
"เลิกกันเถอะ”ผมบอกเธอด้วยน้ำเสียงเย็นชา ผมที่กำลังยืนหันหลังให้ผู้หญิง...ที่ขึ้นชื่อว่าแฟนของผม
คนที่คบกันมาตั้งแต่มัธยมต้น ตอนนี้...พวกเราก็กำลังจะจบชั้น ม.6 และวันนี้คือวันปัจฉิมนิเทศ...วันสุดท้ายของการเป็นนักเรียน
บอกเหตุผลป่านได้ไหม...มังกร”ป่านถามผมกลับด้วยเสียงสั่นเครือ ที่ผมหันหลังให้เธอ... ก็เพราะกลัวจะเห็นน้ำตาของผู้หญิงที่ผมเคยรักกลัวว่าผมจะใจอ่อน...
"ทำไมผมต้องบอกเหตุผลกับคุณด้วย”ผมเรียกแทนตัวเองกับป่านอย่างเย็นชา
"อึก... ที่ผ่านมามังกรไม่เคยรักป่านเลยใช่ไหม...”ป่านพูด พลางร้องไห้สะอึกสะอื้น
"ใช่”ผมตอบกลับไป...เพราะตอนนี้ผมอยากเลิกกับเธอ อยากให้เธอไปจากผม เกลียดผมไปเลย...ได้ยิ่งดี ผมจะดีใจมาก
"ที่ผ่านมา ผมไม่เคยรักคุณ ผมเห็นคุณเป็นเพียงของเล่น...เหมือนคนอื่น ๆ คุณคิดว่าผมจะหยุดที่คุณคนเดียวอย่างนั้นเหรอ?”ผมตอกกลับป่านไปด้วยคำพูดที่ทำร้ายจิตใจเธอที่สุด
ตลอดระยะเวลา 5 ปีที่เราคบกัน...มังกรไม่เคยรักป่านเลย...อึก... ป่านรู้แล้ว...”ป่านพูดทั้งน้ำตาก่อนจะเดินหันหลังเปิดประตูห้องเรียนออกไปทันที
ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ในห้องเรียน เพราะเป็นวันปัจฉิมนิเทศ... ทุกคนลงไปถ่ายรูป รับดอกไม้ แสดงความยินดีที่เรียนจบกัน
ผมหันกลับไปมองเห็นป่านเดินหายลับตาไปแล้ว...
เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วแหละ...
ผมคิดในใจ

