภาพนุ่มนวล อ่อนโยน แต่อีตาคุณชายเล็กนี่สิ บ้าอำนาจ ป่าเถื่อนชอบ ออกคำสั่ง เขาเป็นแบบนี้ตั้งแต่เด็กๆ แล้ว แต่ไม่รู้ว่าพอโตมานี่ นิสัยจะเปลี่ยนบ้างหรือยัง หึ..ใครได้เป็นแฟน มีหวัง..ร่างคนๆ นั้นต้องฉีกแน่เลย...อึ๋ย..น่ากลัว ไปฝันถึงเขาทำไมนี่ หญิงสาวนึกในใจ นาบี หรือลีนาบี สาวน้อยน่ารัก วัยยี่สิบเอ็ดปีเศษ เธอสวยใสในแบบสไตล์เกาหลี ชื่อของเธอแปลว่าผีเสื้อ เธอชอบผีเสื้อเธอชอบดอกไม้ เธอชอบทุกอย่างที่เป็นของสวยงาม ไม่ชอบความรุนแรง ไม่ชอบความป่าเถื่อนเป็นที่สุด เธอเป็นลูกของหัวหน้าแม่บ้านคนรับใช้เก่าแก่ในตระกูลคิม นายหญิงและคุณชายในตระกูลเอ็นดูเธอเหมือนลูกหลาน ส่งเธอให้เรียนสูงๆ จนตอนนี้เธอเหลือเพียงปีเดียวก็จะจบแล้ว ทุกวันตอนเช้าเธอต้องขึ้นไปช่วยงานแม่บ้านทำความสะอาดบ้าน แต่ก็ไม่ได้ถึงขนาดแม่บ้านจ๋า คือเธอได้รับความไว้วางใจให้เข้าไปได้ทุกห้องของบรรดานายๆ บ้านนี้ เพราะต้องคอยเข้าจัดที่นอนแล้วก็เก็บชุดสวยๆ หรูๆ ของเจ้านายที่ใช้แล้วให้เหล่าแม่บ้านซักเกือบทุกวัน อย่างเช่นวันนี้ หล่อนก็ต้องรีบขึ้นไปช่วยงานโดยทำหน้าที่เดิมๆ “หนูไปแล้วนะคะแม่ สายแล้ว เดี๋ยวกลับมาไปมหาลัยไม่ทันคะ....” หญิงสาวอยู่ในชุดเสื้อยืดคอวีพอดีตัว กางเกงขาสั้น ผมสลวยถูกมวยขึ้นเรียบร้อย เพื่อความทะมัดทะแมงในการทำงาน “จ้ารีบๆ ทำ จะได้รีบๆ กลับมานะลูก” ลียูจิน มารดาของเธอ บอกลูกสาวเพียงคนเดียวที่หล่อนรักปานดวงใจ เธอต้องเลี้ยงหล่อนมาเพียงลำพัง ตั้งแต่พ่อของหล่อนเสีย เธอเพียรส่งเสียให้หล่อนเรียนสูงๆ จะได้มีการมีงานทำที่ดี เธอยังแอบภูมิใจลึกๆ ที่นาบีนั้นเรียนเก่ง และเป็นเด็กดีมาตลอดไม่เคยได้นอกลู่นอกทางหรือทำให้หล่อนเสียใจเลยสักครั้ง....... *************************** ณ....ตึกใหญ่ ร่างเล็กจัดแจงทำหน้าที่ของเธอเองอย่างเช่นทุกวัน เธอเดินเข้าห้องทุกห้องที่ได้รับมอบหมาย หญิงสาวรู้ว่าเจ้านายของหล่อนออกไปทำงานกันหมดแล้ว ยังมีที่ออกไปทำงานช้าก็มีแต่เพียงคนชายใหญ่ มินแจ เท่านั้น แต่วันนี้คงไม่อยู่แฮะ ประตูห้องไม่ได้ล็อค..แกร็ก.!! .หญิงสาวค่อยๆ บิดลูกบิดประตูเบาเข้าไปภายใน หล่อนจัดแจงเปิดไฟในห้องเพื่อจัดที่นอน แล้วก็จะเก็บผ้าของคุณชายใหญ่ไปซัก... เอ๋...มีคนนอนอยู่...ตายแล้วคุณชายใหญ่ยังนอนอยู่หรือนี่ นาบี..นึกในใจ หญิงสาวไม่เห็นใบหน้าของคนใต้ผ้าห่มนั้นหรอก มีเพียงเส้นผมละเอียดที่โพล่พ้นผ้าห่มออกมาเล็กน้อยเท่านั้น เท้าเรียวค่อยๆ ก้าวเข้าไปชะโงกใบหน้าสวยดูว่า คุณชายมินแจ จะหลับลึกเพียงใดหรือไม่ หล่อนจะได้เก็บแต่เสื้อผ้าของเขาเพียงอย่างเดียว...ฟรึบ...!!! “อุ้ย...ว้ายยย....” หญิงสาวส่งเสียงร้องอย่างตกใจ เมื่อคนใต้ผ้าห่มที่นอนอยู่ตรงหน้าหล่อน อยู่ๆ ก็เปิดผ้าห่มออกอย่างรวดเร็ว ใบหน้าอันหล่อเหลาที่หล่อนเห็นนั้น มันไม่ใช่คุณชายมิแจนี่..นาบีจึงรีบออกมาจากตรงนั้น ด้วยความที่หญิงสาวรีบก้าวถอยหลัง เท้าเรียวสวยจึงสะดุดเข้ากับเท้าตัวเอง ร่างเล็กจึงเซถลาล้มทับร่างสูงโปร่งที่นอนอยู่เมื่อครู่...แย่แล้วนาบี นะยายนาบี อายเขาไหมเนี๊ย แล้วนี่ไปล้มทับเขาอีกโอ๋ยยยยยย......>>>>>>>>