ดื้อรักนายหัว

คำก็เด็กบ้านๆ สองคำก็เด็กบ้านๆ ไม่ชอบก็ผ่าน ไม่ต้องการก็ไป มาว่าผมไม่ดี ผมไม่ว่าไหร แต่อย่ามาเที่ยวดูถูกหัวใจ..ของเด็กเลี้ยงวัว แว่วเสียงเพลงดังลอยมาไกล ๆ ขณะที่ร่างบอบบางในชุดนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายปั่นจักรยานกลับบ้านผ่านทางขรุขระเข้ามาในสวนยางขนาดใหญ่ที่เธอเพิ่งย้ายเข้ามาอยู่ อากาศของที่นี่มักร้อนชื้นจนเหนอหนะตัว แม้ว่าเธอพยายามปรับตัวเท่าไหร่แต่ยังคงไม่ชินเสียที ดวงตากลมโตมองแสงแดดลอดผ่านแมกไม้ พลางนึกถึงเมืองที่เธอจากมา ซึ่งแต่เดิมครอบครัวของเธออาศัยอยู่ในเมืองหลวงหรือกรุงเทพมหานคร พ่อทำงานรับราชการและเพิ่งปลดเกษียณได้ไม่นาน ความฝันอันสูงสุดของพ่อคือการทำไร่ทำสวน พ่อจึงได้ตัดสินใจทำตามความฝัน ลงหลักปักฐานในที่แห่งใหม่หลังเกษียณอายุด้วยอาชีพการทำสวนยาง เบอา ฤทธิ์ไกร หรือ เบย์ ชื่อที่คนสนิทใช้เรียก สาวน้อยผมสั้นเลยติ่งหูมาเล็กน้อยอย่างเด็กมัธยมปลาย หน้าตารูปร่างลูกครึ่งไทยโปรตุเกส สูงโปร่งบอบบางผิวขาวราวน้ำนมกำลังลดขาตั้งจักรยานลงบนพื้นลานที่โรงเก็บรถของบ้านสองชั้น ด้วยพ่อของเธอ นายเดชา ฤทธิ์ไกร เกรงว่าพวกเธอจะไม่อาจทนรับสภาพความลำบากเหล่านี้ได้จึงเลือกสร้างบ้านหลังขนาดย่อมไม่ใหญ่มากนัก หากแต่ทันสมัยและเพิ่มสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ ไว้ค่อนข้างมาก ผิดไปจากบ้านของชาวบ้านในแถบนี้ซึ่งยังปลูกแบบครึ่งปูนครึ่งไม้ “กลับมาแล้วค่า” เบอาส่งเสียงตะโกนหวานใสอันเป็นเอกลักษณะดังเข้าไปในบ้านก่อนที่เจ้าตัวจะเข้าไป พร้อมก้มลงถอดรองเท้านักเรียนหน้าบันไดบ้าน เหวี่ยงถุงเท้าลงตะกร้าหน้าบ้านแกว่งกระเป๋านักเรียนสีดำเดินตัวปลิวไปยังห้องนั่งเล่น วี้ดดดดวิ้ววววว “หยุดผิวปากเดี๋ยวนี้เบอา!” สาวน้อยวัยอ่อนเยาว์สะดุ้งเฮือกตกใจเมื่อได้ยินเสียงพี่สาวตะโกนออกมาจากในครัว เธอเหวี่ยงกระเป๋าไปบนโซฟาห้องนั่งเล่นแล้ววิ่งแกมกระโดดเข้าไปในห้องครัวทันที “ทำอะไรกินน่ะ หอมจังเลยค่ะ” เบอาปรี่เข้าหาพี่สาวที่กำลังยืนทอดอาหารบางอย่างอยู่ข้างเตาทันสมัย สาวน้อยรูปร่างสูงโปร่งกว่าพี่สาวเข้าสวมกอดทางด้านหลังพร้อมหอมแก้มเอาใจ ฟอดดดดดดด!! เพียะ! “หยุดเลยนะ สกปรก ไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้เลย” เบอายิ้มกว้างลูบข้อมือของตัวเองปรอย ๆ เมื่อถูกพี่สาวตีเข้าที่ข้อมือ “งั้นเบย์ไปอาบน้ำก่อนแล้วจะลงมาหาอะไรทานนะคะ” อัญาพร ส่ายหน้าระอาใจเมื่อเห็นน้องสาวเดินไปเต้นไปออกจากห้องครัว ปีนี้น้องสาวของเธอเรียนมัธยมศึกษาปีที่หกแล้ว ปีหน้าต้องไปเรียนต่อซึ่งยังไม่รู้ว่าเบอาตัดสินใจเข้าเรียนต่อที่ไหน เธอค่อยตักปลาเนื้ออ่อนทอดกระเทียมขึ้นพักสะเด็ดน้ำมันแล้วจึงหันมาเห็นมารดายืนรออยู่ “เจ้าตัวแสบกลับมาแล้วเหรอ” “ค่ะแม่ พรไล่ขึ้นอาบน้ำแล้วค่ะ” “ดีแล้ว พ่อกลับมาจะได้ทานข้าวเย็นกันเลย” “แล้วนี่พร คิดจะเริ่มทำงานเลยหรือเปล่า” ทิพย์ประภาเดินเข้ามาในห้องครัว หยิบจานเปลใหญ่ออกมจากตู้แล้วจึงเทปลาที่ลูกสาวคนโตพักสะเด็ดน้ำมันไว้ใส่จานนำวางบนโต๊ะพักกลางห้องครัว “กำลังคิดค่ะแม่ ที่อำเภอนี้ค่อนข้างเล็ก พรเลยยังไม่แน่ใจว่าจะหางานที่เหมาะกับพรได้หรือเปล่า” ทิพย์ประภานั่งลงที่เก้าอี้ลูบแขนลูกสาวคนโตปลอบใจเมื่อเห็นใบหน้าคมคล้ายกับเธอซึมลง “ไม่เป็นไรหรอกลูก ค่อย ๆ หาไป แม่ว่าที่จริงลูกไม่ต้องทำงานก็ได้ มาช่วยงานพ่อทำพวกบัญชี ดูแลคนงาน งานก็ล้นมือแล้ว นอกเสียจากว่าลูกอยากทำงานที่ตัวเองเรียนจบมาเสียก่อน” อัญาพรนั่งลงข้างแม่พร้อมจับมือของทิพย์ประภาขึ้นมา “พรเองอยากช่วยพ่อนะคะแม่ แต่พรจบคหกรรมมา พรทำพวกบัญชีอะไรไม่เป็นหรอกค่ะ ถนัดแต่เรื่องกับข้าวสะมากกว่า” “ถ้าอย่างงั้นก็ลองหาไปนะลูก ไม่ต้องรีบ” อัญาพรไม่ตอบอะไรเพียงพยักหน้าถอนหายใจ พยายามคิดในแง่บวกว่าอาจเป็นเรื่องดีที่พวกเราได้ย้ายมาอยู่ที่ใหม่ การเปลี่ยนแปลงย่อมนำมาซึ่งสิ่งดีดีแน่นอน ปัง! เบอาปิดประตูห้องนอนแล้วเหวี่ยงกระเป๋าที่หยิบมาด้วยหลังจากโยนมันไปบนโซฟาในห้องนั่งเล่น กระเป๋านักเรียนหล่นแปะลงบนโต๊ะเขียนหนังสือตัวเล็กข้างเตียงนอนอย่างแม่นยำ ตุบ! สาวน้อยทิ้งตัวลงนอนบนเตียงขนาดเล็กผ้าปูสีชมพู เธอเอี้ยวหน้ามองข้างฝาที่ติดรูปนักร้องคนโปรดไว้ นี่ถ้าฉันยังอยู่ที่กรุงเทพ ป่านนี้คงได้ไปหาพี่ฮยอนแล้ว เบอาพลิกร่างนอนคว่ำหน้าคางมนเล็กเกยบนท่อนแขน ถอนหายใจยาวออกมาอีกครั้งอย่างเบื่อหน่าย เธอพยายามปรับตัวอย่างมากกับสถานที่ใหม่แต่มันช่างยากเย็นเหลือเกิน ทุกคนในโรงเรียนพูดภาษากลางไม่ชัด และพอพวกเขาพูดภาษาถิ่นเธอยิ่งฟังไม่รู้เรื่อง ทั้งเธอยังโดนล้อเรื่องหน้าฝรั่งจ๋าของเธออีก ดวงตาสีน้ำตาลทองปิดสนิทลง ในทุกวันนี้ที่เธอตื่นขึ้นมาเธอไม่อยากไปโรงเรียน เธอรู้สึกแตกต่างแปลกแยกด้วยรูปร่างสูงโปร่งกว่าเด็กคนอื่น ผมสีน้ำตาลอ่อน และโดยเฉพาะสีของนัยน์ตา เธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตาเพื่อนคนไหน “เบย์ อาบน้ำเสร็จหรือยัง พ่อกลับมาแล้วนะ” เบอากระเด้งจากที่นอนเมื่อได้ยินเสียงอัญาพรพี่สาวต่างมารดาตะโกนเรียก “ลืมเสียสนิท” หญิงสาวรีบจัดแจงอาบน้ำอย่างรวดเร็วสวมเพียงกางเกงขาสั้นและเสื้อยืดธรรมดาอยู่บ้านเดินลงไปชั้นล่าง “มา ๆ มากินข้าว” เสียงทิพย์ประภาเอ่ยบอกลูกสาวคนเล็กแล้วตักข้าวในจานของเดชาที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ “วันนี้เป็นไงบ้าง ได้เพื่อนหรือยัง” เดชา ฤทธิ์ไกร พ่อของเบอาเอ่ยถามขณะรอให้ทิพย์ประภาตักข้าวจนครบทุกคน “ค่ะ” เบอาตอบเสียงแผ่วเบาแล้วจึงตักปลามาใส่จานของตัวเอง ลอบมองรอบโต๊ะเห็นพ่อละความสนใจจากเธอไปแล้ว เธอมองพี่สาวอัญาพรรูปร่างอวบอิ่มผิวสีน้ำผึ้งใบหน้าหวานคมที่ละม้ายคล้ายกับมารดาผิดไปจากเธอ นั่นเป็นเพราะเธอไม่ใช่ลูกสาวของแม่ทิพย์ประภา เบอาไม่ได้คิดอิจฉาพี่สาว กลับกันเธอรักและเทิดทูนพี่อัญาพรมากเพราะพี่สาวเป็นคนเลี้ยงเธอมาอีกคน “แล้วนี่พรุ่งนี้วันเสาร์ พรจะเข้าตัวอำเภอหรือเปล่า”