ผนังเย็นที่ชืดด้านหลังไม่อาจกลบไออุ่นร้อนแรงจากอกกว้างที่โอบรัดเธออยู่
เวหาขยับตัวเข้าหา ร่างสูงปิดทุกหนทางหนีราวกับโลกนี้เหลือเพียงเขาและเธอ
ญาดาหลับตาแน่น หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะวินาทีแรก เธอคิดว่าควรถอย ควรผลักเขาออกไป
แต่สิ่งที่ร่างกายเลือกกลับตรงกันข้ามแขนเรียวโอบรัดแผ่นหลังกว้างของเขาแน่น
เธอซุกหน้าลงกับอกที่อบอุ่นนั้น…เหมือนคนที่โหยหามานาน
เสียงหัวใจเวหาดังอยู่ข้างหูเธอ เป็นจังหวะหนักแน่น อบอุ่น และจริงจังเกินกว่าจะหลอกตัวเองได้
ญาดากัดริมฝีปาก รู้ว่าการกอดครั้งนี้อันตรายกว่าคำพูดใด ๆ ที่เขาเคยใช้
เพราะไม่ว่าเธอจะปฏิเสธแค่ไหน…หัวใจกลับสารภาพออกมาหมดแล้วว่า เธอกำลังโหยหาเขา
เวหาก้มหน้าลงช้า ๆ สูดกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเส้นผมของเธอ
อ้อมแขนกระชับแน่นขึ้นอีก ราวกับจะบอกเธอว่า อย่าไปจากเขา
และในความเงียบนั้นทั้งสองต่างรู้ดีว่าไม่ใช่เพียงเกม ไม่ใช่เพียงค่ำคืน
แต่อ้อมกอดนี้…กำลังกล
