(นาง)บำเรอ

นับดาวแอบเฝ้ามองอคิราห์ในทุกครั้งที่เขามาบ้าน...มาหาคนรักอย่างสลิลนา ซึ่งเป็นคุณหนูของบ้านเทวาสกุล และเธอก็เป็นได้แค่คนใช้ที่ถูกเก็บมาเลี้ยงด้วยความสงสาร แม่ของเธอถูกเจ้าหนี้ยิงตาย ไร้ญาติขาดมิตร “รีบไปเอาน้ำเย็นมาให้คุณอคินสินังดาว” สลิลนากันไปทำตาขวางใส่นับดาว ที่เอาแต่ยืนนิ่งไม่ทำหน้าที่ของคนใช้ “ได้ค่ะคุณพราวฟ้า” นับดาวรีบวิ่งตรงไปยังห้องครัว ด้วยหัวใจที่เต้นรัว เธอยังเด็กเกินไปที่จะเข้าใจความรักของหนุ่มสาว “คุณอย่าดุเด็กมากเลยครับ นับดาวเพิ่งจะอายุสิบสามปีเอง” อคิราห์รู้สึกสงสารนับดาวตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เห็น เด็กสาววัยรุ่นแต่งตัวด้วยเสื้อผ้ามอมแมม “มาอยู่ก็ตั้งหลายเดือนแล้ว แต่ยังทำอะไรไม่ได้ดั่งใจสักอย่างเลยค่ะ เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ” หล่อนเป็นคนปากร้าย ทว่าจิตใจลึกๆแล้วนั้นก็ไม่ต่างจากริมฝีปากที่คมเสียยิ่งกว่ากรรไกร “เอาน่า ยังไงคุณแม่ก็รับนับดาวมาเลี้ยงดูแล้ว ถือว่าสงสารเด็กไม่มีที่ไปแล้วกัน” “คุณอคินชอบให้ท้ายเด็กนั่นตลอดเลยนะคะ” สลิลนาทำหน้าหงิกงอไม่ค่อยพอใจ ที่คนรักให้ความสนใจคนใช้ในบ้านมากกว่าตัวเอง “ผมแค่สงสารนับดาว แต่ถ้าคุณไม่สบายใจที่ผมพูด วันหลังผมไม่มาก็ได้ ไว้เราค่อยนัดเจอกันข้างนอก ผมจะได้ไม่เห็นนับดาวแล้วรู้สึกสงสารอีก” อคิราห์บอกคนรักด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “พราวฟ้าแค่ล้อเล่นเองค่ะ อันที่จริงก็รู้อยู่แล้วว่าคุณเป็นคนจิตใจดี เห็นอกเห็นใจคนอื่น เพราะแบบนี้ไงคะ พราวฟ้าถึงได้รักคุณ” หล่อนเอียงศีรษะซบพิงใหญ่กว้าง “ผมก็รักพราวฟ้าครับ” เขาโอบกอดเอวสลิลนาอย่างหลวมๆ แต่ทว่าอีกฝ่ายขยับแนบกาย ด้วยความที่อยากจะให้อคิราห์ล่วงเกินตนบ้าง ทั้งที่ก็คบหากันมานานตั้งแต่มหาวิทยาลัย แต่เขากลับไม่ยอมทำอะไรหล่อนเสียที จนหล่อนอดคิดไปเองไม่ได้ ว่าตัวเองอาจเป็นคนไร้เสน่ห์ดึงดูด นับดาวยืนมองอยู่ไกลๆ ไม่กล้ายกน้ำเย็นในมือมาเสิร์ฟ กลัวว่าจะเข้าไปขัดจังหวะของทั้งสองคน อคิราห์หันไปเจอนับดาว จึงผละร่างออกห่างจากสลิลนา เขาไม่อยากเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีให้กับเด็ก เดี๋ยวจะใจแตกเอาได้