Stop to love หยุดหัวใจที่นายแฟนเก่า

‘ปี๊นๆๆ’ เสียงบีบแตรดังขึ้นจากเพื่อนร่วมใช้ถนน ผสานเข้ากับเสียงเครื่องยนต์จากรถนับสิบคันที่จอดติดไฟแดงกลางสี่แยกของเมืองหลวง สภาพการจราจรที่แสนจะวุ่นวาย เมื่อผู้คนต่างเร่งรีบที่จะกลับบ้านหลังเลิกงาน ‘ยัยดารัณเอ๊ย ออกมาผิดเวลาเสียจริง ถ้าอยู่เปิดร้านต่อ คงขายเค้กได้อีกหลายปอนด์’ หญิงสาวพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางเอื้อมมือไปเปิดวิทยุเลือกคลื่นเอฟเอ็มสุดโปรดที่เธอชอบฟังเป็นประจำ บรรยากาศรถติดยามเย็นถูกกระตุ้นด้วยเนื้อเพลงที่แสนจะเป็นใจ ทำให้ดารัณหวนคิดถึงเรื่องราวในอดีตที่ยากจะลืมเลือน ‘…วายุ หรือ วายุภัค รักแรกและรักเดียว ที่ฝังลึกอยู่ในใจนานนับ 4 ปี เขาหายไปไหนกันนะ…’ เมื่อเรื่องราวในอดีตผุดขึ้นมาในความทรงจำ คิดแล้วก็อดน้อยใจไม่ได้ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอคิดถึงเขาแทบขาดใจแต่เขากลับใจร้ายไม่เคยแม้แต่จะติดต่อมาสักครั้งให้ชื่นใจ แม้แต่วันที่เขาหายไปก็ไม่มีคำเอยลาใดๆ จากเขา … 6 ปีที่แล้ว “ชายหนุ่มรูปงาม ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใคร” เด็กสาวผมยาวรวบผมหางม้าในชุดนักศึกษากระโปรงพีท รองเท้าผ้าใบสีขาว มีป้ายชื่อคล้องคอว่า ‘ดารัณ’ เปล่งเสียงคำใบ้ที่จับฉลากได้พร้อมย่นหน้าราวกับเบื่อโลก กิจกรรมพี่รหัส-น้องรหัส เป็นหนึ่งในกิจกรรมรับน้องของมหาวิทยาลัยที่เธอเพิ่งก้าวเข้ามาเป็นนักศึกษาได้เพียงหนึ่งสัปดาห์ ลึกๆ แล้วดารัณไม่ได้อยากเข้าร่วมกิจกรรมเหล่านี้ แต่ก็ไม่ได้อยากทำตัวแปลกแยกจากเพื่อนร่วมรุ่นเท่าไรนัก ‘ตึ่ง ตึ่ง เฮ’ เสียงเหล่านักศึกษารุ่นพี่ผสานเข้ากับเสียงกลองเมื่อดารัณอ่านคำใบ้จบ บ้างก็หัวเราะ บ้างก็จับกลุ่มซุบซิบถึงคำใบ้ที่ดารัณจับได้ ‘อาย’ นักศึกษาสาวปีที่สองที่เป็นคนทำฉลากในครั้งนี้ เธอรู้สึกไม่คุ้นชินกับคำใบ้ของดารัณ จึงพยายามนึกถึงคำใบ้ของเพื่อนๆ ที่รวบรวมมาให้ก่อนหน้านี้ แต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออกว่าเป็นคำใบ้ของเพื่อนคนไหน ในขณะที่กำลังกวาดสายตามองหน้าของเพื่อนแต่ละคนอยู่นั้น ก็เหลือบไปเห็นรุ่นพี่ผู้ชาย เขามีรูปร่างสูงโปร่งช่วงขายาวราวกับนายแบบ ผิวขาว ตาตี่ ตามสมัยนิยม แม้รุ่นพี่คนนั้นจะยืนอยู่หลังสุดของลานกิจกรรม แต่เธอก็จำได้ดีว่านั่นคือ ‘วายุ’ เขาเป็นรุ่นพี่ของเธอหนึ่งปี ในความรู้สึกของอาย วายุจัดว่าเป็นคนหน้าตาดี แต่นิสัยค่อนข้างเงียบขรึม ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร ทำให้อายค่อนข้างประหลาดใจที่เห็นวายุในลานกิจกรรมเช่นนี้ “พี่คะ จับฉลากเสร็จแล้วกลับได้เลยไหมคะ” ดารัณยื่นกระดาษสีขาวแผ่นเล็กๆ คืนกลับให้รุ่นพี่ตรงหน้า เธอรู้สึกกระอักกระอ่วนเมื่อต้องกลายเป็นจุดสนใจ “ใช่ค่ะ จับฉลากเสร็จแล้วกลับได้เลย” รุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยตอบ เมื่อผละออกมาจากลานกิจกรรมแล้ว ดารัณรู้สึกหายใจโล่งขึ้น เธอไม่ชอบอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย แต่เพราะคำใบ้นั้นทำให้เธอต้องตกเป็นเป้าสายตา ผู้คนมากมายต่างจับจ้องมาที่เธอ เสียงหัวเราะและเสียงโห่ของรุ่นพี่ยังคงดังก้องอยู่ในหัว จนพาลให้อารมณ์หงุดหงิด แต่ถ้าได้น้ำหวานเย็นๆ สักแก้วมาดับอารมณ์ร้อนคงจะดีไม่ใช่น้อย “ดารัณ ดารัณ” เสียงเรียกทำให้ดารัณหลุดจากพะวงความคิด น้ำแข็งเพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยมัธยมที่เดินตามกันออกมาสะกิดที่ไหล่เบาๆ เธอรู้สึกโชคดีมากที่มีเพื่อนสนิทมาเรียนด้วย น้ำแข็งเป็นคนเรียนเก่ง พูดจาฉะฉานและที่สำคัญปากร้ายพอตัว “ไปร้านกาแฟหน้ามอกันไหม อยากกินชาเขียว” ดารัณเอ่ยชวน เพื่อนสาวของเธอนั้นชอบกินกาแฟเป็นอย่างมากกินทุกวัน ถ้าชวนน้ำแข็งไปร้านกาแฟสาวเจ้าไม่มีทางปฏิเสธเป็นแน่ “เอาน่าอย่าคิดมาก เดี๋ยวหน้าแก่นะ” น้ำแข็งยื่นมือมาแตะที่มุมปากทั้งสองข้างของเพื่อน แล้วดันปากที่คว่ำให้แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มแทน น้ำแข็งรู้ว่าเพื่อนของเธอนั้นเป็นคนคิดมาก มากจนบางครั้งก็เกินไปเหมือนเช่นครั้งนี้ ดารัณอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ เธอชอบใจในความช่างคิดของเพื่อนที่สรรหาวิธีมาทำให้เธอสบายใจ จนบางครั้งก็แอบรู้สึกอิจฉาอยู่ลึกๆ ในความสดใสนี้…นี่สินะสาเหตุที่ทำให้โลกเหวี่ยงน้ำแข็งเข้ามาในชีวิตของเธอ ถ้าไม่มีน้ำแข็งโลกของเธอคงมืดหม่นเหมือนสีของท้องฟ้าที่ฝนกำลังจะตกเป็นแน่ สำหรับร้านกาแฟหน้ามอหรือหน้ามหาวิทยาลัย เป็นร้านกาแฟเล็กๆ กั้นด้วยกระจกใส ภายในร้านมีโต๊ะสำหรับนั่งเรียงกันสี่ชุด เมื่อเปิดประตูเข้ามาจะเจอเคาน์เตอร์ให้สั่งเครื่องดื่ม ส่วนเมนูของร้านก็ปกติทั่วไป มีชา กาแฟ และขนมเค้กให้ลูกค้าได้เลือกสรรตามความต้องการ จุดเด่นของร้านนอกเหนือจากรสชาติของเครื่องดื่มที่เข้มข้นแล้ว คงจะเป็นพนักงานของร้านที่ใส่ใจในรายละเอียด จนทำให้มีลูกค้าประจำมากมายถึงแม้ในมหาวิทยาลัยจะมีร้านกาแฟถึงสามร้านด้วยกัน และวายุก็เป็นหนึ่งในนั้น เวลาประมาณเที่ยงๆ เขามักจะมาสั่งกาแฟเมนูเดิมและนั่งที่โต๊ะริมสุดด้านในเหมือนเช่นเคย แต่วันนี้เวลาล่วงเลยจนบ่ายคล้อยแล้วเขาก็ยังไม่มาซึ่งสร้างความประหลาดใจให้กับพนักงานอยู่ไม่น้อย แม้ว่าวันนั้นจะไม่มีเรียนก็ตามวายุก็มักจะแวะมานั่งทานกาแฟที่ร้านเสมอ ดารัณที่กำลังเอื้อมมือไปผลักประตูร้าน ส่วนวายุที่รีบมาร้านกาแฟเขาก็เอื้อมมือไปผลักประตูร้านเช่นเดียวกัน จึงทำให้มือของทั้งสองชนกันเข้าอย่างพอดี “อุ๊ย ขอโทษค่ะ” ดารัณหันไปขอโทษคนข้างๆ เธอรู้สึกหัวใจเต้นแรงเมื่อคนตรงหน้ายิ้มให้ แม้เพิ่งจะเจอกันเป็นครั้งแรก แต่รอยยิ้มของเขาก็ชวนให้หลงใหล เส้นผมสีดำยาวปะหน้า ละต้นคอ คิ้วดกดำ ตัดกับผิวขาวๆ ราวกับไม่เคยได้โดนแดด ดวงตาชั้นเดียวรับกับจมูกโด่ง ปากอมชมพูได้รูป แต่เขากลับไม่ได้ดูเป็นผู้ชายอ้อนแอ้น ในสายตาของดารัณออกจะดูเป็นคนสุขภาพดีเสียมากกว่า จากการวิเคราะห์แล้วคงจะเข้าฟิตเนสเป็นประจำ “ไม่เป็นไรครับ พี่เปิดประตูให้นะ” วายุผลักประตูให้ดารัณ เขามองตรงไปที่ป้ายชื่อก็รู้ทันทีว่านี่คือน้องรหัสของเขาจะว่าไปแล้วถ้านับกันจริงๆ เขาต้องมีศักดิ์เป็นลุงรหัสเสียมากกว่าเพราะน้องรหัสตัวจริงลาออกไปเรียนที่อื่นแต่เพราะไม่อยากให้สายรหัสต้องขาดลงจึงขอร้องให้เขาช่วยมาเป็นพี่รหัสอีกสักปี “สวัสดีค่ะ พี่วายุ” น้ำแข็งยกมือไหว้ เมื่อเห็นดังนั้นดารัณจึงยกมือไหว้ตาม “น้ำแข็งรู้จักพี่เขาด้วยเหรอ” ดารัณหันไปกระซิบถาม “พี่เขาดังจะตายในกลุ่มมหาวิทยาลัยพี่วายุนี่ตัวท็อปเลยนะ” เมื่อได้ยินดังนั้นดารัณถึงกับหน้าเสีย ถ้าเธอคิดจะชอบผู้ชายคนตรงหน้านั้นหมายความว่าเธอมีคู่แข่งเป็นสาวค่อนมหาวิทยาลัยเลยสินะ “พี่วายุคะ ขอลายเซ็นหน่อยได้ไหมคะ” น้ำแข็งหยิบสมุดเล่มจิ๋วขึ้นมาเป็นสมุดสำหรับขอรายชื่อของรุ่นพี่ รวมถึงช่องทางการติดต่อต่างๆ ซึ่งแล้วแต่รุ่นพี่แต่ละคนจะให้ “ฮะ พี่วายุเป็นรุ่นพี่สาขาเราเหรอ” ดารัณหันไปกระซิบถามน้ำแข็งอีกครั้ง สำหรับนักศึกษาปีหนึ่งนั้นจะต้องพกสมุดเล่มจิ๋วเพื่อเก็บรวบรวมรายชื่อของรุ่นพี่ในสาขาให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะขอได้ ซึ่งรุ่นพี่เหล่านั้นก็มักจะมีกิจกรรมให้ทำเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนกับลายเซ็น บางคนก็ให้ร้องเพลงมหาวิทยาลัยส่วนบางคนก็เซ็นให้ง่ายๆ เลยก็มี “น้องดารัณไม่ขอลายเซ็นพี่ด้วยเหรอครับ” วายุหันไปสบตาสาวน้อยตรงหน้า คิดอยากจะแกล้งว่าที่น้องรหัสสักหน่อยเมื่อเห็นเจ้าหล่อนยืนบิดไปบิดมาคงจะแอบปลื้มเขาอยู่ไม่น้อย “คะ…ค่ะ” ดารัณลนลานหยิบสมุดจดรายชื่อออกมาจากกระเป๋าสะพายข้าง