หมอแพมกินยุง

“เห้ออ~” เสียงลมหายใจฉัน ระบายออกอย่างเหนื่อยหน่าย พลางถอดชุดเสื้อกาวน์สีฟ้าออกด้วยความร้อน วันนี้ท้องฟ้ามืดครึ้ม แถมยังร้องดังจนน่ากลัว ฉันเลยรีบขับรถกลับคอนโด เพราะว่ากลัวถ้าฝนตกลงมาก่อน และรถมันต้องติดหนักแน่นอน ถึงแม้คลินิกกับคอนโดไม่ไกลกันมากก็เถอะ แต่เจอรถติด ก็นานเป็นชั่วโมงทีเดียว ฉันเลยไม่ได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนออกจากคลินิกเลย วี้ๆๆ เสียงยุงหรอ? มาจากไหนเนี่ย ตัวโตมาก เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! ฉันทิ้งร่างเอื่อย ๆ ที่มีเพียงชุดชั้นในนอนลงบนเตียง เล่นโทรศัพท์มือถือ นึกเกิดความรำคาญเสียงยุงลายตัวใหญ่ๆ ตัวหนึ่งที่มันบินไปบินมา พอตบ มันก็หลบ หลบได้เร็วไปรึเปล่า ยุงสมัยนี้พัฒนาการได้เร็วดีนะ ดูฉลาดดี ฉันผละความสนใจจากมัน ปล่อยไปเถอะแค่ยุงตัวเดียว เดี๋ยวมันก็ตาย มีชีวิตได้ไม่กี่วันหรอก วี๊ๆๆ รอบนี้รู้สึกสึกคันยิกๆ ที่แก้มก้น พอหันไปมอง ก็เจอไอ้ยุงลายตัวนั้นเจาะปากยาวๆ ของมันดูดเลือดจากก้นฉัน เพี๊ยะ! ไว้เท่าความคิด ตบตายคามือ แต่... “อ๊ะ!!!” ฉันเบิกตาโพลง มองภาพตรงหน้าอย่างตะลึงลาน อยู่ๆ ยุงตัวนั้นมันก็ขยายตัวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ งอกแขน งอกขาออกมา จนกระทั่งมีร่างกายที่สมบูรณ์ ตัวใหญ่เท่ามนุษย์และคร่อมตัวฉันอยู่ หัวใจที่เต็นอยู่ ได้หยุดเต้นไปชั่วขณะหนึ่ง ยุงลายกลายเป็นมนุษย์... ผู้ชาย? ฉันกำลังฝันอยู่เหรอ? “มึงนี่มันสวยจังว่ะ” “...” อึก! เสียงทุ้มเอ่ยดังออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูปสีน้ำตาล ฉันเผลอจ้องมองสบกับนัยน์ตาคมสีแดงคู่นั้น ที่ไม่ใช่แดงจัดจ้าน กลับเป็นสีแดงเข้มออกดำๆ และไหนจะคิ้วจมูก เค้าโครงหน้า... เป็นยุงลายอะไร หล่อขนาดนี้ ‘ฝันไปแน่ๆ ยัยแพม! ไม่ๆๆๆ แกต้องตื่น! ตื่นสิ!’ คิดแล้วฉันก็รวบรวมสติ ข่มตาลง พลันลืมขึ้นใหม่อีกครั้ง เขาก็คงคร่อมอยู่เหมือนเดิม “เลือดก็หวาน” “กรี๊ดดดดด!!!” ในเมื่อมันไม่ใช่ฝัน เสียงกรีดร้องฉันดังคับห้อง ก่อนงอเข่าขึ้นมาดันอกเขาออกไปและถีบร่างหนาเปลือยเปล่าหงายหลังตกจากเตียงเสียงดังตุบ “มนุษย์นี่ ตีนหนักว่ะ” ร่างเปลือยของชายร่างโตค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นมา มองฉันหน้านิ่ง แต่ทำไมว่ะ ตาฉันมันต้องหลุบต่ำมองลงตรงนั้นของเขาด้วย ลำเอ็นอวบยาวขนาดเกือบๆ เท่าแขนฉัน มันตั้งผงาดขึงแข็ง ทำเอาฉันหายใจไม่ทั่วท้อง ใบหน้ามันเห่อร้อนขึ้นมากเอง กลายเป็นว่าฉันลวนลามเขาด้วยสายตาไปก่อนแล้ว “นี่มนุษย์” “อย่าเข้ามา!” ตวาดเสียงดัง ฉันลนลานมือสั่นไปหมด หัวใจก็เต้นคึกโครมด้วยความกลัว พลันกวาดตาน้อยๆ มองหาอาวุธ แล้วคว้าโคมไฟที่หัวเตียงมาได้ “กูหิว” น้ำเสียงทุ้มเย็นเรียบเอ่ย “หิวอะไรเล่า!” บ้าเอ๊ย! แล้วฉันจะไปบ้าตอบเขาทำไมล่ะ เป็นตัวอะไรก็ไม่รู้ มนุษย์ก็ไม่ใช่ ยุงเหรอ แล้วทำไมกลายร่างได้! “หิวเลือด ขอดูดหน่อย” สายตาเขามองมาที่คอฉัน แลบลิ้นหนาออกมาเลียกลีบปากตัวเอง โรคจิตเป็นบ้า “กูอยากกินเลือดมึงอีก” “โครมมมมม!!!” ฟาดหมับเข้าหัวเขา พลันมีเลือดสีเขียวเข้ม ไหลอาบลงมา เขาไม่ได้สลบไสลเหมือนในละคร หรือมีท่าทีเจ็บอะไรเลย “มะ ไม่เจ็บเหรอ?” “กูหิว” น้ำเสียงฟังดูดุดัน สายตาคมกริบจ้องมาที่คอฉัน “กรี๊ดดด ปล่อยนะ!” มันพุ่งเข้ามา แล้วดึงเอาโคมไฟในมือฉันโยนทิ้ง แถมกดฉันลงมากับเตียง แทบจะจมลงกับเตียงอยู่แล้วเนี่ย ฉันตั้งสติกวาดสายตามองมาโทรศัพท์ ฉันต้องโทรๆๆ โทรหาตำรวจ นักวิทยาศาสตร์ นาซ่า หรืออะไรก็แล้วแต่ ฉันต้องโทร แต่! ถ้าโทรไปด้วยสติที่แตกตอนนี้ บอกเรื่องประหลาดที่เกิดขึ้นมา ก็คงไม่มีใครเชื่อ เอาว่ะ คุณหมอแพมแกต้องใจเย็นๆ “นี่มนุ..” “อย่าเพิ่งพูดอะไร! ขอฉันตั้งสติก่อน” ฉันยกสองมือขึ้นมากุมหน้าตัวเอง ปล่อยให้เขามองด้วยความงุนงงและอยู่ในท่าหวาดเสียวท่านี้แหละ อันนี้มันโด่มาทิ้มขาฉันด้วย “นายจะฆ่าฉันมั้ย?” “...” เขาส่ายหัว “กินแค่เลือดใช่มั้ย” “เออ สิ” เสียงห้วนมาก มันน่าให้กินมั้ยเนี่ย แล้วทำไมฉันต้องมาใจดีด้วยล่ะ “แล้วนายจะกินยังไง?” ที่แน่ๆ ฉันคงไม่เอามีดมากรีดตัวเองให้เขาหรอก “…” เขายิ้มกว้าง ก่อนจะมีเขี้ยวยาว งอกออกมาที่ข้างบน 2 เขี้ยว เหมือนแวมไพร์? แต่นี่ไม่ใช่ เขาเป็นแค่ยุงลาย “ไม่เอาแล้ว! ไม่ให้กิน! นายไปกินคนอื่นเถอะ!” “มึงปฏิเสธกูไม่ได้” “..!!” “กูแค่รู้สึกว่า ถ้ากูไปกินเลือดคนอื่น กูจะตาย” “…” what? don't understand much! “เพราะกูกินเลือดมึง กูถึงกลายเป็นแบบนี้” ฉันถอนหายใจยาวเหยียด เอาว่ะ ฉันก็ถือว่าหมอ มีหน้าที่รักษากับช่วยเหลือคน ในกรณีเขาก็จะถือว่าบริจาคเลือดช่วยเหลือสัตว์ปีกก็แล้วกัน “จะกินก็... อึก!!!” พูดไม่ทันจบ ไอ้ยุงลายมันก็ก้มมาดูดคอฉัน เอาเขี้ยวแหลม ๆ เจาะลงมาที่คอ.. ทำไมไม่รู้สึกเจ็บปวดอย่างที่คิดนะ ฉันกลับรู้สึกคัน ๆ อยากตบ ความรู้สึกเหมือนถูกยุงกัดทั่วไป “พอ!!!” ฉันตะโกนออกไปสุดเสียง พลางดันไหล่กว้างออก รีบเอามือลูบคอตัวเองบริเวณที่ถูกฟันเขาเจาะมันมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย เขารวบมือขึ้นออกก้มลงไปเลียจนหมด ก่อนผละออก ถอยไปนั่งอยู่ที่ปลายเตียง “หวาน” “...สติแพม มีสติ ก็แค่ยุงตัวเดียว” ฉันหยัดกายลุกเดินไปเอาผ้าขนหนูมาโยนคลุมท่อนล่างของเขา และเอาเสื้อคลุมอาบน้ำมาสวม ก่อนกลับมานั่งที่ปลายเตียง หรี่ตามองดูเขาที่กำลังยื่นจมูกโด่งเข้ามาใกล้ทำท่าเหมือนกำลังจดจำกลิ่น “นายชื่ออะไร?” ไหนๆ ก็ถูกดูดเลือดไปขนาดนี้ ฉันก็มีสิทธิ์ถามชื่อไว้ “กูไม่รู้… กูเพิ่งเกิดเมื่อวาน บินมาดูดเลือดมึง ถูกตบก็เป็นงี้อ่ะ” เพี๊ยะ! ตบหน้าเขาไปที ปากหมา เสียดายใบหน้าที่หล่อ ๆ นั้นมาก “เหี้ย! เจ็บนะ” ดูพูดจา เป็นยุงที่ปากหมาสิ้นดี เกิดเมื่อวาน แต่ตัวโตเท่าควาย แถมควายยังใหญ่ด้วย แล้วที่ตอนโดยโคมไฟฟาดหัวไม่เห็นโวยวายอะไร “อีลาย” “อะไรลาย” “นายเป็นยุงลาย ชื่ออีลายแล้วกัน” “แล้วมึงชื่ออะไรครับ” “…” ยังอุตส่าห์ยังมีครับให้ฉันด้วย กวนตีนรึเปล่าเนี่ย “แพม” ฉันตอบสั้นๆ พลางเดินมาเปิดตู้เสื้อรื้อหาชุดของพี่ชายเอาออกมาให้เขาใส่ ไหนก็ไหนๆ เลี้ยงยุงไว้สักตัวคงไม่เป็นไรหรอก อายุขัยยุงก็ไม่กี่วันเอง เดี๋ยวก็คงตายไป ไม่ก็คืนร่างเดิม ฉันพยายามคิดในทางที่ดี และพยายามไม่คิดมาก