ผม...จะใช้ชีวิตต่อไปยังไงถ้าไม่มีเอยกับลูกคอยอยู่ข้างกัน
ผมจะหายใจต่อได้ยังไงในเมื่อหัวใจทั้งหมดของผมไปจากผมโดยที่ไม่คิดจะหันหลังกลับมาอีกแล้ว
“แม่ครับ ผมจะทำยังไงดีครับแม่” ผมทำได้แค่มองตามขวัญเอยที่เดินออกจากบ้านนี้ไปโดยที่เธอไม่คิดจะหันหลังกลับมามองหรือหยุดชะงักแม้แต่ก้าวเดียวด้วยความเจ็บปวดแล้วปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาไม่อายใครทั้งนั้น
“แม่ไม่รู้กับแกหรอกตาลุค”
“...” ผมอยากตามไปกอดเธอเอาไว้แต่ผมไม่กล้า ผมกลัวขวัญเอยของผมจะเกลียดผมไปมากกว่านี้ ทันทีที่เธอหายไปจากสายตาถึงได้หันกลับมามองหน้าแม่กับน้าเอมเพราะอยากได้ความช่วยเหลือจากผู้ใหญ่ในบ้าน แค่สักนิดก็ยังดี
“น้าขอตัวไปดูยัยเอยก่อน”
“ผมขอโทษครับน้าเอม” ก่อนที่น้าเอมจะไปผมก็รีบเอ่ยคำขอโทษแล้วเดินไปคุกเข่าตรงหน้าท่านจากนั้นก็ก้มลงกราบที่เท้าน้าของขวัญเอยที่เธอรักไม่ต่างจากแม่
ผมทำขวัญเอยเสียใจก็เท่ากับทำน้าเอมเสียใจ น้าเอมเป็นน้าแต่เลี
