แค่หวงไม่ได้รัก

INTRO The Live Condo สองหนุ่มลงจากรถ เดินขนาบข้างกันเข้าไปด้านในเดอะไลฟ์คอนโด เพียงแค่ไม่กี่ก้าวที่สัมผัสได้ถึงความเย็น คนด้านข้างก็หยุดชะงัก หมุนตัวกลับ กระซิบเสียงแผ่ว "กูลืมก***าไว้ในรถ" เจ้าของประโยคก้าวขากลับไปทางเดิมได้เพียงสองก้าวจำต้องหยุดชะงักเพราะมือที่รั้งไหล่ จับหมุนให้หันกลับมายืนข้างกันเหมือนเคย "อย่า ทิ้ง กู" คนรั้งกัดฟันพูด แสร้งมองผ่านผู้คนด้านในที่นั่งมองมาทางพวกเขาสีหน้าเรียบเฉย ราวกับไม่เคยรู้จัก มักคุ้นใครเลยสักคน "จะไม่ทักทายกันหน่อยเหรอ?" เสียงห้วนถามขึ้นหลังรุ่นน้องทั้งสองเดินผ่านหน้าไป ถามแล้วหันกลับมาทักทาย คงไม่ใช่มัน แต่ถ้าถามแล้ววิ่งหางจุกตูด นี่แหละมัน! ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้าสองคู่ดังสลับกันจนหยุดอยู่หน้าลิฟต์ ไม่แคล้วได้ยินเสียงหอบหายใจแฮก ๆ ตามด้วยมือแขกไม่ได้รับเชิญแตะบ่า รั้งให้หันมาเผชิญหน้า "ไม่คิดจะบอกกูหน่อยเหรอ?" ร่างสูงใหญ่เอียงไปทางถึกถามรุ่นน้องทั้งสองคนนิ่ง มันสองคนสบตากัน ถอนหายใจไม่ยอมปริปาก จนต้องลากคอเสื้อให้เดินมานั่งคุยกันที่โซฟา โซนรับแขกของเดอะไลฟ์ "อยากให้เรื่องถึงหูป๋าใช่ไหม?" คิ้วเรียงสวยคลับคล้ายคลับคลาคนด้านข้างยกขึ้นสูง ถามซ้ำ เมื่อไม่ได้คำตอบ "อย่าขี้ฟ้อง ขอร้อง" คนถูกถามตอบคำถามพลางเอนหลังพิง เสยผมขึ้นท่าทางกวน ๆ ถอดแว่นสีดำที่ใส่อำพรางใบหน้าแตก ๆ ของตัวเองออก ท่าทางไม่เดือดเนื้อร้อนใจทำคนด้านข้างถอนหายใจถาม "จะพูดเองหรือให้กูพูด?" "เรื่อง?" "เรื่องของมึง" "โอเค เรื่องของกูนี่แหละ ไม่มีอะไรแล้วมึงกลับได้เลย กูอายชาวบ้าน" เจ้าของใบหน้าที่เต็มไปด้วยบาดแผลพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืน ทำให้คนถามเซ้าซี้กระชากแขนอย่างแรงจนเซ "มึงอย่ากวนตีน!" "เฮ้ย มันไม่มีอะไรจริง ๆ ไอ้ขุนจัดการให้แล้ว" "แล้วมึงไม่คิดจะบอกกูที่เป็นพี่มึงหน่อยหรือไง!" บูม ช่างสักหนุ่มไฟแรง สถานะโสด เป็นหนึ่งในช่างสักของ ThreeP Tattoo อายุระหว่าง 32 ย่าง 33 ปี และไอ้หนุ่มหน้าตาหล่อ ๆ ที่นั่งคิ้วขมวดไม่สบอารมณ์ คาดคั้นคำตอบอยู่ตอนนี้เป็นพี่ชายที่อายุห่างกันถึงสี่ปี แบร์ มาเฟียหนุ่ม เป็นที่รู้จักกว้างขวางในแวดวงผู้มีอิทธิพลและตำรวจ เพราะป๋า เอ่อ..พ่อน่ะ เป็นถึงตำรวจยศใหญ่ ทว่าปัจจุบันเกษียณอายุราชการแล้ว และตอนนี้ป๋าก็ย้ายถิ่นฐานไปอยู่ที่จังหวัดใกล้เคียง ใช้ชีวิตเรียบง่าย สองคนผัวเมีย กับผู้เป็นแม่ แม่เป็นนักลงทุน ถือสัญชาติจีน ลงทุนระหว่างไทยจีน เรียบง่ายที่ว่า มีบ้านหลังโต มีคนสวน แม่บ้านเดินกันให้วุ่น มีลานจอดรถนับสิบ มีสระว่ายน้ำ มีพื้นที่ใช้สอยที่เดินจนเหนื่อย มีสวนร่มเย็นข้างบ้าน หลังบ้าน มีห้องเก็บของที่ไม่ต่างจากบ้านอีกหลัง ไม่รวมสิ่งอำนวยความสะดวกต่าง ๆ ที่เหมือนมารวมอยู่ในบ้านหลังเดียว "มึงคิดบ้างไหมว่าม้าจะเป็นห่วงมึงมากแค่ไหน?" ผู้เป็นพี่จี้ถามไม่เลิก "มึงอย่าบอกได้ปะล่ะ? มึงไม่พูดไม่มีใครรู้หรอก" "ทำไมมึงปล่อยให้มันโดนคนเดียว ทำไมมึงไม่โดน?" แบร์ผู้เป็นพี่ที่มีอายุมากที่สุดถามเพื่อนน้องชายสีหน้าไม่สบอารมณ์ ปลื้ม ผู้ร่วมชะตากรรมขาด ๆ นั่งแน่นิ่งหันมองสายตานับสิบคู่ที่จ้องมองเขาตาเดียวกันอย่างเกร็ง ๆ ครั้นจะตอบว่าไอ้บูมติดหอยก็กลัวโดนพี่ชายมันกระชากคอเสื้อกดลงพื้น หรือถ้าพูดความจริงว่าเมาก***าน็อก ต้องโดนตบกบาลแน่นอน "กูไปเองแบร์ มึงไปถามอะไรมัน คนจะโดนอะ" บูมถอนหายใจส่ายหน้า ดันหน้าพี่ชายให้หันมองไปทางอื่น ไม่ใช่มองไอ้ปลื้มเหมือนจะแดกหัวมันแบบนี้ "พวกมึงมองอะไร?" นอกจากไอ้แบร์เขายังหันไปถามลูกกระจ๊อกของมันที่มองเหมือนจะแดกหัวไอ้ปลื้มต่อ จนพวกมันทยอยเบนสายตามองไปทางอื่น แหงละ นี่เพื่อนกู! มองแบบนี้เดี๋ยวลุกขึ้นตบเรียงตัวแม่ง! "จะพูดได้ยัง หรืออยากให้กูเหยียบหน้ามึงก่อน ถึงจะพูด" แบร์ถามบูม "มันล่อมาม่าซังของเลิฟเอกซ์อะเฮีย ไม่รู้เป็นเด็กของไอ้โฬมอะไรนั่นหรือเปล่า แต่ไอ้ขุนเคลียร์แล้ว แม่ไอ้ขุนปิดปากสั่งปิดให้แล้ว" ปลื้มกัดฟันจนปวดกราม อึดอัดที่ไอ้หน้าหมาข้าง ๆ ไม่พูดสักที เลยต้องเป็นเขาที่รวบรัดตัดตอนพูดสั้น ๆ รวดเดียวจบให้เฮียแบร์ฟัง "ที่รัก โฬม?" แบร์สบตาถามเพื่อนน้องชาย จนเพื่อนน้องพยักหน้ายืนยัน มาเฟียหนุ่มเลยหัวเราะขบขันเสียงดัง ทำน้องชายตัวดีถอนหายใจประชดประชัน "งั้นกูไม่แปลกใจเลยทำไมมึงโดนเล่นขนาดนี้" "อะไรของมึงอีก?" "มึงไม่รู้เหรอ น้องที่รักเป็นของรักของหวงไอ้โฬมมัน" "งง" "มาม่าซังคนนี้ไอ้โฬมมันจองเป็นแม่ของลูก ตาสว่างยัง?" ตาสว่างไม่สว่างไม่รู้ กลับขึ้นห้องมายังต้องมาหงุดหงิดกับรหัสหน้าห้องอีก ทั้งที่เป็นเจ้าของห้องแท้ ๆ เสือกเข้าห้องไม่ได้ ถ้าพวกมันจะทำกันขนาดนี้ เอาห้องกูไปขายเลยไหมจบ ๆ ไอ้พวกสัด!