พบ พาล

"ทำได้ป่ะหยก" "ได้ทำมากกว่า" ทั้งสองสาวมองหน้ากันแล้วก็พลันหัวเราะขึ้นมา "พูดแบบนี้ได้เอทุกเทอม แหมแม่คนเก่ง" หยกมณีอมยิ้มเอ็นดูเพื่อนรัก ข้อสอบวันนี้เธอคิดว่าอยู่ในระดับยาก แต่ก็ไม่ถึงกับยากมากจนทำไม่ได้ ไม่ได้มั่นใจสักนิดว่าจะได้เอแบบที่มนัสนันท์พูด "เทอมนี้คงจะบี" "มาบงมาบีอะไร ระดับหยกกินเรียบเอ" ก็จริงนะ ตลอดระยะเวลาสามปีหกเทอมหยกมณีทำเกรดได้เอทุกวิชามาโดยตลอด แต่เธอไม่เคยประมาทกับทุกเทอม มีวิชาที่เรียนได้ดีก็ต้องมีวิชาที่ไม่ค่อยถนัด "ละนี่จะกลับบ้านวันไหนหรอ" "เราว่าจะกลับวันศุกร์ รอกลับพร้อมช้างพอดี" หยกมณีบอกถึงกำหนดการในการกลับบ้านช่วงปิดเทอม กว่าจะเปิดภาคเรียนใหม่ก็อีกสองสามเดือนเลยจึงต้องกลับไปอยู่ที่บ้าน จังหวัดบ้านเกิดของเธออยู่ห่างออกไปจากที่นี่ราวร้อยกว่ากิโลเมตรได้ ใช้เวลาเดินทางกลับแต่ละทีสองถึงสามชั่วโมงเลยทีเดียว "รอบนี้กลับพร้อมช้างหรอเนี่ย นึกว่าจะกลับเองซะอีก" "ช้างชวนกลับด้วยน่ะ จะได้ไม่ต้องนั่งรถโดยสารให้เมื่อย" ช้างที่ว่าคือเพื่อนสมัยเรียนมัธยมที่บ้านเกิด เธอกับชายหนุ่มเป็นเพื่อนสนิทกันด้วยความที่เรียนห้องเดียวกันแถมยังอยู่หมู่บ้านเดียวกันอีก ปัจจุบันนี้ช้างหรือชนธรรมทำงานเป็นตำรวจอยู่ที่จังหวัดที่เธอเรียนอยู่พอดีเลยได้พลอยติดรถกลับบ้านไปด้วยกัน "หม่อนล่ะจะกลับบ้านวันไหน" "คงจะมะรืนมั้ง ป๊าบอกจะมารับเร็วหน่อย" "เราคงไม่ได้เจอกันตั้งนาน กว่าจะเปิดเทอม เหงาเลย" แม้จะผ่านการปิดเทอมมาแล้วหลายหนแต่ความรู้สึกยังเหมือนเดิมแทบทุกครั้ง ด้วยความเคยชินในการได้เจอกันทุกวัน พอต่างคนต่างกลับไปอยู่ที่บ้านเลยค่อนข้างที่จะคิดถึงกันเป็นพิเศษ "หนองคายก็แค่ปากซอย" หยกมณีขำออกมาทันที บ้านเราสองคนอยู่กันคนละทิศละทาง แต่มนัสนันท์พูดซะตลก หนองคายกับสระบุรีเลยนะ คนละภาคกันเลยทีเดียว "เวอร์มาก" "บางทีหม่อนอาจจะไปหนองคายช่วงปิดเทอมก็ได้ ใครจะไปรู้" "มาสิมา จะพาไปเที่ยวลาวเลยอะ" "ไปแน่ แต่ขอป๊าก่อนนะ รายนั้นไม่รู้จะใช้งานจนไม่มีเวลาไปไหนมาไหนเลยรึป่าวก่อน" กลับบ้านแต่ละทีมนัสนันท์ต้องนั่งเฝ้าร้านทั้งวัน ที่บ้านเธอเปิดกิจการขายเฟอร์นิเจอร์มีลูกค้าหลั่งไหลเข้ามาซื้อขายทั้งวัน ลูกสาวอย่างเธอเลยกลายเป็นลูกจ้างไร้เงินเดือนทำงานให้ป๊าอยู่ตลอด ตอนมาเรียนที่ขอนแก่นเธอเลยไม่กลับบ้านสักหนยกเว้นตอนปิดเทอมที่ต้องกลับ แม้จะขอป๊าเรียนซัมเมอร์ก็ไม่มีทางได้เรียน "นั่งเฝ้าเก๊ะอีกละสินะ" "น่าเบื่อมากกกกกกก" การนั่งเฝ้าเก๊ะเก็บเงิน คอยรับเงินทอนเงินให้ลูกค้าแถมยังต้องนั่งทำบัญชีรายรับรายจ่ายทุกวัน เงินเดือนก็ไม่ได้ ป๊าก็นะใช้งานลูกเยี่ยงทาส "เอาน่า ถือเป็นการซ้อมเป็นเจ้าของกิจการ" "หยกล่ะรอบนี้ทำอะไร ปลูกข้าวหรือปลูกข้าวโพดล่ะรอบนี้" "ทั้งสองเลย" ที่บ้านของหยกมณีทำอาชีพเกษตรกรกัน ปลูกข้าวปลูกข้าวโพดสลับกันไป บางปีก็ปลูกพร้อมกันทั้งสองแต่จะเน้นปลูกข้าวมากกว่าเพราะข้าวคือแหล่งรายได้หลักของครอบครัวเธอ ปิดเทอมกลับบ้านไปเธอก็จะไปช่วยงานที่บ้านตลอด ด้วยความเคยชินที่เริ่มทำมาตั้งแต่ตอนประถมศึกษา โตมาในครอบครัวที่ปลูกข้าวโดยเฉพาะ "เปิดเทอมเดี๋ยวจะมากินข้าวสวยหุงใหม่ๆ หอมๆ ด้วยนะ" "ได้เลย ให้เป็นกระสอบยังให้ได้" "เกินไปละ เราขี้เกียจหุงพอดี" เปิดเทอมทีไรครอบครัวของหยกมณีก็จะให้ข้าวสารมาไว้ที่หอพักตลอด ให้ไว้คอยหุงหาอาหารกินในแต่ละวันจะได้ประหยัดงบไม่ต้องไปซื้อ แถมยังได้คิดถึงบ้าน ก่อนมนัสนันท์จะกลับบ้านที่สระบุรีเราสองคนก็มาเลี้ยงส่งกันที่ร้านชาบูแถวหลังมหาวิทยาลัย ด้วยความที่คบกันอยู่แค่สองคนจึงนัดกันได้ไม่ยุ่งยาก ถึงเพื่อนจะน้อยแต่ก็ไว้ใจกันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ เย็นวันนี้คนในร้านค่อนข้างที่จะเยอะแต่ก็ไม่ได้เต็มทุกโต๊ะ ยังมีที่นั่งว่างพอเหลือ หยกมณีและมนัสนันท์เลือกนั่งที่โต๊ะริมสุดติดผนังกระจกบานใหญ่ส่วนหน้าร้าน ร้านชาบูร้านนี้เป็นแบบบุพเฟ่ต์ราคาย่อมเยาว์เข้าถึงนักศึกษาแบบเราๆ เพียงแค่สามแบงค์แดงมีทอนเท่านั้น แต่ก็ใช่ว่าจะกินได้ทุกวัน เดือนละครั้งสองครั้งพอ มนัสนันท์ยกคอนโดเนื้อสัตว์มาเกือบสิบเห็นจะได้ รายนี้กินจุมากตัวก็ไม่ได้หนามากไม่รู้เอาไปเก็บไว้ส่วนไหน ส่วนเธอหยิบมาแต่พอที่คิดว่าจะกินอิ่ม ถ้าไม่อิ่มก็ค่อยไปหยิบมาเพิ่ม การกินต้องมาควบคู่กับการเม้าท์มอยเป็นธรรมดา มนัสนันท์เริ่มบทสนทนาด้วยการเล่าเรื่องของเพื่อนสมัยมัธยมให้เธอฟัง "หยกจำตาลเพื่อนเราที่สระบุรีที่เคยเล่าให้ฟังได้ป่ะ" "จำได้สิ" เธอเคยคุยกับอีกฝ่ายมาบ้างเวลาที่สองคนนี้วิดีโอคอลคุยกัน "เออนี่ตาลมันท้องละนะ เรากำลังจะได้เป็นป้าแล้วอะ ป้าในวัยยี่สิบเอ็ด" มนัสนันท์ว่าพลางหัวเราะขำขันไปด้วย ไม่คิดมาก่อนว่าจะได้เป็นป้าตั้งแต่อายุยังน้อยๆ "หลานคนแรกเลยป่ะเนี่ย" "ใช่ๆ มาไวมาก ตาลมันเพิ่งจะแต่งไปช่วงต้นปีเอง" "หม่อนต้องเห่อหลานคนแรกคนนี้ชัวร์" เพื่อนคนนี้ของมนัสนันท์แต่งงานเร็วเพราะคบกับแฟนมาตั้งแต่มัธยมต้น ไม่แปลกหากจะมีลูกกันเร็วถ้ามีความพร้อมที่จะรอรับเด็กมาเติมเต็มครอบครัว "ต้องเตรียมของรับขวัญหลานซะแล้ว คงต้องซื้อทองไม่งั้นตาลบ่นใหญ่แน่ว่าตระหนี่กับหลานคนแรก" ทั้งสองส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ขึ้นมาพร้อมกัน ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุย เป็นเรื่องที่หยกมณีก็พอจะรู้สึกมาตลอดแต่แค่ยังไม่ค่อยจะมั่นใจ "หยกรู้ตัวป่ะว่าช้างท่าทางเหมือนจะชอบหยกเลย" "ทำไมหม่อนคิดงั้นล่ะ" สองสาววางตะเกียบลงคุยกันด้วยท่าทีจริงจังไม่สนของกินตรงหน้าด้วยกลัวจะคุยกันไม่รู้เรื่องรู้ราว "ก็เห็นสายตาช้างที่มองหยกทุกที มองแบบแอบชอบอะ แถมยิ้มอยู่ตลอดเวลาอยู่ใกล้หยก เราสังเกตมาสักพักละ"