“Olmaz. Gitmem lazım bunu sende biliyorsun ancak seninle fırsat buldukça konuşacağım, arayacağım seni.” dediğinde gözlerimin içi yanmaya başladı. Burnumun ucu sızladı, ağlayacağımı fark ettiğinde diğer elini de boştaki yanağıma yerleştirdi.
“Ağlayayım deme.”
“Ağlama deyince daha çok ağlamak istiyorum.” diye mırıldandım, Korhan alnını alnıma yaslayıp, yanaklarımı okşadı. “Sakın tek bir damla dökeyim deme fıstığım. Henüz gitmiyorum.”
“Hiç gitme.”
Zordu. Alıştığın birinin gözünü kırpmadan kendini tehlikeye atacağını bile bile gitmesini izlemek çok zordu. Onu bırakmak istemiyordum çünkü benden bir kez gidenler bir daha geri gelmiyordu.
“Yapma böyle bebeğim, gitmem gerektiğini sende biliyorsun.”
Acıyla harmanlanmış sesi beni duraksattı. Asker adama neler diyordum ben? Benim için ne kadar
