“แม่! แม่ครับ แม่!”
“อะไรตาลุค เสียงดังโวยวายอะไร แล้วมาทำไม”
“เมื่อวานทำไมแม่ไม่บอกว่าเมียผมไปเชียงใหม่?” พอเห็นแม่จากที่ตะโกนลั่นบ้านผมก็ยอมลดเสียงลง
“แกไม่ได้ถาม”
“ผมถามว่าน้องทำอะไรเป็นยังไงบ้าง”
“แม่ก็บอกแกแล้วไงว่าน้องสบายดี”
“...”
“ใครบอกแก ตาชาร์ลเหรอ”
“จะใครล่ะถ้าไม่ใช่มันในเมื่อคนบ้านนี้ไม่มีใครสงสารผมสักคน” สองเดือนที่ไม่ได้กลับมาบ้านไม่มีใครสงสารผมเลย แม้แต่นิดเดียวก็ไม่มี
“แกทำตัวเองตาลุค จะให้แม่พูดยังไงน้องเจ็บมาเยอะก็ต้องเคารพความรู้สึกน้อง”
“...”
“ลุคทำใจเถอะลูก”
“นั่นเมียกับลูกผมนะครับแม่” ผมแม่งจะร้องไห้อีกแล้วว่ะ ยิ่งต่อหน้าแม่ยิ่งอยากร้องไห้
“แม่จะดูแลหนูเอยกับหลานให้ รอให้หลานแม่โตค่อยคุยกับหนูเอยอีกทีแกจะได้มาเจอลูกบ้าง”
“แล้วระหว่างนี้ล่ะครับแม่ ผมไม่ได้อยากเจอลูกแต่ผมอยากดูแลลูกของผมตลอดไปครับแม่”
“แม่รู้”
“แม่รู้แต่แม่ไม่ช่วยผมเลย แม่ครับผมขอร้อง ผ
