ยอดรักจอมใจชีค ซีรีส์ชุดยอดรักทะเลทราย เล่ม 2

ภาพเรือยอชท์ลำใหญ่สะท้อนอยู่ในดวงตาสีน้ำตาล และกำลังแหวกน้ำทะเลสีฟ้าจนเกิดเป็นฟองคลื่นขาว ซึ่งเดินทางออกจากฝั่งภูเก็ตมุ่งตรงมาที่เกาะส่วนตัว หญิงสาวเจ้าของดวงตาสีน้ำตาลยืนรออยู่ที่ท่าเทียบเรือยอชท์ลำใหญ่ คิดถึงเสียงเพื่อนรักที่โทรทางไกลมาหายังก้องกังวานอยู่ในโสต ‘เสียดายจัง ที่ปานไปไม่ได้ ฝากเอิร์นดูแลพี่ฟาซซาร์แทนด้วยนะ’ “ปานแพ้มากเลยเหรอ แต่เสียงปานยังดูสดชื่นดีนะ” ‘ถ้าเป็นตอนกลางคืนหรือเช้ามืด อากาศเย็นปานไม่เป็นไร พอร้อนเมื่อไหร่ก็เวียนหัวจนลุกไปไหนไม่ได้’ “โอเค ไม่มีปัญหา เอิร์นจะดูแลท่านชีค เพื่อนเขยเป็นอย่างดี ดูแลสุขภาพดีๆ นะเพื่อน” ริมฝีปากอิ่มบางมีรอยยิ้มขึ้นมาทันทีที่นึกถึงเพื่อนรัก ไม่คิดว่าชีคคาปานฤทัยจะปล่อยเวลาผ่านไปถึงหนึ่งปี ถึงจะยอมมีทายาทให้ชีคฟาซซาร์ หลังจากเรือยอชท์จอดทอดสมอเรียบร้อย อิงธารรีบเดินไปต้อนรับชีคฟาซซาร์ทันที แต่...คนที่เดินนำลงมาก่อนควรจะเป็นองครักษ์จาฮีดีนไม่ใช่หรือ เธอถามตัวเองในใจ แล้วรอดูผู้ที่กำลังเดินตามองครักษ์อย่างจดจ่อ ร่างหนาสูงใหญ่กว่าชีคฟาซซาร์เดินตามองครักษ์คาลดุนลงมายืนที่ท่าเรือ แล้วส่งยิ้มให้ดวงตาสีน้ำตาล ซึ่งกำลังเบิกโต ใบหน้าเรียวยาวมีส่วนคล้ายชีคฟาซซาร์ ต่างกันที่มีหนวดเคราดกหนา และมีคางเหลี่ยมเล็กน้อย ดูหล่อไปอีกแบบ แต่ใบหน้านั้นคมดุบึ้งตึงกว่าพี่ชาย อีกอย่างที่ต่างกันก็คือ คนที่กำลังเดินลงบันไดเรือยอชท์ มีดวงตารีสีดำสนิทล้อมกรอบด้วยขนตาดกหนา แววตาดุดันแฝงความเจ้าเล่ห์นิดๆ ไม่คมหวานเหมือนชีคฟาซซาร์ จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากบนบางกว่าด้านล่าง และกำลังส่งยิ้มให้หญิงสาวที่มาต้อนรับ “ชีคฟีรอส!” อิงธารอุทานเรียกชื่อแผ่วเบา ไม่คาดคิดว่าจะได้พบคนที่เธอสาปส่งไปเมื่อหนึ่งปีที่ผ่านมา “ชื่อผมคงติดตรึงอยู่ในใจคุณ” พูดขึ้นมาลอยๆด้วยสำเนียงภาษาไทยที่ค่อนข้างเพี้ยน ชีคหนุ่มนักรบกวาดตามองใบหน้าสวยหวาน ที่กำลังจ้องมองราวกับจะให้เขาสูญสลายไปในอากาศ ผมหยักศกสลวยสีน้ำตาลถูกรวบไว้กลางศีรษะ ดวงตาสีน้ำตาลกะพริบอยู่เช่นนั้น ริมฝีปากอิ่มทาสีส้มอ่อน และหุบยิ้มแทบไม่ทัน ก็เพราะคนที่มายืนตรงหน้าไม่ใช่คนที่เธอตั้งใจยิ้มต้อนรับ “มาทำไม” ถามห้วนๆ ไม่สนใจมารยาทอีกต่อไป จนลืมสนใจว่า เขาโต้ตอบเธอเป็นภาษาไทย “มารับนางแบบครับ” ชีคฟีรอสตอบ พร้อมก้มหัวให้เล็กน้อย และเขายังคงยิ้มกริ่ม จ้องมองใบหน้างอง้ำของคนสวยด้วยแววตายั่วเย้า “มารับนางแบบ เอ๊ะ!” ทวนคำเขาแล้วก็อุทานออกมา นึกขึ้นได้ว่าชีคผู้หยิ่งยโสในสายตาอิงธารพูดภาษาไทย ถึงจะไม่ชัดแต่ก็ฟังรู้เรื่อง “คนที่นี่เขาต้อนรับแขกกันอย่างนี้หรือ” ดวงตาคมดุหรี่ตาจ้องมองพร้อมกับเลิกคิ้วถาม “คุณพูดภาษาไทยนี่” ถามเหมือนไม่เชื่อหูว่าเขาจะพูดไทยได้ “แล้วคุณว่าใช่ภาษาไทยมั้ยล่ะ” ตอบพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้ จนเธอต้องเบี่ยงตัวหลบ “ฉันไม่อยากเถียงกับคุณ ก็ไหนปานบอกว่าให้ฉันคอยต้อนรับชีคฟาซซาร์ ไหงเป็นคุณไปได้” เธอบ่นอย่างไม่เกรงใจ ไม่สนใจ ว่าเขาจะมาเป็นแขกให้ดูแล “คุณคิดจะพรากสามีที่ภรรยาเขากำลังแพ้ท้องหรือไง” เสียงยียวนไม่เท่าความหมายในคำพูด ซึ่งฟังดูเหมือนกับว่า เธอจะไปแย่งสามีเพื่อน ในขณะที่เพื่อนกำลังแพ้ท้องอย่างหนัก “คิดได้ไงเนี่ยคุณ กลับไปเลยนะ มาทางไหนไปทางนั้นเลย ทรายคงอยู่เต็มสมองสิ ถึงได้คิดอุบาทว์แบบนี้ ทุเรศที่สุด” อิงธารโกรธ จนไม่คิดจะไว้หน้าใครทั้งนั้น นึกบ่นเพื่อนไม่น่ามาหลอกกัน ให้เธอมาคอยต้อนรับ ชีคขี้เก็กปากจัดเนี่ยนะ “ผมยังไม่ได้ว่าอะไรคุณสักคำ คิดไปถึงไหน เอ...หรือว่าคุณกำลังคิด” ดวงตาคมดุขัดกับขนตาดำยาวจ้องมองสาวสวยด้วยการแกล้งจับพิรุธ “รัญญา ช่วยต้อนรับท่านชีคแทนฉันด้วย” อิงธารหันไปพูดกับผู้จัดการโรงแรมสาว ซึ่งเป็นผู้ช่วยคนสนิท แล้วรีบเดินหนีออกจากท่าเทียบเรือไปทันที “เชิญค่ะท่าน” รัญญาเอ่ยด้วยความนอบน้อม แต่ร่างหนาดูองอาจในเครื่องแบบสากลสีขาวของนายทหาร โพกผ้ากาตาร์สีขาว คาดอิกัลสีดำ ไม่ยอมให้เจ้าของโรงแรม เดินหนีไปง่าย ๆ เขาสาวเท้าตามไม่กี่ก้าวก็ถึงร่างสูงเพรียว มือแข็งกระด้างจึงคว้าแขนเธอไว้ “การต้อนรับของโรงแรมเจ็ดดาวเป็นอย่างนี้เอง เรา...ชีคฟีรอสซาบซึ้งกับการต้อนรับเป็นอย่างมาก” เสียงเข้มเค้นออกมาด้วยความไม่พอใจ เพราะไม่ชอบให้ใครเดินหนี ทำให้เขาเผลอบีบแขนเธอแน่น “ปล่อย” อิงธารก็ไม่ยอมแพ้ ไม่ร้องออกมาสักคำ “ท่านชีค ระวังแขนเธอหักนะครับ” เสียงภาษาอาหรับจากองครักษ์คาลดุน ซึ่งเดินตามมาอารักขาเอ่ยเตือน เจ้าของมือใหญ่รีบปล่อยแขนเรียวทันที และเห็นรอยห้านิ้วเป็นจ้ำแดงรอบแขน “ขอโทษที่ทำรุนแรง ถ้าไม่อยากต้อนรับไม่เห็นต้องเดินหนี ฉันจะกลับเดี๋ยวนี้ จะได้ไปรายงานชีคคาปานฤทัย ว่าเพื่อนของชีคคาไม่เต็มใจต้อนรับ” เสียงของฟีรอสอ่อนลง เมื่อรู้สึกตัวว่าทำรุนแรงเกินไป “ป่าเถื่อน ขี้ฟ้อง” บ่นขมุบขมิบ พร้อมก้มหน้าแอบตวัดค้อนใส่เจ้าของ ร่างหนาบึกบึน ก่อนจะปั้นยิ้มเงยหน้าพูดกับเขา “เชิญท่านชีคฟีรอสเสด็จเพคะ” ทั้งถ้อยคำและการย่อตัวโค้งมากเกินความจำเป็น พร้อมผายมือเชื้อเชิญ ทำให้คนที่กำลังไม่พอใจถึงกับอมยิ้ม แล้วเดินตามหุ่นนางแบบที่เดินนำไปข้างหน้า คณะองครักษ์เดินตามเป็นขบวน ปิดท้ายด้วยผู้จัดการรัญญา ครั้นขึ้นมาถึงห้องชุดที่หรูที่สุดบนเกาะนี้ ฟีรอสก็นั่งบนโซฟาตัวใหญ่เหยียดขาอย่างสบาย โดยมีดวงตาสีน้ำตาลตวัดค้อนเป็นระยะ แม้เธอจะขัดใจอย่างไรก็ต้องทำหน้าที่เจ้าบ้านอย่างดีที่สุด เหมือนว่าชีคขี้เก็กจะกลั่นแกล้งให้อิงธารมาดูแลเขาเพียงคนเดียว ไม่งั้นจะสั่งให้บรรดาองครักษ์รออยู่หน้าห้องชุดทำไม เสียงโทรศัพท์มือถือของอิงธารดังขึ้นหยุดความคิดที่กำลังนินทาแขกผู้สูงศักดิ์ “เป็นไงจ๊ะ ว่าที่คุณแม่” แม้จะขุ่นเคืองคนที่นั่งเหยียดขาสบายอารมณ์ แต่พอรู้ว่าเป็นเพื่อนรักโทรมาก็ทักทายสดใส ด้วยความคิดถึง ‘เอิร์นล่ะ เป็นไงบ้าง’ ชีคคาปานฤทัยถามกลับ โดยมีเสียงชีคฟาซซาร์เล็ดลอดเข้ามาด้วย “ทำไมปานไม่บอกว่าเพื่อนเขยของฉันมาไม่ได้ ไม่เห็นต้องส่งใครมารับ ฉันไปเองก็ได้” อดบ่นเพื่อนไม่ได้ พลางมองไปที่ตัวต้นเหตุ ‘ก็ท่านหญิงกลัวเอิร์นมาช้าน่ะสิ จะต้องรีบวัดตัว เร่งตัดชุดให้เข้ากับมงกุฎน่ะ มาเครื่องบินส่วนตัวไวกว่า อย่าโกรธเลยนะ พี่ฟาซซาร์เป็นห่วงปานไม่อยากทิ้งไปน่ะ ชีคฟีรอสก็เลยอาสาไปรับเอิร์นให้’ เสียงปานฤทัยหยุดกะทันหัน เหมือนมีใครปิดปากไม่ให้พูด “หมายความว่าไงนะ ปาน ปาน...” สายตัดไปเสียแล้ว “ไงคุณ เพื่อนไม่เข้าข้างล่ะสิ” ฟีรอสอดรนทนไม่ได้ ลุกขึ้นมายืนพูดข้างๆ หู อิงธารตกใจรีบหันหน้าไปตั้งใจต่อว่า แต่จมูกโด่งและริมฝีปากของชีคหนุ่มอยู่ข้างใบหู ทำให้สัมผัสแก้มนุ่มอย่างจัง