เมียผมเป็นแม่บ้าน

“คุณแอชตันคะ ปั้นว่าคุณพอก่อนนะคะ คุณเมามากแล้ว” ปั้นชาเด็กสาวแม่บ้านที่มีหน้าที่ดูแลเจ้านายหนุ่มผู้พิการขาทั้งสองข้าง เดินเข้ามาห้ามและหยิบแก้วไวน์ออกจากมือชายหนุ่มที่มีสภาพไม่ไหวแล้ว “มึงไม่ต้องมายุ่ง” แอชตันสะบัดข้อมือที่ถือแก้วไวน์ออกอย่างแรง “แต่คุณเมามากแล้วนะคะ” ปั้นชาพูดอย่างกล้าๆ กลัวๆ “เรื่องของกู อย่ามาแส่ไม่เข้าเรื่อง” ชายหนุ่มยกแก้วไวน์ดื่มอึกใหญ่ต่อโดยไม่สนคำห้ามปรามของเธอแม้แต่น้อย สภาพเขาตอนนี้คือเมาเหมือนหมาดูไม่ได้เลย เขานั่งดื่มแบบนี้ไม่ยอมกินข้าวไม่ยอมนอนมา 3 วัน แล้วเพราะไม่เชื่อว่าแฟนสาวจะทิ้งเขาไปจริงๆ “คุณแอชคะ ฉันขอร้องเถอะค่ะ ช่วยฟังฉันสักครั้งเถอะนะคะ เดี๋ยวฉันจะพยายามติดต่อพี่แสนดีให้ได้นะคะ” ปั้นชาพยายามพูดปลอบให้แอชตันเห็นใจคนที่นั่งเฝ้าเขาไม่ได้ไปไหนมา 3 วัน แล้วเช่นเดียวกัน “มึงอย่ามายุ่ง กูไม่เชื่อหรอก ว่าแสนดีจะทิ้งกูไปโดยไม่ลา เขาต้องกลับมาหากูแน่ ๆ เพราะเขารักกู หรือถ้าเขาจะไปจริงๆ เขาก็ต้องบอกกูก่อนสิ จะไปแบบนี้ได้ยังไง ฮือ ๆ” น้ำตาของลูกผู้ชายไหลพรากออกมาอย่างไม่อายใคร เพราะเขาไม่มีทางเชื่อลมปากของคนอื่นแน่นอน โดยเฉพาะกับผู้หญิงตรงหน้าที่แกล้งมาดูแลเขา แต่จริงๆ คงหวังจะจับเอาเขาเป็นผัว เพราะแบบนี้แสนดีถึงได้หนีเขาไป 3วันก่อนแสนดีจะหายตัวไป “พี่แอชตันคะวันนี้แสนดีพาแม่บ้านคนใหม่มาแนะนำค่ะ” แสนดีแฟนสาวที่แอชตันรักและไว้ใจให้เธอดูแลเพียงคนเดียว เพราะตอนนี้พ่อแม่ของเขาทุกคนอยู่ต่างประเทศหมด มีเพียงแต่เขาที่ดื้อรั้นไม่ยอมไปเพราะรักและอยากอยู่กับแสนดี “สวัสดีค่ะ หนูชื่อ ปั้นชาค่ะ ฝากตัวด้วยนะคะ” หญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม ผิวขาวอมชมพูไม่บอกก็รู้ว่าเธอมาจากภาคเหนือแน่ๆ ได้ยกมือไว้ทักทายชายหนุ่มที่นั่งรถเข็นอยู่ภายในบ้านหลังใหญ่ “แล้วคนเก่าล่ะ” ปกติแล้วแอชตันไม่ไว้ใจให้ใครมาดูแลเขาง่ายๆ ถ้าไม่จำเป็น “ลาออกไปแล้วเมื่อเช้าค่ะ ป้าแกบอกว่าที่บ้านเกิดปัญหาจึงไม่สามารถอยู่ต่อได้แล้วค่ะ” แสนดีอธิบายเหตุผลให้ชายหนุ่มเข้าใจ “อืม แล้ววันนี้แสนดีเหนื่อยไหมคะ” แอชตันไม่ได้สนใจคำทักทายของคนที่เข้ามาใหม่เลยแต่เขากลับพูดจาหวานๆ ใส่แฟนสาวอย่างแสนดี “นิดหน่อยค่ะ พี่แอชล่ะคะ เบื่อไหม ให้แสนดีพาไปสูดอากาศข้างนอกไหมคะ” “ขอบคุณค่ะ หนูเป็นคนเดียวที่เข้าใจพี่ที่สุดเลย” แอชตันจับมือบางของแสนดีมาหอมอย่างชื่นใจ แสนดีพยักหน้าให้ปั้นชาเข็นรถเข็นของแอชตันเพื่อออกไปสูดอากาศข้างนอก “วันนี้พี่คิดถึงหนูมากเป็นพิเศษเลยรู้ไหม” แอชตันที่จับมือของแฟนสาวอย่างแสนดีไม่ปล่อยขณะถูกเข็นเดินออกไปข้างนอก “จริงเหรอคะ เห็นพี่แอชก็พูดแบบนี้กับแสนดีทุกวันเลย คริ ๆ” แสนดียกยิ้มออกมาอย่างไม่เชื่อแฟนหนุ่มเพราะเขาเอาแต่พูดแบบนี้กับเธอทุกวันจนชินแล้ว “ฮ่า ๆ เพราะพี่คิดถึงหนูมากเป็นพิเศษทุกวันไงคะ” แอชตันรีบแก้ต่างเพราะโดนแฟนสาวจับได้แล้ว “ค่ะ แสนดีก็คิดถึงพี่แอชมากเช่นกันค่ะ” แสนดียกมือหนาของแอชตันขึ้นมาจูบเบาๆเพื่อแสดงความรัก ความคิดถึงที่มีต่อชายหนุ่ม “พี่รักหนูมากนะ หนูอย่าไปไหนจากพี่เด็ดขาดเลยนะ เข้าใจไหมคะ” ด้วยความที่เขารักเธอมากจึงอยากจะมั่นใจและให้หญิงสาวให้คำมั่นสัญญาว่าจะไม่ไปจากเขา “ค่ะ แสนดีก็รักพี่แอชมากเช่นกันค่ะ” ทั้งคู่จับมือกันแล้วยิ้มออกมาอย่างมีความสุขพร้อมชมวิวสวยๆ ยามเย็นที่หน้าบ้านที่มีพื้นที่ขนาดใหญ่ “เข้าบ้านกันเถอะ จะมืดแล้ว” แอชตันชวนแฟนสาวเข้าบ้านเมื่อดูตะวันลับฟ้าไปเป็นที่เรียบร้อย “ค่ะ” ทั้งสามพากันเข้าบ้านหลังใหญ่ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ “เดี๋ยวแสนดีขอตัวขึ้นไปอาบน้ำก่อนนะคะ ตัวเหนียวมากเลยค่ะ ตั้งแต่กลับมายังไม่ได้อาบเลย” แสนดีทำท่าเหนียวเหนอะหนะตามร่างกาย “ค่ะ แล้วรีบลงมาทานข้าวกันนะ พี่รอหนูอยู่” แอชตันผู้เชื่อฟังแฟนสาวทุกอย่างตอบอย่างยิ้มแย้ม แอชตันที่มัวแต่นึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้าที่แสนดีพาปั้นชามาแนะนำ แสนดียังทำตัวปกติทุกอย่างอยู่เลย ถ้าเขารู้ว่าครั้งนั้นจะเป็นครั้งสุดท้ายที่จะได้คุยกับเธอเขาจะไม่ยอมรับนังผู้หญิงคนใหม่นี้เข้ามาทำงานเด็ดขาด “อย่ามายุ่งกับกูไง เพล้ง!” เสียงแก้วตกแตกจากที่แอชตันผลักปั้นชาไม่ให้เข้ามายุ่งด้วยจนคนตัวเล็กที่ไม่ทันตั้งตัวอย่างปั้นชาล้มลงไปกองกับพื้น “โอ๊ย” ปั้นชาร้องออกมารู้สึกเจ็บเหมือนที่ฝ่ามือทับกับอะไรสักอย่าง “อย่ามาสำออย เพราะมึงคนเดียวถึงทำให้แสนดีทิ้งกูไป” แอชตันพูดออกมาอย่างเสียงดัง แววตาแดงก่ำ อย่างไม่ยอมรับความจริงแต่พยายามโยนความผิดให้คนโน้นทีคนนี้ที “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับปั้นคะ ปั้นมาทำงานที่นี่เพราะพี่แสนดีก็จริง แต่ปั้นก็ไม่รู้ว่าพี่เขาจะหนีคุณไปนี่คะ” ปั้นชาตะคอกกลับใส่ชายหนุ่มเช่นกัน เพราะเธอเองเริ่มหมดความอดทนกับชายหนุ่มตรงหน้าที่เอาแต่เมา พูดไม่รู้เรื่องแถมล่าสุดยังมอบแผลแก้วบาดที่ฝ่ามือสวยของเธออีก พูดจบหญิงสาวก็ลุกขึ้นไปเอาอุปกรณ์มากวาดเศษแก้วที่ตกแตกเต็มพื้น จากนั้นเธอก็เดินเข้าห้องนอนของเธอเพื่อไปทำแผลที่โดนบาด และอีกอย่างเธอคิดว่าจะได้ปล่อยให้ชายหนุ่มสงบสติอารมณ์ตัวเองด้วย สภาพตอนนี้คงไม่เกินอีกแก้วสองแก้วก็คงเมาคาที่แล้ว “มึงจะไปไหน” แอชตันมองหญิงสาวที่เดินจากไปอย่างไม่บอกกล่าวเขาสักคำยิ่งเพิ่มความโมโหให้เขามากขึ้น “…..” แต่ปั้นชาไม่ได้สนใจ ไม่ตอบกลับ แม้แต่หันหน้ากลับไปมองก็ไม่ทำ ยิ่งทำให้ชายหนุ่มโมโหที่จะทิ้งเขาไปอีกคนโดยไม่บอกกล่าวก่อน “งั้นมึงจะไปไหนก็ไปเลยนะ อย่ามาให้กูเห็นหน้าอีก” ด้วยความโกรธบวกกับฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้ชายหนุ่มไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ จึงพูดอะไรที่ไม่ได้คิดออกไป “เห้อ” หญิงสาวที่เข้ามาในห้องนอนแล้วได้แต่ถอนหายใจเพราะเจ้านายเป็นแบบนี้ไม่มีใครเอาอยู่เลยสักคน เพราะเห็นแม่บ้านบอกว่าปกติเขาฟังแค่พี่แสนดีคนเดียว ใจเธอคิดจะลาออกตั้งแต่วันแรกที่รู้ว่าแสนดีหนีไปแล้วแต่ด้วยความที่เธอหนีมาจากบ้านไกล เงินก็ไม่มีมากพอที่จะไปจากที่นี่ได้ด้วย เธอจึงทำอะไรไม่ได้นอกจากอยู่ที่นี่ต่อ แต่เธอก็ไม่คิดว่าเจ้านายหนุ่มจะบ้าคลั่งถึงขั้นนี้ “พี่แสนดีพี่อยู่ที่ไหนเนี่ยกลับมาช่วยปั้นก่อนได้ไหมคะ ปั้นเอาเจ้านายไม่อยู่แล้ว” “พี่ฝากเธอดูแลเขาแทนพี่ด้วยนะ พี่คงไม่กลับไปแล้ว (ทำอะไรอยู่คะที่รัก) ตู๊ด ๆ” ปลายสายรีบตัดวางทันทีก่อนที่เธอจะได้ยินเสียงผู้ชายที่พูดมาแทรกมากกว่านี้ ปั้นชานึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ที่เธอโทรคุยกับพี่สาวลูกพี่ลูกน้องอย่างแสนดีเธอขอร้องให้พี่เขารีบกลับมาแต่เขากลับฝากให้เธอดูแลแทน “โอ๊ย ซี๊ดดดด” เธอทำแผลที่ฝ่ามือซ้ายที่ยังมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด