สยบรักนักศึกษาขี้อ่อย

ก๊อก ก๊อก ก๊อก  เสียงเคาะห้องดังขึ้น นับดาวขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะเธอไม่ได้มีนัดและไม่ได้มีใครมาหาสักเท่าไหร่ แต่ก็เดินไปเปิดประตูห้อง โดยไม่ต้องรอให้มีเสียงเคาะซ้ำ เพราะอะพาร์ตเมนต์นักศึกษาย่านชานเมืองที่ไม่ได้มีราคาสูงเท่าไหร่ เลยไม่ได้มีช่องตาแมวให้ได้ดูด้านนอก โชคดีที่ยังมีระบบคีย์การ์ดเลยทำให้พออุ่นใจ ว่าอย่างน้อยเสียงเคาะก็น่าจะเป็นจากคนในที่พัก “ของคุณ” ชายหนุ่มปริศนายื่นของใส่มือโดยไม่มองหน้า แล้วก้าวออกไปทันที เมื่อมองของในมือถึงกับหน้าร้อนฉ่า เมื่อพบว่ามันคือชั้นในของเธอที่หายไป ยังคิดอยู่เลยว่าน่าจะปลิวหล่นหายไปแล้ว นับดาวพักอยู่ชั้นบนสุดเธอเพิ่งย้ายมาที่นี่ได้ไม่ถึงหนึ่งเดือน คาดว่าชายหนุ่มคนนั้นน่าจะเป็นคนชั้นข้างล่าง ไม่ห้องใดก็ห้องหนึ่ง ถึงจะไม่รู้ว่าเขารู้ได้ยังไงว่าของเป็นเธอก็เถอะ แม้จะเขินไปบ้าง แต่ก็ต้องขอบคุณที่เขาเอามาคืน เพราะรุ่นนี้เป็นรุ่นที่เธอสวมสบายที่สุด แถมยังช่วยเพิ่มทรวดทรงให้เธอได้อย่างดี ที่สำคัญคือตอนนี้ไม่มีขายแล้ว ร่างเล็กเดินนำชุดชั้นในไปเก็บเข้าที่ ก่อนจะมาทำรายงานที่ใกล้จะถึงเวลาส่งงานเข้าทุกที โดยลืมเรื่องราวของชายหนุ่มคนนั้นไปเสียสนิท “เห้อ เหนื่อยชะมัด” นับดาวลุกขึ้นบิดขี้เกียจเมื่อทำงานตรงหน้าเสร็จเรียบร้อย เธอเป็นนักศึกษาปีสาม กิจวัตรประจำวันอันเรียบง่ายคือการไปเรียน กลับมาที่ห้อง กินข้าว ซักผ้า วนไปมาทุกวัน เหมือนคนอื่น ๆ ทั่วไป แล้วก็ผ่านไปอีกวันอย่างเรียบง่าย เช้าวันต่อมา หญิงสาวหมุนตัวรอบกระจกเช็กตัวเองเรียบร้อยก่อนจะออกไปเรียน มือเรียวกดลิฟต์ลงแล้วยืนรอตามปกติ “เอ่อ .. เมื่อวานขอบคุณนะคะ” เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกรับคนชั้นถัดมา ความทรงจำเมื่อคืนก็ไหลเข้ามาจนรู้สึกเขินอายแปลกๆ “ไม่เป็นไรครับ” ชายหนุ่มตอบรับ พร้อมสำรวจร่างเล็กตรงหน้า เห็นชุดนักศึกษาตัวเล็กที่รัดหน้าอกจนเกือบปริ เขาอมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหันหน้าไปอีกทาง เพราะชั้นในเมื่อวานที่เขานำมาคืนเป็นไซส์เล็กที่อัดแน่นไปด้วยฟองน้ำ “เอ่อ .. รู้ได้ยังไงว่าเป็นของฉันคะ” นับดาวเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ในใจก็คาดหวังให้มีใครมาเพิ่มในเวลานี้ แต่ดูเหมือนคำขอจะไม่เป็นจริง เมื่อตัวเลขเลื่อนลงมาชั้นล่างอย่างรวดเร็ว “ผมมองขึ้นข้างบน มีห้องคุณห้องเดียวที่ตากผ้า ทีหลังก็ระวังไว้หน่อย ผมไม่อยากดูเหมือนคนโรคจิตหรอกนะคุณ” เขาเอ่ยยาวเหยียดกึ่งตอบกึ่งบ่น อีกฝ่ายเป็นนักศึกษา ส่วนตัวเขาเป็นพนักงานออฟฟิศที่ไม่ไกลจากมหา’ลัยมากนัก และเขาก็เลือกพัก อะพาร์ตเมนต์นักศึกษาเพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย ทำให้รู้สึกเอ็นดูคนตัวเล็กข้างๆ ไปโดยปริยาย แต่ดูเหมือนว่าที่เตือนไปอีกคนจะไม่ระวังตัวสักนิด เพราะผ่านไปเพียงไม่กี่วันแพนตี้ตัวเล็กก็ปลิวลงมาที่ระเบียงเขาอีกจนได้ เขาถอนหายใจลากยาว กางเกงในลายลูกไม้ผ้าบางแถมข้างหลังเป็นสายเดี่ยวแบบจีสตริงก็ต้องยอมรับว่าเผลอนึกถึงหน้าของคนตัวเล็ก นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีรสนิยมแบบนี้ จากชั้นในที่เคยตกลงมากับรูปร่างที่ได้เห็นทำเอาเผลอจินตนาการภาพคนร่างบางสวมชั้นในตัวนี้ไปด้วย ส่วนที่เคยห่อเหี่ยวก็เกิดมีความรู้สึกขึ้นมาจนเขาประหลาดใจ แต่สุดท้ายก็เดินขึ้นไปเคาะห้องอีกครั้ง ก๊อก ก๊อก ก๊อก เหมือนเหตุการณ์เดจาวู เมื่อคนตัวเล็กสวมเพียงเสื้อตัวโคร่งที่ชายเสื้อปิดได้เพียงต้นขากับกางเกงตัวสั้น ที่กลับทำให้ดูเหมือนไม่ได้สวมอะไรข้างล่างเลยมากกว่าเดิม “อ้าวคุณ” นับดาวทำหน้างง ก่อนจะหน้าขึ้นสีเมื่อเห็นของที่อยู่ในมือถือฝ่าย “แหะๆ ดาวก็ว่าดาวระวังแล้วนะคะ” หญิงสาวยิ้มแห้ง ก่อนจะรับจีสตริงจากมืออีกฝ่ายแบบสั่น ๆ พึ่งมีโอกาสได้สำรวจคนตรงหน้าอย่างเต็มตา อีกคนอยู่ในเสื้อยืดสีดำ กับกางเกงบ็อกเซอร์สบาย ๆ เหมือนพร้อมจะนอนเต็มที่ แหงล่ะ นี่มันเกือบเที่ยงคืนแล้วนี่นา “หวังว่าจะไม่มีอีกนะครับ” ไม้เอกกล่าวเสียงดุ ก่อนจะรีบหันหลังแล้วเดินลงบันไดอย่างรวดเร็ว เมื่อถึงห้องชายหนุ่มก็ถอนหายใจยาว นึกถึงคนตัวเล็กที่เผลอบอกชื่อตัวเองออกมา พร้อมก้มมองส่วนที่เริ่มแข็งขืนขึ้นมา ให้ตายเถอะ!! เขาเหมือนคนโรคจิตเต็มพิกัด ถึงจะรู้สึกแบบนั้น มือหนาก็ไม่หยุดชักรูดลำร้อน พร้อมจินตนาการถึงคนร่างเล็กชั้นบนไปด้วย…. ถือซะว่าเป็นค่าเหนื่อยที่ต้องเดินขึ้นไปแล้วกัน ชายหนุ่มบอกตัวเองในใจ พร้อมเร่งขยับมือเพื่อขจัดกามอารมณ์ให้เสร็จสิ้น