time-

'06' / 1

“ปีหนึ่งเก็บกระเป๋าเสร็จก็มาเข้าแถวเลย อย่าลืมเรียงตามความสูงด้วย”

เสียงของรุ่นพี่ดังมาเป็นระยะ จัดการมัดผ้าสีฟ้าเข้าที่แขนของตัวเองเสร็จก็หันไปผูกผ้าให้เพื่อนที่ยืนอยู่ข้างๆ ต่อ กิจกรรมที่กำลังเข้าร่วมกันอยู่นั้นไม่ใช่กิจกรรมอื่นใดนอกจากงานกีฬาสีเฟรสชี่ งานที่เด็กปีหนึ่งอย่างพวกเขาต้องไปนั่งตบมืออยู่บนสแตนเชียร์ไม่ก็ลงแข่งกีฬาสุดเหนื่อย

“เอ้าเดินๆ อย่าแตกแถวนะปีหนึ่ง”

ขบวนกีฬาสีออกเคลื่อนตัวโดยมีพี่ๆ สโมสรนักศึกษาคอยเดินคุมอยู่ข้างๆ ขบวน ในแต่ละขบวนของแต่ละสีด้านหน้าขบวนจะเป็นนักศึกษาที่แต่งตัวแฟนซีตามธีม ถัดมาก็เป็นนักศึกษาปีหนึ่งที่ต้องตั้งแถวตาสีตามสาขาของตัวเอง พอขบวนเริ่มเดินบรรยากาศรอบๆ ก็เริ่มคึกคักผู้มากมายทั้งคนในมหาวิทยาลัยและคนจากด้านนอกต่างพากันออกมาชื่นชมขบวนทั้งถ่ายรูปทั้งออกมาเชียร์

ขบวนค่อยๆ ทยอยเข้าสนามมีเสียงบรรยายของพิธีกรและเสียงเพลงจากวงดุริยางค์เป็นแบ็คกราวนด์ ไทม์กวาดสายตามองรอบๆจนสายตาไปหยุดที่ใครคนหนึ่งที่คุ้นตาอยู่ที่สแตนฝั่งซ้ายสุดของสนาม ลูซี่ในชุดเสื้อยืดสีเขียวอ่อนกางเกงยีนส์ทรงกระบอกสีดำขาดเข่าผมสีบลอนด์ทองสว่างถูกรวบมัดครึ่งหัวปลายผมดัดม้วนเล็กน้อย พอมองโดยรวมแล้ววันนี้ก็เธอสวยไม่น้อยเลย

“พี่ลูซี่นี่สวยเนาะ”

“อืม หือ?”

พอตั้งสติได้ว่าเผลอพูดบางอย่างออกไปโดยไม่รู้ตัวก่อนจะหันไปมองคนข้างๆ ที่เป็นต้นตอพบว่าบูมกับหรี่ตามมองอย่างจับผิดพร้อมกับยิ้มแหย่เป็นเชิงแซว

“ฮั่นแน่~~รู้นะว่าชอบเขาแต่ไม่ต้องจ้องขนาดจะกลืนกินขนาดนั้นก็ได้”

กลืนกินอะไรล่ะก็พูดไปเรื่อยเดี๋ยวมันชักจะติดนิสัยขี้แซวมาจากติมล่ะนะ ไทม์เบนสายตาไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาล้อเลียนนั่นแต่กลับหันไปสบตาคนที่ถูกพูดถึงพอดี ไทม์รีบยกยิ้มพลางผงกหัวสวัสดีเบาๆ ลูซี่ก็ผงกหัวยกยิ้มตอบกลับมา เอาจริงๆ

เกือบไปแล้ว เกือบโป๊ะแตกแล้วไง

หลังจากจบการเปิดงานกว่าจะเสร็จก็ปาไปเกือบครึ่งชั่วโมงในที่สุด

ก็ได้ขึ้นไปนั่งบนสแตนเชียร์สักที เริ่มจากกิจกรรมเชียร์หลีดไปเรื่อย ๆ จนถึงช่วงการแข่งกีฬา ระหว่างที่รุ่นพี่ปล่อยให้ปีหนึ่งนักพักกันอยู่นั้นจู่ๆ เสียงซุบซิบจากสาวๆ ก็เริ่มดังขึ้น เขามองตามสายตาของเพื่อนผู้หญิงไปยังด้านล่างพบว่าเป็นพี่ลุคในชุดเสื้อยืดสีดำกางเกงยีนส์ใส่แว่นดำคาดผมที่กำลังยืนคุยกับพวกรุ่นพี่กันอย่างสนิทสนมก่อนที่จะหันมาที่ด้านบน ไทม์ที่เห็นก็ยกมือไหว้ตามประสาคนรู้จักลุคพยักหน้ารับก่อนที่เขาจะหันไปคุยกับรุ่นพี่คนอื่นต่อ

“ไอ้ติมมันอยู่ไหนวะไม่เห็นเลย”บูมหันมาบ่นกับเพื่อนข้างๆ พลางหยิบทิชชูขึ้นมาเช็ดหน้า ไทม์บุ้ยปากไปกลุ่มคนที่ยืนอยู่ข้างๆ สแตน

“นู่นไง”

“อ๋อ อยู่นี่เอง” ถอนหายใจพลางส่ายหัวเนือยๆ กับความมึนของเพื่อนตัวเองก่อนจะกลับไปสนใจกับการแข่งบอลในสนามต่อ

เวลาล่วงเลยผ่านไปกิจกรรมกีฬาสียังคงดำเนินต่อมาจนถึงช่วงการแข่งกีฬาฟุตบอลชายระหว่างสีเขียวกับกับสีฟ้า นักกีฬาเริ่มลงสนามไทม์กับบูมยกมือโบกมือให้ติมที่อยู่ในสนามเพื่อเป็นกำลังใจ

การแข่งขันฟุตบอลเริ่มต้นขึ้นจนถึงช่วงกลางเกมส์ จู่ๆ ผู้เล่นประตูของฝั่งสีฟ้าก็เกิดบาดเจ็บขึ้นมากระทันหันทำให้การแข่งขันต้องหยุดชะงักลง ผู้บาดเจ็บถูกพาออกมาที่ข้างสนาม พวกรุ่นพี่รวมตัวคุยกันด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดก่อนที่จะมีรุ่นพี่คนหนึ่งหันมามาถามเด็กปีหนึ่งแต่ก็ไร้คำตอบ

ลุคที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่จู่ๆ ก็หันมาทางไทม์ที่นั่งอยู่ด้านบนก่อนจะกวักมือเรียกให้ลงไป ไทม์เลิกคิ้วเล็กน้อยพร้อมกับชี้มาที่ตัวเองเป็นเชิงถามว่า ลุคที่เห็นก็พยักหน้าเล็กน้อยเป็นคำตอบทำให้เขาต้องลงจากสแตนไปหาอย่างช่วยไม่ได้

ทันทีที่ลงมาลุคก็ทำการยกแขนคล้องคอทันที “เอ็งเล่นบอลเป็นป่ะ”

“ก็…พอได้ครับ” เอาจริงๆ เขาก็เล่นฟุตบอลเป็นแหละ สมัยมัธยมก็เล่นกับเพื่อนบ่อยแต่ก็ไม่ได้เก่งขนาดนั้น ส่วนเหตุผลที่ไม่ลงก็เพราะไม่อยากตากแดดเนี่ยแหละ มันร้อน

“พี่จะให้เอ็งไปเป็นประตูแทนเจ้านั่น ไหวมั้ย” พอรู้ว่าตัวเองกำลังจะโดนให้ลงไปแข่งฟุตบอลเขาก็มีอาการอึกอักทันที

“คือ…”

“เฮ้ย ได้ตัวคนลงแทนยัง ใกล้จะหมดเวลานอกแล้วเนี่ย”รุ่นพี่คนหนึ่งตะโกนบอกพร้อมกับทำสีหน้าเคร่งเครียด

หันไปมองพวกรุ่นพี่ที่เริ่มทำสีหน้าเคร่งเครียดก่อนจะหันไปหาลุคที่ยืนข้างตัว

เอาไงเอากันวะ “ได้ครับ เดี๋ยวผมลงแทนก็ได้”

“เยี่ยม! เดี๋ยวจบงานนี้พี่พาไปเลี้ยง เฮ้ย! ได้ตัวประตูแล้วเอาเสื้อให้น้องใส่เลย” ลุคเอ่ยพร้อมกับดันตัวไทม์เข้าไปวงสนทนาของพวกรุ่นพี่ปีสอง ในที่สุดเขาก็ตอบตกลงไปจนได้ เอาเถอะ คิดซะว่าช่วยเพื่อนร่วมโลกแล้วกัน

ทันทีที่ลงสนามติมก็วิ่งมาหาทันที “ไม่อยากเชื่อว่ามึงจะลงด้วย”

“เหตุสุดวิสัยน่ะ ไปประจำที่ไป” พูดพลางดันหลังขอเพื่อนให้ไปยืนประจำที่พร้อมกับหันตัวเองมายืนที่ตำแหน่งรักษาประตู สายตาสบเข้าใครบางคนที่ยืนอยู่ข้างสนามลูซี่ที่กำลังยกมือถือขึ้นมาเหมือนถ่ายอะไรสักอย่างก่อนจะโบกมือให้ ไทม์ยกยิ้มกลับก่อนจะหันกลับมาโฟกัสเกมส์ตรงหน้า

นกหวีดเป่าขึ้นอีกครั้งบ่งบอกว่าการแข่งขันเริ่มแล้ว ไทม์ละสายตาจากที่อื่นหันมามองจดจ่อกับการแข่งขัน ฝั่งสีเขียวเป็นฝ่ายเริ่มนักกีฬาเบอร์สิบส่งบอลต่อให้เพื่อนแต่ก็ถูกติมวิ่งตัดเลี้ยงลูกเข้าประตูของฝั่งตรงข้ามทำแต้มได้

จะว่าไปนี่ก็เป็นครั้งแรกเลยนะที่เขาได้มาเห็นติมเล่นบอลอย่างใกล้ชิดแบบนี้ ฝีมือของติมเรียกได้ว่าเก่งไม่น้อยไม่แปลกใจที่เขาจะได้เลือกให้ติมเป็นตัวจริงในแมตช์กระชับมิตรระหว่างมหาวิทยาลัยในอีกสองเดือนข้างหน้า

ครึ่งแรกจบไปเริ่มเข้าครึ่งหลังเขาก็ยังคงลงมาเล่นเป็นผู้รักษาประตูเหมือนเดิม ในครึ่งหลังการแข่งขันเริ่มตึงเครียดมากขึ้นเพราะคะแนนฝั่งสีเขียวตีตื้นขึ้นมาจนตอนนี้สองต่อสองแล้ว

ตอนนี้ถึงช่วงนาทีที่ 80 กว่า ไทม์ยืนเตรียมตั้งรับอยู่ที่หน้าประตูโกล ส่วนการแข่งขันในสนามตอนนี้เรียกได้ว่าค่อนข้างดุเดือดกันเลยทีเดียว เบอร์ 5 ของทีมสีเขียวทุ่มบอลจากข้างสนามต่อด้วยเบอร์ 23 ทีมเดียวกันรับบอลด้วยอกอย่างสวยงามแต่ไม่นานก็ถูกตัดบอลด้วยติม ติมวิ่งเลี้ยงบอลยาวมาเรื่อย ๆ จนในที่สุดติมก็ยิงเข้าประตูฝ่ายตรงข้ามอย่างสวยงาม

“ลูกที่สองของทีมสีฟ้าเข้าไปแล้วครับผม จากน้องติมสาขาวิทย์ฯ คอมฯ โอ้โห ยิงได้สวยจริงๆ...”

ติมวิ่งดีใจโดยมีเพื่อนในทีมคนอื่นๆ วิ่งมาร่วมดีใจด้วยก่อนมันจะวิ่งข้ามฝั่งมาแท็กมือกับไทม์ที่ยืนเหงาอยู่หน้าประตูโกล เกมยังคงดำเนินต่อการแข่งที่ดุเดือดกลับมาอีกครั้ง ไทม์ยืนเตรียมตั้งรับที่หน้าประตูโกลพลางใช้สายตามองลูกบอลที่ถูกเตะไปมาไม่ละ

“เบอร์สามสิบฝั่งสีเขียวชิงบอลจากฝั่งสีฟ้าวิ่งฝ่าวงไปยังอีกฟากแล้วครับ”

ไทม์ใช้สายตาจดจ่อไปที่ลูกบอลกับเบอร์สามสิบที่ตอนนี้กำลังวิ่งฝ่าดงตรงมาเขา ไทม์กางแขนเตรียมพร้อมตั้งรับและจังหวะนี้แหละก่อนจะกระโจนเข้ารับบอลทันที!

ปั่ก!!!

เสียงดังปั่กพร้อมกับความจุกที่แล่นขึ้นจมูกก่อนจะตั้งสติแล้วโยนบอลให้เพื่อนในทีมทันที

“โอเคมั้ยมึง” หันไปหาติมที่วิ่งมาข้างประตูตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ จะบอกว่าโอเคมั้ยก็ไม่ เพราะเมื่อกี้ตอนที่กระโดดรับบอลมันกระแทกเข้าหน้าเขาน่ะสิ ตอนนี้รู้สึกชาไปหมดเลยแต่ก็พยายามตั้งสติเพื่อให้เล่นจนจบ

“ออกไปพักมั้ย” ส่ายหน้าเป็นคำตอบ “นี่ก็ใกล้จะจบเกมแล้ว กูทนได้ไม่เป็นไร”

“แน่นะ”

“เออ ไปได้แล้วเข้าเล่นกันแล้วน่ะ” เขาดันหลังติมให้กลับเข้าสนาม เอาจริงๆ มันก็มึนๆ ไม่ค่อยจะไหวแหละแต่ที่ผมยังฝืนเล่นต่อเพราะผมไม่อยากออกจากเกมกลางคัน อีกอย่างทีมเราไม่มีประตูด้วยแล้วตอนนี้ก็ใกล้จะหมดเวลาแล้วเลยคิดว่าเล่นให้จบๆ ไปเลย

ในที่สุดการแข่งขันก็จบลง ทีมของเราเป็นฝ่ายชนะ 3 – 2 ไทม์เดินไปรวมกับคนในทีมแต่จู่ๆ ก็เกิดปวดหัวจี๊ดขึ้นมาจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่

“ไหวมั้ยมั้ยมึง” ไทม์ส่ายหัวเป็นคำตอบ

ปากบอกไหวแต่ความจริงคือเจ็บจะตายอยู่แล้ว มันทั้งเจ็บทั้งมึนหัวเหมือนกับมีใครเอาค้อนมาทุบหัว ติมที่เห็นก็รีบวิ่งเข้ามาช่วยเพื่อนพยุงเดินเข้าข้างสนามก่อนที่คนอื่นๆ จะเริ่มกรูกันเข้ามาดูอาการ

“ไทม์เป็นไงบ้าง” เสียงคุ้นเคยให้เขาต้องหันไปมองพบว่าเป็นลูซี่ที่เอื้อมมือมาจับหน้าอย่างเบามือ ไม่รู้ทำไมพอเห็นหน้าเธอเขาก็เบะปากน้ำตารื้นทันที ราวกับสบายจนจนอย่างจะระบายออกมาให้หมดเลย

“ผมเจ็บ” ลูซี่ลูบศรีษะของเขาอย่างเบามือที่สุด

“ทนหน่อยนะคะ เดี๋ยวพี่พาไปทำแผลให้”

“ครับ” และนั่นคือเสียงสุดท้ายที่ได้ยินก่อนที่ภาพตรงอย่างจะดับไป

ย้อนกลับไปเมื่อครึ่งชั่วโมง​ที่แล้ว​

[สบายดีมั้ยลูก]

“หนูสบายดีค่ะ กงไม่ต้องห่วง”

[ได้ยินอย่างนั้นก็ดีแล้วลูก แล้วเจ้าลุคล่ะ อาม่าเขาอยากคุยกับเจ้าลุคน่ะ ไม่ได้เจอนานอาม่าเขาคิดถึง] ลูซี่เหล่สายตาไปมองคนที่ถูกพูดถึงที่ตอนนี้กำลังง่วนกับการคุยกับคนในสีของตัวเองอยู่

“ลุคกำลังยุ่งอยู่ค่ะกง ตอนนี้น่าจะยังไม่สะดวก เดี๋ยวลูบอกให้ลุคโทรกลับไปนะคะ”

[ติดงานอะไรหรอลูก กงได้ยินเสียงคนเต็มไปหมดเลย]

“งานกีฬาสีมหาลัยน่ะค่ะ”

[อย่างนั้นหรอ งั้นกงไม่กวนแล้ว อะไรของแกเนี่ย]​ เสียงขลุกขลัก​ในสายให้ฉันแอบคิ้วขมวด​ คงจะเป็นอาม่านั่นแหละ​ที่มาแย่งโทรศัพท์​จากอากงไป​

[อาหมวย​ ลื้อไปตามอาตี๋มาให้อั๊วหน่อย]​

“ลุคกำลังยุ่งอยู่ค่ะอาม่า​”

[มันจะยุ่งอะไรนักหนาแค่งานกีฬาสี…แกจะไปเซ้าซี้​อะไรหลานมัน​ เจ้าลูก็บอกอยู่​ว่าเจ้าลุคมันยุ่ง…​ ]​ เธอได้แต่แอบลอบถอนหายใจ​กับความรั้นของอาม่า​

“งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ ต้องไปดูแลน้องที่สแตนต่อ”

[อั๊วยังไม่ได้คุยกับอาลุคเลย เอาอาลุคมาคุยก่อน-/เลิกกวนหลานได้แล้ว หลานจะได้ไปทำธุระต่อสักที/อะไรของแกเนี่ย ฉันจะคุยกับหลาน] เสียงของอากงเล็ดลอดเข้ามาในสายพร้อมกับเสียงของอาม่าที่กำลังก่นบ่นอากง

[ลูลูกหนูไปทำธุระต่อเลย กงไม่กวนแล้ว/ปล่อยฉัน! ฉันจะคุยกับหลาน] เสียงบ่นของอาม่าดังเล็ดลอดมาเรื่อยๆคาดว่าอากงน่าจะเดินมาดึงมือถือในมือของอาม่าแน่ๆ

“งั้นขอตัวก่อนนะคะ รักกงนะคะ”