EP.3 หนีตามผู้ชาย
1278 คำ
EP.3
คฤหาสน์เคลีส
“อ่าส์”เคลีสคำรามเบาๆ เมื่อเขาสามารถผ่ากระสุนที่ฝังอยู่ในตัวของเขาได้ โชคดีที่มันไม่โดนจุดสำคัญเคลีสจึงตัดสินใจผ่ากระสุนออกเอง ฤทธิ์ของยาชามันช่วยบรรเทาความเจ็บปวดได้บ้างแต่ก็ไม่ทั้งหมด
“ไปหาหมอดีกว่าไหม”สีหน้าไม่สู้ดีนักของเคลีสทำให้บีน่าถามไปอย่างนั้น
“…”
“พี่เคย์นั่งนิ่งๆก่อน น้องช่วยทำแผลดีกว่า”
“ทำเป็นหรือไง ไม่อยากตายด้วยฝีมือเธอ”เขาหอบหายใจแรง เมื่อความเจ็บปวดพุ่งเข้าเล่นงาน ท่อนบนเปลือยเปล่าโชกไปด้วยเหงื่อ เขาเอนหลังพิงพนักโซฟาก่อนเพื่อพักหายใจสักครู่
“น้องนั่งดูเฉยๆก็ได้ ไอ้คนปากเก่ง”เธอยอมนั่งเฉยๆเมื่อเขาไม่ยอมให้ยุ่ง “พี่เคย์ร้อนเหรอ น้องเร่งแอร์ให้ไหม” บีน่าก็อดห่วงไม่ได้คว้ารีโมทแอร์มาปรับอุณหภูมิให้
“จะทำอะไรก็ทำไม่ต้องถาม”
“ค่ะ”นางแบบสาวลุกขึ้นเต็มความสูงไปหาผ้าบางๆมาหนึ่งผืนก่อนจะกลับมานั่งในตำแหน่งเดิม รอจนเขาทำแผลเสร็จจึงเช็ดตัวให้เขา
“ทำอะไร”
“เช็ดเหงื่อให้ไง”เขานั่งเฉยๆเพราะหมดแรงจะห้ามปราม
ผ้าผืนเล็กหมาดๆ เช็ดเบาๆที่ใบหน้าหล่อเหลาฉบับลูกครึ่ง ก่อนจะเลื่อนมาเช็ดที่แผงอก บีน่าเลียริมฝีปากตัวเองโดยอัตโนมัติเมื่อเลื่อนมาเช็ดที่กล้ามหน้าท้องเรียงตัวสวยงามของเคลีส ตอนนี้เขากำลังหายใจแรงมันทำให้เธอมองภาพนั้นจนหลงเคลิบเคลิ้ม ค่อยๆเอื้อมมือไปจะจับส่วนนั้นของเขา
“นายครับ”เสียงของริวที่ดังขึ้นทำให้บีน่าตกใจเล็กน้อย ดึงสติที่กระเจิดกระเจิงไปกลับมาโดยเร็ว
“มีอะไร”เคลีสเอ่ยถามลูกน้อง
“ผมจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วนะครับ”
“เออ”
“นี่ยาและของที่นายอยากได้ครับ”ริวนำของมาวางไว้ที่โต๊ะ โดยที่เขาเผลอไปสบตากับบีน่าจึงยิ้มทักทาย “กลับบ้านไหมครับ เดี๋ยวผมไปส่ง”
“ไม่ดีกว่าค่ะ ขอบคุณค่ะ”
“วุ่นวาย”บีน่าหันกลับมาอย่างรวดเร็ว มองเจ้าของถ้อยคำกระแนะกระแหนด้วยความไม่พอใจ ผ้าผืนเล็กในมือที่ถืออยู่สะบัดตีเคลีสเบาๆ
“หนีเที่ยวทำไม”
“เรื่องของน้องเถอะ”
“กลับบ้านไปป่านนี้พ่อเธอคงหาเธอแทบพลิกแผ่นดิน”
“ใจคอ….”
“ริวไปส่ง”เขาสวนกลับทันควันรู้ทันแววตาใสซื่อไม่จริงนั้น
“ไม่กลับ จะนอนนี่ งั้นเดี๋ยวน้องขอตัวโทรหาพ่อก่อน”
บีน่าหยัดกายลุกจากโซฟา ออกจากห้องนี้แล้วเดินหนีเข้าห้องนอนของเคลีสอย่างถือวิสาสะ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเลม่อนเป็นคนแรก รอสายอยู่นานแต่ในที่สุดเลม่อนก็รับ
(แกอยู่ไหนเนี่ย)
“แล้วแกล่ะอยู่ไหน”
(ฉันเที่ยวต่อ)
“จะตีสามแล้วเนี่ยนะยังเที่ยวต่อ”เสียงรอบข้างที่แทรกเข้ามาก็พอจะรับรู้ได้ว่าเลม่อนยังคงไม่ได้กลับไปพักผ่อน
(ใช่ แกอยู่ไหนโดนพ่อลากกลับบ้านแล้วหรือไง)
“ฉันหนีตามผู้ชายมา”
(ห๊ะ! นี่แกพูดจริงเหรอ)น้ำเสียงอวดโอ้ของบีน่าทำให้เลม่อนประหลาดใจ
“คนอย่างบีน่าเคยพูดเล่นไหมล่ะ”
(ใครอ่ะแก บอกหน่อย)
“ไม่บอก บอกแค่ว่าเขาเป็นลูกครึ่ง”
“เชี่ย บุญกีจัง หายไปไม่กี่ชั่วโมงได้ของดีเลยเหรอ เขามีเพื่อนว่างสักคนไหม แนะนำฉันด้วย”
“ใจเย็นๆก่อนนะ”
(แกนั่นแหละใจเย็น เสียงแกระริกระรี้มาก ฉันสัมผัสได้นะ สำรวมกิริยาบ้างนะเราอ่ะ อย่าให้เรื่องนี้ถึงหูนักข่าวนะ ตอนนี้แกกำลังรุ่ง เดี๋ยวมีคนไม่ดีเล่นข่าวให้แกเสียหายอีก อย่าเป็นดาวร่วงนะ)
“ฉันก็ไม่ได้จะทำอะไรเสียหายสักหน่อย”
(แต่นักข่าวเดี๋ยวนี้มันหูไวตาไวนะ รักษาภาพแกสักนิดนะ สงสารพี่ยาดาบ้าง อย่าแรดมาก)
“รู้แล้ว แต่ฉันซื้อนักข่าวได้ ยัยนิวพี่สะใภ้ฉันอ่ะอยู่ในวงการนักข่าวมาก่อน จัดการได้น่า”
(จ้าแม่คนจัดการได้ ขอให้เป็นอย่างนั้นเถอะ ขอให้มีความสุขกับผู้ชายที่แกอยู่ด้วยคืนนี้นะ)
“ขอบใจ ….เข้าเรื่องเลยนะ แกพอมีรูปแกกับเตียงนอนบ้างไหม ถ้ามีส่งรูปบนเตียงมาให้ฉันหน่อยสิ”
(น่าจะมีนะ แต่แกจะเอาไปทำไม)
“ฉันจะเอารูปตัวเองตัดใส่ไปด้วย แล้วส่งรูปนี้ไปให้พ่อกับแม่ดู”
“โอ้โห โกหกพ่อโกหกแม่มันบาปนะ เด็กดื้อ ฉันไม่อยากโดนลูกหลง…”
“เอาไปแสนหนึ่ง”
(แค่นี้นะ จะหารูปให้แล้ว ถ้าไม่มีฉันจะรีบกลับคอนโดเดี๋ยวนี้แหละ)
“ดีมากฮ่าๆๆๆๆ”บีน่าหัวเราะเบาๆกับน้ำเสียงรีบร้อนของเพื่อนรัก ก่อนจะกดวางสายเลม่อน เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เจ้าของห้องเข้ามาให้ห้อง
“มารยาทอยู่ไหน”เคลีสกุมขมับอย่างปลงตก แทนที่จะได้พักผ่อนอย่างสงบก็ไม่ได้ดั่งใจ “ริวเตรียมห้องให้แล้ว ไปนอนห้องนั้นไป”
“มารยาทเหรอน้องหาไม่เจอเหมือนกัน เอาเป็นว่าน้องขอยืมชุดนะ น้องจะอาบน้ำ”บีน่าโยนโทรศัพท์ลงเตียง ไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต เธอปรี่ไปที่ตู้เสื้อผ้าหาชุดของเขาที่ขนาดพอดีกับตัวเธอแล้วรีบเข้าห้องน้ำไปทำความสะอาดร่างกายโดยเร็ว
.
.
.
“แต่งตัวอะไรของเธอ”เคลีสที่นั่งอยู่บนเตียงเบือนหน้าหนีอัตโนมัติ
“ทำไมอ่ะ”บีน่าก้มมองชุดตัวเอง เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนตัวบางที่สวมอยู่มันบางจนมองเห็นบราปีกนกที่ห่อหุ้มอกขนาดใหญ่ไว้อย่างหมิ่นเหม่ “ตอนเด็กๆ เรายังเคยแก้ผ้าโดดน้ำด้วยกันอยู่เลย พี่เคย์ พี่แพค ไอ้เตอร์ และน้องไม่เห็นจะเป็นอะไร”
“นั่นมันตอนเด็กไง ตอนนี้เธอโตมากแล้ว”
“การใส่ซ้ำเป็นอะไรที่ไม่สบายตัวเลย หรือต้องถอดนะ”บีน่ามาหย่อนสะโพกลงที่เตียงในตำแหน่งที่เขาเบือนหน้าหนี“ทำไมโตมาเราถึงไม่สนิทกันเหมือนตอนเด็กนะ พี่เคย์คนใจดีตอนเด็กๆก็หายไป เหลือแต่พี่เคย์คนนี้ พี่แพคก็เหมือนกันพี่แพคคนดีหายไปพร้อมกับการมีเมีย”
“…”
“ทำไมพี่เคย์ถึงดุขึ้น”
“…”
“เป็นเพราะพี่เคย์ต้องคีพลุคนักฆ่าหรือเปล่าถึงต้องโหดกับน้อง”
“…”
“หรือเป็นเพราะ….”
“ถ้าไม่เงียบก็ไปนอนที่อื่น”
“น้องกลัวผี และน้องไม่เคยลำบากดังนั้นน้องจะไม่นอนโซฟา”บีน่าดึงหมอนอีกใบที่วางบนเตียงมาสวมกอดพลางใช้มันตีปากตัวเองเบาๆแต่เธอกลับทำหน้ายียวนใส่อีกฝ่าย
“หันไปทางอื่น”ความเอือมระอาทำให้เคลีสลุกจากเตียงโดยเร็ว เขาถอดกางเกงที่เปื้อนเลือดและกางเกงชั้นในออกใส่ตระกร้าผ้า เนื้อตัวมอมแมมจึงตัดสินใจอาบน้ำ เอื้อมมือหยิบผ้าขนหนูที่ราวมาพันรอบเอวสอบ ก่อนเดินเข้าห้องน้ำไป โดยที่บีน่าจ้องมองอยู่ไม่วางตา
เธอกัดริมฝีปากตัวเองอย่างแรง พวงแก้มแดงระเรื่อ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง ได้เห็นความเป็นชายของเขาไม่กี่นาทีก็ดีเท่าไร
…………………………….........................................
น้องกัดปากเพราะไม่อยากให้น้ำหมากไหล เดี๋ยวพี่มันรู้ว่าหื่น
- ผู้เขียน
