ค่ำคืนนั้นของฉันและท่านประธานขา

ขึ้นชื่อว่าเพศหญิง...ทุกคนล้วนอยากจะมีความรักดีๆ เหมือนในหนังสือนิยายรักโรแมนติกที่ตั้งใจอ่านจนขอบตาดำไปทำงานทุกวัน หรือไม่ก็ชีรี่ย์แห่งแดนมังกรสักเรื่อง..ที่ตัวเองชื่นชอบยอดพระเอกสุดหล่อกระชากตับไตไส้พุง จนถึงขั้นเก็บไปนอนกัดหมอนข้าง..ฝันหวานเป็นนางเอกทุกคืนกันทั้งนั้น ซึ่งแน่นอนแหละ!..ว่าเธอก็เป็นหนึ่งในผู้หญิงเหล่านั้น ที่ทุกวันก่อนจะไปทำงานที่รักก็มักจะนำขนมหวานห้าสี พร้อมด้วยเครื่องดื่มครบเซ็ตมาขอผู้..เอ้ยย!!!..ขอพรชีวิตกับท่านเทพประจำบริษัทอสังหาที่เธอทำงานอยู่ “หนู ‘ฝันหวาน’ หนูขยันขอพรองค์เทพขนาดนี้ ป้าว่าท่านคงเสวยพระกระยาหารของหนูไม่ไหวแล้วมั้ง“ ร่ายคำขอผู้..อร้าย!..ขอพอตามตำราหนึ่งหน้ากระดาษเอสี่จบ ตามด้วยก้มลงกราบเบญจางคประดิษฐ์แทบเท้าองค์เทพอย่างสวยงามตามท้องเรื่อง พลันเสียงทักทายที่แสนจะคุ้นหูเป็นอย่างดีก็ดึงเธอกลับมายังโลกแห่งความเป็นจริง และชื่อที่มารดาตั้งใจตั้งให้ก็ทำเอารอยยิ้มสดใสพลันเลื่อนหาย..นั่นเพราะมันคล้ายกับตอกย้ำว่าเธอกำลัง‘ฝันเฟื่อง’อยู่ยังไงเล่า! “แฮะๆ..ฝันอยากให้ท่านเทพช่วยปกปักรักษาชีวิตน้อยๆของฝันนะค่ะคุณป้าอร“ ปลายนิ้วชี้และนิ้วกลางทำหน้าที่ไขว้อยู่ข้างหลัง..ก่อนที่เสียงหวานใสราวกับระฆังแก้วจะแต่งเรื่องรักษาภาพลักษณ์ของตัวเอง ที่เป็นถึงเลขาของท่านประธานบริษัทอสังหาอันดับต้นๆของประเทศ แม้จะเห็นหน้าและพูดคุยกับท่านเพียงหนึ่งอาทิตย์..ก่อนจะมารู้ข่าวว่าท่านได้มอบตำแหน่งอันทรงเกียรตินี้ให้กับคนอื่นแล้วก็ตาม “หนูฝันหวานเปย์ท่านเทพฉ่ำขนาดนี้..คงเป็นลูกรักท่านเทพแล้วละค่ะ” ป้าอรหรือคนดูแลสวนประจำบริษัทถึงกับสละไม้กวาดก้านมะพร้าว ก่อนจะเดินมาพูดคุยกับเธออย่างสนิทสนมตามประสาคนที่เจอกันเป็นประจำทุกวัน ซึ่งเธอก็ทำเพียงจับปอยผมทัดใบหู..และระบายยิ้มแห้งๆทำหน้าที่ฟังป้าอรเปิดฉากเม้าส์กระจาย “0.0อุ้ยตายแล้ว!..จะได้เวลาทำงานแล้วค่ะ”และในที่สุดช่วงเวลาที่คอลอย..เอ้ยย!!..ที่รอคอยอย่างใจจดใจจ่อก็มาถึงสักที เสียงหวานใสแสร้งทำทีเป็นอุทานขึ้นอย่างตกใจ..พร้อมกับชูนาฬิกาข้อมือเรือนเล็กที่ประดับอยู่บนข้อมือประกอบคำพูดของตัวเองไปด้วย เพราะต้องการหลุดพ้นออกไปจากวังวนเรื่องราวชาวบ้าน..ที่ป้าอรเม้าส์ฉ่ำสักที “ตายจริง!..ป้าละเม้าส์เพลินไปหน่อย..งั้นหนูฝันหวานรีบขึ้นไปแสกนบัตรเข้าทำงานเถอะค่ะ ป้าพึ่งได้ยินมาว่าท่านประธานคนใหม่เขาระเบียบจัดมากค่ะ!”ซึ่งคนชอบเม้าส์เป็นชีวิตจิตใจก็เหมือนจะพึ่งได้สติ หลังป้าอรหลุดเสียงอุทานตามเธอมาติดๆ ก่อนจะกระแอ่มเบาๆแก้เก้อ แล้วรีบปล่อยตัวเธอออกจากวังวนเมาส์เรื่องชาวบ้าน..ที่มีสมาชิกแค่เธอและป้าอร! กึกกก!!! “ท่านประธานคนใหม่?”แต่แล้วใจความสําคัญของคำพูดป้าอรก็ทำให้ฝันหวานต้องทวนซ้ำ คิ้วเรียวหลังแว่นทรงป้าหนาเตอะค่อยๆย่นเข้าหากัน..ก่อนจะใช้สมองที่ฉลาดสมกับผ่านการคัดเลือกเลขา ประมวลผลคำพูดของป้าอรอย่างละเอียดและถี่ถ้วน “ค่ะ..นี่หนูฝันหวานยังไม่ทราบหรอคะ..ว่าท่านประธานคนใหม่จะมาแทนคุณอดิเรกวันนี้”แต่แล้ววินาทีต่อมาเธอก็ต้องหน้าชา..ราวกับถูกลากไปตบกลางสี่แยกไฟแดงหน้าบริษัท นั่นเพราะคำถามบวกกับสายตาเหนื่อยหน่ายของป้าอรที่มองมายังเธอนั้น ราวกับกำลังตำหนิที่เธอไม่ทันเหตุการณ์ชาวบ้านเลย! ‘เสียชื่อสมาชิกขาเม้าส์หมด!’ อึกกกก!!! “เออ..ฝัน..ลืมอ่านไลท์บริษัทนะคะ..แฮะๆ”วินาทีชีวิตแบบนี้เธอทำได้เพียงยิ้มแห้ง..แก้สถานการณ์เฉพาะหน้า ก่อนจะลนลานเปิดกระเป๋าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้าไลท์บริษัทอย่างรวดเร็ว และทันทีที่เห็นข้อความสนทนามากมายของพนักงานเธอก็ต้องเบิกตากว้าง..เพราะทุกคนล้วนให้ความสนใจท่านประธานคนใหม่เป็นอย่างมาก และแน่นอนว่าสิบเปอร์เซ็นต์ของบทสนทนานั้นๆมีการแทร็กชื่อของเธอ..เพื่อต้องการรู้เรื่องท่านประธานที่ว่า แต่เพราะช่วงเวลาดังกล่าวเธอคงกำลังทำภารกิจใหญ่หลวง..สวมบทเป็นนางเอกซีรี่ย์จีนเรื่องโปรดอยู่อย่างแน่นอน ‘ให้ตายสิ!..เธอพลาดอีกแล้ว!’ “รีบไปเถอะค่ะหนูฝันหวาน..ไม่งั้นถูกไล่ออกแน่”พอป้าอรได้ฟังคำตอบเธอเท่านั้นแหละ!..ท่านถึงกับส่ายศีรษะแทนท่านประธานจอมเนียบที่ว่า และด้วยความเป็นห่วงกลัวว่าเธอจะถูกเฉดหัวออกจากบริษัทเป็นคนแรก..เซ่นคนประธานคนใหม่ ป้าอรก็รีบโบกไม้โบกมือเร่งให้เธอรีบไปแสลนการบัตรเข้างานให้ตรงเวลา “ขอบคุณที่เตือนค่ะป้าอร..ไม่งั้นฝันคงยุ่งแน่”คำเตือนจากป้าอร..ทำคนที่ยังไม่อยากเดินหางานใหม่รีบทำตามคำแนะนำ แต่ก่อนจะจากไปก็ไม่ลืมยกมือไหว้แนบอกขอบคุณรัวๆ จากนั้นก็กอดกระเป๋าใบใหญ่และถลกชายกระโปรงทรงป้า กึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าตึกใหญ่ที่ทำงานของตัวเองอย่างไม่ห่วงภาพลักษณ์..ที่มักจะเป็นจุดสนใจของเหล่าพนักงานทุกคน ซึ่งแน่นอนว่าไม่ใช้เพราะหลงเสน่ห์ในตัวเลขาคนนี้..แต่เพราะความแปลกประหลาดทรงป้าของเธอต่างหากละ! ‘แก!..ยัยเลขาทรงป้านั่นตลกจังเลยอะ!’ ‘อิๆ..แกดูกระโปรงซีดๆนั่นสิ..นี่ถ้าหากฉันซื้อให้แม่!..แม่คงโกรธข้ามวันอะ!’ ’นั่นสิ..ฉันละเข้าไม่ถึงการแต่งตัวของหล่อนเลยอะ‘ ’พอๆ..รีบไปทำงานเถอะ..’ ‘จ๊ะๆๆ..‘ “จ๊ะ..แม่สาวขาเลาะ!”เสียงใสอดไม่ได้ที่จะล้อเลียนกลับไปเบาๆ..และตบท้ายด้วยการเบ๊ะปากใส่ หลังได้ยินสองสาวพนักงานแผนกฝ่ายขายสินทรัพย์..จับกลุ่มนินทาการแต่งกายของเธออย่างอรรถรส ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอได้ยิน..นั่นเพราะทุกที่ที่เธอไปก็มักจะมีเสียงนินทาเป็นฉากหลังอยู่เสมอ แต่เธอหรือจะเก็บมาใส่ใจ..นั่นเพราะเรือนร่างที่ดูแลรักษาเป็นอย่างดี เธอเก็บไว้มอบให้กับสามีในอนาคตของเธอแต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น! ติ้งงงง!!! รอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจปรากฏขึ้น..ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ประตูลิฟต์เคลื่อนตัวเปิดออก ฝันหวานก้มมองนาฬิกาบนข้อมือเป็นครั้งสุดท้าย..ก่อนจะกอดแฟ้มเอกสารและกระเป๋าทรงป้ากรีดกรายเดินเข้าไปในลิฟต์ พร้อมกับยื่นปลายนิ้วไปกดชั้นบนสุดของตึก..ซึ่งเป็นชั้นสำหรับท่านประธานและเลขาอย่างเธอเท่านั้น “ประธานคนใหม่งั้นหรอ?”พอได้อยู่กับตัวเอง..เสียงใสก็พึมพำออกมาเบาๆ เมื่อรู้สึกเป็นกังวลเกี่ยวกับท่านประธานคนใหม่ของตัวเองเล็กน้อย พร้อมกันนั้นเองเปลือกตาข้างขวาก็พลันกระตุกยิกๆ..ทำเอาคนที่มีรางสังหรณ์แม่นยำอย่างฝันหวานขนลุกขนพองไปทั่วเรือนร่าง ก่อนจะรีบทำการแก้เคล็ดด้วยการตวัดฝ่ามือตบฉีกหน้าด้าวขวาหนึ่งที พร้อมกับหลับตาสวดมนต์ขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้ช่วยคุ้มครองปกปักรักษา ให้ชีวิตของเธอดำเนินไปอย่างราบรื่น..ไร้สิ่งกีดขวาง! ครืดดดด!!! “=_=ทำอะไรของเธอยัยประหลาด?”แต่แล้วการกระทำหลุดโลกของเธอ..ก็ดันตกอยู่ในสายตาของรุ่นพี่สุดหล่อกระชากมดลูกประจำบริษัท หลังเปิดเปลือกตาขึ้นกลับเห็นเทพบุตรสุดฟินหัวใจ..ยืนกอดอกทำหน้ามึนงงอยู่ตรงหน้า ไหนจะคำถามที่ทำเอาเธอปล่อยไก่นั่นอีก ‘งื้อออ~~ ท่านเทพจะทำให้เธอขายหน้าต่อหน้าพระเอกซีรี่ย์ของเธอแบบนี้ไม่ได้นะ!!‘ พรึบพรับๆๆ “อะ..อะไร…เธอมองแบบนี้ฉันกลัวนะ”ซึ่งเจ้าของฉายาที่เธอตั้งให้ก็ไม่ทำให้ผิดหวัง! เมื่อเจ้าตัวแสร้งทำทีเป็นหวาดผวา..ตะกุกตะกักพูดราวกับเห็นเธอเป็นตัวประหลาดของโลกใบนี้ ไม่พอยังตีบทแตกด้วยการขยับตัวถอยหลังหนี..ทำเอาเธอแทบอยากจะคุกเข่าลงไปบนพื้น แล้วมอบรางวัลตุ๊กตาทองให้กับการแสดงระดับเทพของเขาเสียเหลือเกิน “T^Tพี่ขุนเขาอ่าาาา~~~“ ……………. 🥰ชอบนิสัยน้อนนางเองมากเลยค่ะ