Chapter 17
MALAYO ANG TINGIN. Malalim ang iniisip. Tulala at parang walang naririnig sa paligid. Mukhang estatwa na pinaupo lamang sa upuan at hindi na gumagalaw pa.
Iyon agad ang unang iisipin ng mga taong mapapadaan sa aking harapan at tatapunan ako ng tingin. Hindi ko manlang kasi magawang ngumiti or ang kumilos manlang.
Mabuti na lamang at wala ako sa ibang lugar, sa school o kung saan pa man. Mabuti na at nasa condo unit na ako ni Nido. Pero siya naman ay nakatitig sa akin ng mataman habang ako’y pinag-aaralan.
Wala parin akong response sa kaniya. Nakatitig lamang ako sa kaniyang harapan. Malalim ang iniisip ko ngayon, ayaw ko pa namang sabihin sa kaniya iyon. Lalo pa’t alam ko ring madami na ring problema si Nido at ayaw ko na ring dumagdag pa roon.
Andoon pa naman sina tita
