ZORAKİ KUMA(+21)

Yıllar sonra, bir zamanlar annemle kaçtığımız köyün yakınına dönüyordum. Aslında tam olarak o köye gitmiyordum. Ama çok yakınına gidiyordum. Babamın öldürüldüğü köyün hemen yanındaki köye… Arabanın camından dışarı baktım. Gördüğüm dağlar, yıllar önce zihnime kazınmış görüntülerin aynısını taşıyordu. Kurak tepeler, taş evler, birbirine yaslanmış köyler… Bazı yerler değişmiyordu. İnsanlar değişiyordu belki. Evlerin çatıları yenileniyor, yollar asfaltlanıyor, yeni arabalar geliyor, telefon direkleri dikiliyordu. Ama bazı acılar, üzerinden kaç yıl geçerse geçsin aynı yerde duruyordu. Benim bu topraklarla ilgili hatırladığım en belirgin şey ise babamın akan kanıydı. O günü bütün ayrıntılarıyla hatırlamıyordum. Çünkü o zaman sadece dört yaşındaydım. Dört yaşındaki bir çocuğun bir cinayeti anlaması mümkün değildi. Ben de anlamamıştım. Ama bazı görüntüler insanın zihnine yaşından bağımsız kazınıyordu. Babamın yere düşüşü… Annemin beni kucağına alışını… Koşarken ayağıma batan taş… Annemin nefes nefese, arkasına bakmadan söylediği o cümle… "Sakın durma." Ve kan. Çok kan vardı. Çocuk aklımla neden olduğunu anlayamamıştım. Sadece korkmuştum. Annem de korkmuştu. Beni alıp o köyden kaçmıştı. Bir daha dönmemek üzere. Sonraki iki yıl boyunca annemle birlikte başka bir yerde yaşadık. Ben babamın neden öldürüldüğünü bilmiyordum. Annem de bana anlatmıyordu. Bazen geceleri uyandığımda onu sessizce ağlarken görüyordum. "Baba nerede?" diye sorduğumda yüzünü siliyor, bana sarılıyor ve hiçbir şey söylemiyordu. Ben ise babamın öldüğünü tam olarak kavrayamıyordum. Çocuk aklımda ölüm, bir insanın bir süre ortada görünmemesiydi. Bir gün geri gelecekmiş gibi düşünüyordum. Sonra annem hastalandı. Önce bunun geçici olduğunu sandım. Annem eskisi kadar hareket etmiyordu. Çabuk yoruluyordu. Bazen günlerce yataktan çıkamıyordu. Ama bana her seferinde iyi olduğunu söylüyordu. Ben de inanıyordum. Çünkü çocuklar annelerinin söylediklerine inanır. Altı yaşımdayken annemi de kaybettim. Hastalığı onu benden aldı. O zaman bunun neden olduğunu bilmiyordum. Yıllar sonra öğrendiğim gerçek çok daha basitti. Annem hastaydı. Ama çocukluğum boyunca bunun başka bir açıklamasına inanmıştım. Babamın ölümünden sonra annem çok üzülmüştü. Ben, onun hastalanmasını da babamı kaybetmenin acısına bağlamıştım. Sanki babam öldüğü için annemin kalbi kırılmış, o kırık kalp de sonunda bedenini hastalandırmıştı. Belki çocuk aklımın kurduğu bir hikayeydi. Ama o zaman bana gerçek gibi geliyordu. Hala çok yalan gelmez. Annem öldüğünde altı yaşındaydım. Ve artık gerçekten yalnızdım. Bir süre ne olacağını bilemeden sokaklarda dolaştım. Nereye gideceğimi bilmiyordum. Kime güveneceğimi bilmiyordum. Sonra devlet korumasına alındım. Bir çocuk yuvasına yerleştirildim. Hayatımın geri kalanını orada kurmaya başladım. Okula da orada başladım. Altı yaşında ilkokul birinci sınıfa başladığımda kimse ileride ne olacağımı bilmiyordu. Ben de bilmiyordum. Sadece derslerde diğer çocuklardan biraz farklı olduğumu öğretmenlerim fark etmişti. Çabuk öğreniyordum. Çok okuyordum. Bir şeyi bir kez öğrendiğimde tekrar tekrar anlatılmasına ihtiyaç duymuyordum. Sekiz yaşımda sınıf yükseltme değerlendirmesine girdim ve başarılı oldum. Bir sınıf atladım. Sonrasında eğitim hayatım yaşıtlarımdan biraz daha hızlı ilerledi. Ortaokulu erken tamamladım. Liseyi on yedi yaşında bitirdim. Benim için okul hiçbir zaman sadece okul olmadı. Okul, sokaklardan kurtulduğum yerdi. Kitaplar, geçmişimi düşünmediğim tek yerdi. Belki de bu yüzden derslere bu kadar tutunmuştum. Çünkü her öğrendiğim şey beni çocukluğumdan biraz daha uzağa götürüyordu. On yedi yaşında hukuk fakültesine başladım. İlk gün amfide oturduğumda etrafımdaki öğrencilerin çoğu benden büyüktü. Bazıları birkaç yaş, bazıları daha fazla. İlk başlarda yaşıma şaşırdılar. Sonra derslerdeki başarımı görünce bunu konuşmayı bıraktılar. Dört yıl sonra, yirmi bir yaşında hukuk fakültesinden mezun oldum. Özelikle hazırlık olmayan bir üniversite seçmiştim. Acelem vardı. Ardından önümde herkes için geçerli olan sınavlar ve mesleki süreçler vardı. Ben de diğer adaylar gibi o aşamalardan geçtim. Yirmi iki yaşında hakim ve savcı yardımcısı olarak meslek hayatıma başladım. Şimdi yirmi üç yaşındaydım. Henüz Cumhuriyet savcısı değildim. Savcı yardımcısıydım. Öğrenmem gereken çok şey vardı. Ama yıllardır istediğim yerdeydim. Adaletin içinde. Ve önümdeki dosya diğerlerinden farklıydı. İstanbul' da işlenen bir cinayet. Öldürülen kız yalnızca on sekiz yaşındaydı. Daha hayatının başındaydı. Okumak istiyordu. Üniversiteye gitmek için hazırlanıyordu. Ailesinin baskısından kaçıp İstanbul' a gelmişti. Sonra bir gece öldü. Dosyada doğru düzgün delil yoktu. Cinayetin nasıl işlendiğine dair parçalar vardı ama cinayetin arkasındaki gerçek sebebi kanıtlayacak kadar güçlü delil yoktu. Buna rağmen bazı şeyler fazlasıyla açıktı. Kız okumak istiyordu. Ailesi istemiyordu. Kız karşı çıkıyordu. Evden kaçmıştı. Ardından öldürülmüştü. Bana göre bunun adı tesadüf değildi. Töre cinayeti ihtimali çok güçlüydü. Dosyaya bakan bazı kişiler ise bu ihtimalden söz etmek bile istemiyordu. Çünkü olay İstanbul' da başlamış olsa da izleri doğuya uzanıyordu. Ailenin geçmişi… Köydeki ilişkiler… Bölgedeki güç dengeleri… Hepsi aynı yere çıkıyordu. Kimse bu davayı almak istememişti. "Çok hassas." "Orada soruşturma yürütmek kolay değil." "Yerel dengeleri bilmiyorsun." "Başına iş açılır." Bana söylenenler bunlardı. Ben ise dosyaya baktıkça içimde garip bir his oluştu. Sanki yıllardır beklediğim bir şey sonunda ayağıma gelmişti. Belki de kaderdi. Çünkü yıllar önce annemle kaçtığım yerin hemen yanına gidiyordum. Babamın öldürüldüğü köye değil… Komşu köye. Duyduğuma göre iki köyü de aynı Ağa yönetiyordu. Bu bilgi dosyada yalnızca birkaç satırdan ibaretti. Ama benim için değildi. Ağa. Bu kelimeyi çocukluğumdan beri biliyordum. Babamın ölümünden sonra annemin bazı geceler fısıldayarak konuştuğu kelimelerden biriydi. Ben büyüdükçe bazı şeyleri anneme sormuştum. O ise çoğu zaman susmuştu. "Babanın ölümünü unut." "Geçmişi kurcalama." "Biz kurtulduk." Ama ben hiçbir zaman gerçekten kurtulmamıştım. Çünkü insan geçmişinden kaçabiliyordu. Fakat hafızasından kaçamıyordu. Şimdi elimde bir dosya vardı. On sekiz yaşında öldürülen bir kız. Okumak istediği için ailesiyle karşı karşıya gelmişti. Ve ben, yıllar önce dört yaşındayken babasının kanını görmüş, altı yaşında annesini kaybetmiş küçük kızın büyümüş hali olarak bu dosyayı taşıyordum. Arabanın camından dışarı baktım. Dağlar gittikçe yaklaşıyordu. Kalbim hızlanmaya başlamıştı. Kendime bunun yalnızca bir soruşturma olduğunu söyledim. Bir cinayet dosyası. Bir savcı yardımcısı olarak görevimi yapacaktım. Hepsi buydu. Ama içimde başka bir ses vardı. Belki de yıllardır susturamadığım o küçük kızın sesi. Babamın kanını gördüğü gün hiçbir şey yapamamıştı. Annesinin elinden tutup kaçmaktan başka seçeneği yoktu. Sonra annesini de kaybetmişti. Şimdi ise karşısında başka bir kızın hikayesi vardı. Eda Yalçın 'ın elinde bir silah değil, hukuk vardı. Dosyayı dizlerimin üzerinde biraz daha sıkı tuttum. Köye birkaç kilometre kalmıştı. Hayatımda ilk kez geçmişimin bu kadar yakınına gidiyordum. Ama henüz bilmiyordum… Bu dava yalnızca öldürülen on sekiz yaşındaki kızın katilini bulmama neden olmayacaktı. Yıllardır cevaplarını aradığım soruları da yeniden önüme koyacaktı. Babam neden öldürülmüştü? Annem neden kaçmak zorunda kalmıştı? Annem gerçekten yalnızca hastalığı yüzünden mi ölmüştü? Ve o iki köyü yıllardır yönettiği söylenen Ağa… Benim geçmişimde de gerçekten onun bir payı var mıydı?