ลังไม่เล จะเทหรือจะรัก

“หนูรันมีสามีแล้วครับคุณย่า เราแต่งงานกันแล้วครับ หนูรันไม่มีวันนอกใจเขา เรารักกันมากนะครับ ได้โปรดเห็นแก่ความรักของเราเถอะนะครับคุณย่า คุณยายครับ ไม่นะครับ” ภาพใครบางคนรูปร่างสูงโปร่ง ผมสีน้ำตาลเข้มยาวระต้นคอที่กำลังยืนหันหลังคุยโทรศัพท์กับใครบางคนอยู่ ทำให้คิ้วหนาขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัยผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน แล้วเข้ามาในห้องเขาได้ยังไง แต่ก่อนที่เขาจะเอ่ยคำพูดใดๆ ร่างบางก็หันกลับมา ชายหนุ่มถึงกับตะลึงกับความสวยหวานหยดย้อยของคนตรงหน้า “อ้าวคุณตื่นแล้วหรอ..เฮ้ๆ” ชายหนุ่มร่างบางเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะเอ่ยถามพร้อมกับโบกไม้โบกมือ ตรงหน้าเขาและนั่นก็ทำให้เขาได้สติ “อ่อ...เอิ่ม...อืมผู้ชายเหรอ” “อ่านะ นี่คุณมาคุยกันหน่อยสิ อ้าวนั่งมองเฉยอยู่ได้ โอเคๆ ผมนั่งเองก็ได้” ชายหนุ่มถือโอกาสนั่งลงบนเตียงใหญ่โดยไม่สนใจสภาพของคนบนเตียงเลยสักนิดว่าจะมองมาด้วยสายตางงงวยขนาดไหน งงที่ตื่นขึ้นมาก็มีสาวสวย เอ้ยยย...ไม่ใช่ๆ หนุ่มน่าสวยนั่งจ้องหน้าอยู่บนเตียงโดยปราศจากสายตาพิศวาสใดๆ สมองอันชาญฉลาดทำงานอย่างหนักเพื่อลำดับเหตุการณืทีเกิดขึ้นเมื่อคืนที่ผ่านมา “นี่คุณ ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาจ้องหน้าสวยๆ ของผมนะ” เสียงแว๊ดของคนตรงหน้าดังขึ้นทำให้เขาสะดุ้งโหยงเลยทีเดียว “คุณเป็นใคร มาจากไหน มาอยู่ในห้องผมได้ยังไง” พอได้สติ คำถามก็พรั่งพรูออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบของคนตรงหน้า “ผมเข้าผิดห้องน่ะ” ชายหนุ่มตอบพร้อมกับขยิบตาให้อย่างขี้เล่น “หา...อะไรนะ” เขาอุทานออกมาเสียงดังพร้อมกับมองเธอตาขุ่น “ล้อเล่นหรอกน่า เมื่อคืนผมเจอคุณที่ผับ คุณเมา ผมเมา คุณก็เลยพาผมมาที่ห้องคุณไง จำไม่ได้หรือไง” ชายหนุ่มเล่าไปจ้องหน้าเขาไป “อื่ม งั้นเหรอ” ชายหนุ่มพยักหน้าหงึกๆ สมองอันชาญฉลาดประมวลข้อมูลทันที ภาพผู้หญิงคนหนึ่งในสภาพเมามายเดินโซซัดโซเซมาหาเขา โผเข้าซบอกเขา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มหวานหยดย้อยให้ รอยยิ้มของเธอทำให้หัวใจของเขากระตุก แขนใหญ่กระชับร่างเล็กเข้าหาตัวทันทีที่เธอโอนเอนจะล้มลง “เฮ้ สาวน้อย” ชายหนุ่มเรียกเมื่อสาวเจ้าเอาแต่กอดเอวเขาพลางส่งเสียงอ้อแอ้ฟังไม่ได้ศัพท์ เขาเองก็ดื่มเข้าไปไม่ใช่น้อย แต่เมื่อมีสาวๆ สวยๆ โผเข้ามาซบอก มีหรือคาสโนวาตัวพ่ออย่างเขาจะปล่อยให้หลุดรอดไปได้ จากนั้นเขาก็พาเจ้าหล่อนกลับมายังเพนเฮาส์ส่วนตัวสุดหรูแทนที่จะเป็นโรงแรมไหนสักแห่งอย่างที่ผ่านมาทุกครั้ง แต่ไม่รู้มีอะไรโดนใจให้เขาพาผู้หญิงคนนี้มาที่นี่ อาจเป็นเพราะเธอสวยถูกใจเขามากก็เป็นได้ เมื่อมาถึงห้องเขาก็พาร่างอวบอิ่มงดงามตรงไปยังห้องนอนก่อนจะล้มลงบนเตียงใหญ่แล้วทุกอย่างดับวูบไปหารู้ไม่ว่าคนที่พามานั้นหาใช้ผู้หญิงแม้มีรูปร่างหน้าตาสวยกว่าผู้หญิงบางคนก็เถอะ “ผมกับคุณ เราสองคน” เขาถามพลางจ้องใบหน้าสวยนิ่ง “โนๆ คุณกับผมเมามากต่างคนต่างหลับไปเท่านั้นเอง” ชายหนุ่มยักไหล่ตอบแบบไม่ใส่ใจอะไรมาก “อ้อ...แล้วคุณมีอะไรจะคุยกับผม” ชายหนุ่มถามพร้อมกับทำหน้าเซ็งแกมเสียดายแบบสุดที่ปล่อยให้คนตรงหน้านอนหลับข้างกายโดยไม่ได้ทำอะไร เสียชื่อคาสโนว่าระดับปารมาจารย์อย่าง เลย์ ฟอร์เลอร์ หมด คนตัวเล็กกว่าลุกขึ้นจากเตียงเดินนำเขาไปยังห้องครัวเจ้าของห้องอย่างเขาจำต้องเดินตาม (มันใช่ไหมนิ) ชายหนุ่มรินน้ำใส่แก้วส่งให้เขารับมาดื่มแต่โดยดี สายตายังคงจับจ้องไปยังใบหน้าสวยหวานของคนตรงหน้านิ่ง “จดทะเบียนกับผมได้ไหม” “แค่กๆ หา...อะไรนะ” ชายหนุ่มถึงกับสะดุ้งโหยงสำลักน้ำกันเลยทีเดียวกับประโยคที่คนตรงหน้าเอ่ยออกมา “ผมถามว่า คุณมาจดทะเบียนสมรสกับผมไหม ผมมีความจำเป็นต้องมีสามีก่อนกลับบ้านน่ะ ช่วยผมทีได้ไหม” ชายหนุ่มจ้องหน้าเขานิ่ง ท่าทางและแววตาของคนพูดไม่ได้บ่งบอกเลยสักนิดว่าพูดเล่น “จะบ้าหรือไงคุณ มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะ บ้าหรือเปล่า สติดีอยู่หรือเปล่าหา” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นอย่างหัวเสียก่อนจะเดินหนีเธอเข้าไปกระแทกตัวลงนั่งกับโซฟาตัวใหญ่ คนตัวเล็กวิ่งตามเขาต้อยๆ “ไม่ได้บ้าซักหน่อย พรุ่งนี้ผมต้องกลับเมืองไทยแล้ว พ่อกับแม่ผมจะให้แต่งงานกับใครก็ไม่รู้ ผมไม่อยากแต่ง ผมไม่ได้รักเขา” คนตัวเล็กบอกเหตผล “ไม่อยากแต่งก็ไม่ต้องแต่งสิ ไม่เห็นจะยาก” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่ยากกะผีอะดิ เข้าใจไหมว่าผมโดนบังคับ ไม่อย่างนั้นโดนตัดออกจากกองมรดก ตัดพ่อตัดแม่ตัดลูกด้วย ที่สำคัญผมต้องแต่งงานกับผู้หญิงอ่าผมไม่ใช่แบบนั้น” คราวนี้เสียงหวานใสแว๊ดใส่เขาเสียงดังใบหน้าสวยงอง้ำ “แล้วทำไมต้องเป็นผมด้วย คนอื่นมีเยอะแยะไม่คิดหรือว่าผมก็ไม่ชอบผู้ชาย” ทำไมต้องเป็นเขาด้วย เด็กนี่ประสาทหรือเหล่านะถ้าเป็นอย่างนั้นน่าเสียดายแย่ออกจะสวยหุ่นดีขนาดนี้ (เอิ่ม....ก็มันจริงนี่นา) “คุณหล่อดี ถูกใจผม” เป็นคำตอบที่แทบทำให้เขาสำลักน้ำเป็นครั้งที่สอง อะไรจะตรงขนาดนี้ “ผมไม่ตกลง” คนอย่าง เลย์ ฟอร์เลอร์ใครก็มาบังคับไม่ได้ เขาตอบพร้อมกับเอนตัวลงกับพนักโซฟาด้วยท่าทางสบายขึ้น ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบสนิท “ไม่ตกลงไม่ได้ ยังไงคุณก็ต้องตกลง” เป็นอีกครั้งที่เขาถูกขึ้นเสียงใส่ ทำตัวราวกับเป็นแม่เขา แต่เอ๊ะแม่เขาไม่เคยขึ้นเสียงใส่แบบนี้นี่นา “เฮ้ย” ชายหนุ่มอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อร่างบางกระโดดทีเดียวขึ้นนั่งบนตักเขา “ไม่เฮ้ย เพราะตอนนี้แม่ของคุณกำลังเดินทางมาที่นี่พร้อมทนายและเจ้าหน้าที่กงศุลของประเทศไทย” ชายหนุ่มลอยหน้าลอยตาบอกเขา “เฮ้ย” “ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าได้แล้ว ไปสิ” ชายหนุ่มลากเขาเข้าในห้อง “คุณชื่ออะไร” จู่ๆ เขาก็ถามขึ้นมา “ชื่อปิรันทร์ เรียกว่า หนูรันก็ได้” ชายหนุ่มตอบขณะค้นหาเสื้อผ้าในตู้ให้เขา “ผู้ชายอะไรชื่อหนูรัน” เขาว่าแต่ปากกับยกยิ้มมองคนร่างบางที่กำลังทำตัววุ่นวายอย่างเอ็นดู “ผมชื่อ เลย์ ฟอร์เลอร์” ชายหนุ่มบอก “อื่ม...รู้แล้ว รีบไปอาบน้ำสิ ช้ายืดยาดเดี๋ยวก็ไม่ทันหรอก อ้าวยังมามองหน้าอีกไปสิครับ” สองมือเล็กรุนหลังเขาไปยังห้องน้ำก่อนจะวุ่นวายหาเสื้อผ้าให้เขา พอเขาอาบน้ำเสร็จเด็กนี่ยังทำท่าจะเปลี่ยนให้เขาเสียด้วยสิ ไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ ว่าทำไมต้องยอมทำตามที่เด็กคนนี้สั่งด้วย ครึ่งชั่งโมงถัดมา “ขอบพระคุณมาดามมากๆ เลยนะครับที่เมตตาหนูรัน” เขาก้มลงกราบแทบเท้ามาดามแห่งตระกูลฟอร์เลอร์ ที่ลูบศีรษะทุยอย่างเอ็นดู “ขอบคุณมากนะครับคุณดนุพงษ์ คุณไมเคล ขอบคุณจริงๆ” “ยินดีเป็นอย่างยิ่งครับ ขอให้คุณทั้งสองรักกันนานๆ มีความสุขมากๆ นะครับ” คุณดนุพงษ์ กงศุนใหญ่ของไทยประจำประเทศสเปนเอ่ยอวยพร “ยินดีด้วยครับคุณเลย์” ทนายหนุ่มประจำตระกูลฟอร์เลอร์เอ่ยสั้นๆ ก่อนทั้งคู่จะลากลับ “เอาละทีนี้ ว่าไงเลย์” คุณไมเคิลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะหันหน้ามาจ้องบุตรชายคนเล็กด้วยสายตาคาดคั้น “แด๊ดอย่ามองผมแบบนี้สิครับ” ชายหนุ่มตัวโตรีบกระโดดเข้านั่งเบียดบิดา จับแขนท่านเอาไว้ราวกับ เด็กชายตัวน้อยๆ “เล่ามาเลย์” ผู้เป็นบิดาเอ่ยเสียงเข้ม “ผมไม่มีอะไรจะเล่าครับแด๊ด จริงๆ นะครับไม่มีเลย ตื่นมาก็เจอผู้ชายคนนี้ แล้วเขาก็มาขอให้ผมจดทะเบียนด้วย ผมปฏิเสธแต่แด๊ดกับแม่ก็มาจัดการทุกอย่างเลย” น้ำเสียงที่เปล่งออกมาคล้ายกับไม่พอใจแต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทางรังเกียจอะไร คุณไมเคิลมองหนุ่มหน้าสวยที่ได้ชื่อว่าเป็นสะใภ้ แล้วพยักหน้าหงึกหงักยอมรับในสิ่งที่บุตรชายท่านพูดว่าเป็นเรื่องจริง แล้วถึงกับถอนหายใจออกมา “เฮ้อ...แล้วทีนี้จะยังไง” “หนูรันจะเดินทางกลับประเทศไทยพรุ่งนี้ครับท่าน” ปิรันทร์ตอบด้วยความนอบน้อมแต่น้ำเสียงเด็ดเดี่ยว “พึ่งจะจดทะเบียนทำไมถึงรีบกลับ” มาดามฟอร์เลอร์เอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ที่ท่านรีบมาจัดการเรื่องราวของบุตรชายก็เพราะเรื่องที่ชายหนุ่มคนนี้เล่าให้ฟังว่าถูกทางบ้านบังคับให้แต่งงาน จึงอยากจะจดทะเบียนสมรสกับเลย์เพื่อนำไปยืนยันกับทางบ้านว่ามีสามีแล้วเพื่อจะได้ไม่ต้องแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักพร้อมกับยอมรับกับท่านตรงๆ ว่าเป็นผู้ชายที่ชอบผู้ชายเหมือนกันที่บ้านก็รับทราบเรื่องนี้มานานแต่ไม่รู้เพราะอะไรจึงมาบังคับให้แต่งงานกับผู้หญิงที่ท่านเลือกไว้ เพียงแค่ต้องการทายาทสืบสกุลทั้งๆ ที่พี่ชายของเขาก็มีหลานให้ถึงสามคนแล้ว เป็นเพราะความสงสารและท่านเองก็มีเหตผลส่วนตัวด้วย โดยที่ท่านไม่ได้บอกสามี บอกเพียงแต่ว่าต้องให้รีบมาเป็นพยานให้กับบุตรชายคนเล็กที่กำลังจะจดทะเบียนกับชายหนุ่มชาวไทยคนนี้เท่านั้น “คืออย่างนี้ครับ............” เรื่องราวและเหตุจำเป็นที่ต้องมีสามีก่อนกลับประเทศไทยได้ถูกร้อยเรียงเล่าสู่บิดามารดาของสามีฟังอีกครั้งอย่างละเอียด “เฮ้อ...แล้วทีนี้จะเอายังไงกัน” คุณไมเคิล ถอนหายใจออกมา “เมื่อทุกอย่างคลี่คลายแล้วหนูรันจะหย่าให้กับคุณเลย์ครับ” ปิรันทร์เอ่ยสิ่งที่ตังใจเอาไว้แต่แรก “ว่าไงล่ะทีนี้เลย์” ท่านหันไปถามบุตรชาย “เรื่องนี้ผมจะตกลงกับเมียผมเองครับแด๊ด” ชายหนุ่มเน้นคำว่าเมียพลางจ้องมองคนร่างบางด้วยสายตาชนิดหนึ่งที่มันทำให้ปิรันทร์รู้สึกขนลุกหนาวไปทั้งกาย “เป็นคนของตระกูลฟอร์เลอร์แล้วอย่าทำตัวเหมือนเป็นยังโสดชายตามองผู้ใดอื่นล่ะ ปีกของฟอร์เลอร์ กรุ๊ป มีอยู่ทั่วทุกมุมโลก ทำอะไรก็คิดถึงตระกูลของเราบ้างก็แล้วกัน อือแล้วเลิกเรียกแด๊ดว่าท่านเสียที เรียกแด๊ดเหมือนที่เลย์เรียกก็แล้วกัน” “ครับแด๊ด รับรองว่าหนูรันจะไม่ทำให้ตระกูลฟอร์เลอร์ต้องเสื่อมเสียชื่อเสียงแน่นอนครับ” ชายหนุ่มยิ้มแป้นส่งให้ทั้งสองท่านอย่างประจบประแจง ซึ่งก็ทำให้คุณไมเคิลและคุณภัทราถึงกับยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู “เอาเถอะ ยังไงก็เดินทางให้ปลอดภัยนะจ๊ะ แล้วแม่กับแด๊ดจะไปเยี่ยมที่เมืองไทย” “ขอบพระคุณครับ” ร่างบางก้มลงกราบท่านทั้งสองอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มหวานสมความตั้งใจ ต่อไปนี้คุณย่าใหญ่กับยายน้อยไม่อาจบังคับเขาไปแต่งงานกับใครได้อีกแล้วไม่ว่าจะเป็นชายหรือหญิง ปิรันทร์ไม่อาจรู้เลยว่าการที่เขาได้จดทะเบียนกับเลย์และได้รับความร่วมมือจากมาดามแห่งฟอร์เลอร์อย่างง่ายดายนั้นเพราะอะไร คุณไมเคิลมองภรรยาของท่านด้วยความสงสัยดูเหมือนคุณภัทราจะมีความลับกับท่านเสียแล้วสิคราวนี้ ยังไงก็ต้องรู้ให้ได้ถึงเหตผลนั้น