Love Rules กฎรักฉบับมาเฟีย

@ ผับ KINGDOM ผับที่นี่เป็นผับของคนมีเงิน ไม่ใช่ว่าทุกคนก็สามารถเดินเข้ามาเที่ยวกันได้ง่ายๆเพราะผับแห่งนี้ต้องเสียค่าสมาชิกปีละหนึ่งล้านบาท ดังนั้นที่นี่จึงเต็มไปด้วยคนดังและเหล่าเซเลปที่อยากออกมาวาดลวดลายในยามค่ำคืนโดยที่ไม่อยากถูกเป็นข่าวเพราะที่นี่เต็มไปด้วยความปลอดภัยชั้นสูงเพื่อความสะดวกสบายให้กับลูกค้าที่ต้องการความเป็นส่วนตัว “แก ฉันว่าคุณดาราคนนั้นเขาสนใจแกนะ” อลิซเอ่ยบอกเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆกัน บริเวณที่เธอนั่งตรงนี้เป็นชุดโซฟาหรูซึ่งแบ่งออกเป็นสัดส่วนสำหรับลูกค้าที่อยากได้ความเป็นส่วนตัวโดยเฉพาะ “เหรอ งั้นแกคิดว่าไง ฉันควรเดินเข้าไปหามั้ย” นานาเพื่อนสนิทของเธอเอ่ยพร้อมกับหัวเราะอย่างถูกใจเพราะเธอเองก็กำลังเล็งดาราหนุ่มคนนั้นอยู่เหมือนกัน “ถ้าแกอยาก ‘กิน’ เขาเล่นๆก็ตามใจ” อลิซยกยิ้มมุมปากพลางยกแก้วไวน์ขึ้นจิบเบาๆเพราะรู้ดีว่าเพื่อนของเธอเป็นคนอย่างไร “ถ้าฉันไปแกก็ต้องนั่งคนเดียวน่ะสิ” “ไม่ต้องสนใจฉันหรอก เดี๋ยวหมดแก้วนี้ฉันก็จะกลับแล้ว” “จริงเหรองั้นฉันไปนะ” นานาพูดด้วยน้ำเสียงดี๊ด๊าสุดๆ ได้ยินว่าดาราหนุ่มคนนั้นลีลารักของเขา แซ่บอย่าบอกใคร พวกเธอเคยได้ยินกิตติศัพท์ของเขาจากเพื่อนๆกลุ่มอื่นที่เคยกินเขามาแล้ว คนที่เคยโดนต่างก็ติดใจกันเป็นแถว อลิซส่ายหน้าระอาให้กับความแรดของเพื่อนตัวเอง เธอนั่งดื่มไวน์เงียบๆอยู่คนเดียว กลับบ้านไปก็ไม่รู้จะทำอะไร ไม่มีใครสนใจหรอกว่าเธอจะทำอะไรหรืออยู่ที่ไหน ไม่ว่าจะพ่อหรือแม่ทุกคนก็สนใจแต่พี่ชายของเธอกันหมด ใช่สิ...เธอไม่ได้เก่งแบบพี่ชายของเธอนี่ ไม่ว่าจะเรื่องธุรกิจหรือเรื่องอะไรก็แล้วแต่พ่อกับแม่ไม่เคยเชื่อมั่นในตัวเธอเลยสักครั้ง พวกเขาก็แค่มอบตำแหน่งลอย ๆให้เธอในบริษัทด้วยตำแหน่ง ‘ผู้จัดการฝ่ายอาคารและสถานที่’ หึ แล้วเธอจะทำอะไรได้บ้างล่ะ? นอกจากจะต้องยอมรับอย่างทุกครั้ง อลิซนั่งคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย รู้ตัวอีกทีผู้ชายสูงใหญ่สองคนก็เดินเข้ามาหาเธอ การแต่งกายของพวกเขาบ่งบอกได้ว่าทำงานเป็นการ์ดของผับที่นี่ “ขออภัยที่รบกวนเวลาของคุณ เชิญคุณอลิซขึ้นไปพบเจ้านายผมด้วยครับ” อลิซขมวดคิ้วพลางจ้องหน้าคนมาใหม่ด้วยความไม่เข้าใจ “ทำไมฉันต้องไปพบเจ้านายของคุณด้วย” “เจ้านายของผมมีธุระสำคัญจะคุยกับคุณ” “แต่ฉันไม่ได้รู้จักเขาเป็นการส่วนตัวจะไปมีเรื่องอะไรให้ต้องคุยกัน” “ขึ้นไปเถอะครับ” “ฉันไม่ไป ทำไมฉันจะต้องไปหาเขาด้วย ในเมื่อเขาอยากพบฉันก็ให้เขาลงมาเองสิ” เธอเอ่ยอย่างอวดดี คนยิ่งอารมณ์ไม่ค่อยดีอยู่นะ ทันใดนั้นเสียงปรบมือแบบเอื่อยเฉื่อยก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำของผู้ชายที่ทำให้เธอรู้สึก ขนลุก การ์ดร่างใหญ่สองคนหันไปเห็นคนที่กำลังเดินมาพวกเขาก็โค้งกายคำนับคนมาใหม่ด้วยความเคารพยำเกรง “อวดดีจังเลยนะครับ” อลิซมองคนที่มาใหม่ด้วยแววตาตื่นตกใจ เธอไม่เคยคิดว่าผู้ชายอันตรายอย่างเขาจะเดินลงมาหาเธอด้วยตัวเองแบบนี้เพราะเมื่อครู่นี้เธอก็แค่พูดส่งเดชไปเท่านั้น ‘วินเซนต์ หวัง’ ผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาคิ้วคมเข้มสายตาดุๆคนนี้เป็นนักธุรกิจที่ใครๆก็ต้องเกรงกลัวเพราะอำนาจเงินและอำนาจของเขานั่นเอง ธุรกิจสีเทาในจีน ฮ่องกง มาเก๊า ล้วนเป็นของเขาทั้งนั้น วินเซนต์ถือวิสาสะนั่งลงบนโซฟานุ่มเบียดร่างกายบอบบางของหญิงสาวอย่างจงใจพร้อมกับโอบเอวเธอไว้แน่น “ทำอะไรน่ะ ปล่อยนะ” อลิซไม่คิดเลยว่าเขาจะมือไวขนาดนี้ เธอดิ้นขัดขืนแต่ทว่าเขากลับจับตัวเธอให้นั่งลงบนตักเขาได้อย่างง่ายดาย มือหนาลูบไล้ใบหน้าเธอแผ่วเบาเหมือนหยอกเย้าแต่ทว่าดวงตาสีรัตติกาลกลับจับจ้องมาที่เธอนิ่งๆทำเอาเธอใจสั่นกลัวไปหมด “จะทำอะไรน่ะ ปล่อยนะ” ร่างเล็กพยายามหันหน้าหนีสัมผัสของเขาด้วยความรังเกียจ “อย่าดิ้นสิ ถ้าคุณดิ้นผมทำได้มากกว่านี้อีกนะ” เขายกยิ้มมุมปากเหมือนคนที่อยู่เหนือกว่า อลิซทำอะไรไม่ได้นอกจากต้องทำตามที่เขาบอก “คุณต้องการอะไร” “ต้องการอะไรอย่างนั้นเหรอ” ร่างสูงหัวเราะในลำคอก่อนจะเอ่ยต่อ “อืม...ก็แค่อยากมาตรวจดูของสักหน่อยว่ามีตำหนิอะไรรึเปล่า” เขากระซิบข้างใบหูเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ปล่อยฉันนะ ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ” เธอเอ่ยเสียงแข็งพลางเบี่ยงหน้าหลบสัมผัสของเขา “ตรวจดูของบ้าบออะไรกัน” วินเซนต์หัวเราะลั่นด้วยความถูกใจ “สาวน้อย ที่นี่มันถิ่นผมนะครับ ไม่มีใครกล้ายุ่งหรอก” “คุณต้องการอะไรกันแน่อย่ามาเล่นลิ้นนะ” เธอกัดฟันกรอดเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเพราะคนตรงหน้าเอาแต่ลูบคลำตัวเธอไม่หยุด “เล่นลิ้น? แบบนี้เหรอครับ” วินเซนต์เอ่ยจบก็ใช้มือข้างหนึ่งล็อคท้ายทอยเธอไม่ให้หนีก่อนจะโน้มใบหน้าลงประกบจูบเธอ ดวงตาของอลิซเบิกกว้างด้วยความตกใจ ร่างเล็กดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดแข็งแกร่งของเขา “อื้อ อย่า...” เมื่อเธออ้าปากเขาก็ได้จังหวะแทรกลิ้นเข้ามาสำรวจโพรงปากหอมหวานของเธอทันที เรียวลิ้นดุดันซอกซอนไปทุกที่อย่างอุกอาจก่อนจะดูดลิ้นเธอเล่นคล้ายหยอกเย้า เมื่อเขาปล่อยริมฝีปากเธอให้เป็นอิสระเธอก็ไอออกมาชุดใหญ่ก่อนจะยกมือเตรียมตบหน้าเขา แต่ทว่าเขากลับคว้าข้อมือของเธอได้ทัน อลิซถลึงตามองเขาด้วยความโกรธ “คุณเป็นบ้าไปแล้วรึไง!” เธอเอ่ยพร้อมกับยกมือถูปากตัวเองไปมาเพื่อลบสัมผัสของเขาเมื่อครู่นี้ “โทษที ผมนึกว่าคุณจะหมายถึง ‘เล่นลิ้น’ แบบนี้” เขายิ้มเยาะมองสีหน้าโกรธจัดของคนตัวเล็กอย่างบันเทิงใจ “ภาษาไทยของผมยังไม่ดีเท่าไหร่” เขาเอ่ยพร้อมกับยักไหล่อย่างกวนประสาท อลิซหันหน้าหนีไม่ยอมมองหน้าเขาอีกเพราะเธอโมโหจนอยากจะหยุมหัวเขาเสียตอนนี้! ผู้ชายอะไรทั้งกวนประสาททั้งกวนโมโห เธอไม่เคยคุยหรือรู้จักเขาเป็นการส่วนตัวด้วยซ้ำ ทำไมเขาถึงได้มาทำตัวรุ่มร่ามกับเธอแบบนี้ ตอนนี้การ์ดตัวใหญ่สามคนยืนบังโต๊ะของเธอเอาไว้ ดังนั้นจึงไม่มีใครเห็นภาพเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ “เอาล่ะ ผมจะปล่อยตัวคุณไปก็ได้” อลิซขมวดคิ้วมองคนตรงหน้าอีกครั้ง เขาจะเอายังไงกันแน่? “เมื่อกี้คงเป็นจูบแรกของคุณสินะ” “ปะ...เปล่าสักหน่อย” ใบหน้าของอลิซแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู หมดกัน...เขาดูออก ภาพลักษณ์ของเธอเป็นลุคคุณหนูเอาแต่ใจหน้าตาสะสวยชอบเที่ยวกลางคืนเป็นชีวิตจิตใจ ทั้ง ๆที่คนอื่นมองเธอเป็นแค่เด็กใจแตกที่น่าจะกินผู้ชายไม่เลือกแต่เขากลับมองออกเสียได้ จูบนิดเดียวยังหน้าแดงขนาดนี้ถ้าทำมากกว่านี้เธอไม่แดงทั้งตัวเลยรึไง? วินเซนต์มองร่างเล็กด้วยแววตาเอ็นดูครู่หนึ่งก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าได้อย่างรวดเร็วเมื่อเธอหันมาสบตาเขา แววตามีเสน่ห์เปล่งประกายแสนพยศคู่นั้นทำให้เขารู้สึกอยากจะกำราบให้เธออยู่ในโอวาท “คุณทำแบบนี้กับฉันทำไม ฉันไม่เคยรู้จักคุณด้วยซ้ำ” “พ่อคุณยังไม่ได้บอกอีกรึไง” “บอกอะไรคะ” “เรื่องแต่งงาน” อลิซมองคนตรงหน้าอีกครั้งพลางนึกถึงคำพูดของบิดาเมื่อวันก่อน ใบหน้าสวยงามซีดเผือด “อย่าบอกนะว่า...” “อืม ผมนี่แหละว่าที่สามีของคุณ” ผู้ชายที่ติดอันดับหนุ่มฮอทที่สุดในประเทศอย่างเขาน่ะหรือ...ว่าที่สามีของเธอ? เขาหน้าตาหล่อเหลาเธอยอมรับอย่างไม่มีข้อแม้ แต่ทว่าในวงการธุรกิจเขาเป็นมาเฟียหน้าเลือดผู้โหดเหี้ยม แล้วเธอจะแต่งงานกับเขาได้อย่างไรกัน...พ่อของเธอต้องบ้าไปแล้วแน่ ๆ