ท่านประธานขาหนูท้อง

ตอนที่ 1 มณีมันตรารวบรวมสมุดเลกเชอร์บนโต๊ะขึ้นมาแนบอก เมื่ออาจารย์หมดชั่วโมงสอน เพื่อน ๆ ของเธอทยอยออกห้องกันไปเป็นกลุ่มๆ มีเสียงเจี๊ยวจ๊าวฟังไม่ได้ศัพท์ หญิงสาวมองสำรวจไปรอบๆ ก่อนจะลุกออกจากโต๊ะ แล้วเดินออกจากห้องเรียนไป จนเธอมาสะดุดกับสายตาคมๆ ที่มายืนรออยู่หน้าตึกด้านล่าง “พี่มันตรา..เย็นนี้ก่อนเข้าบ้านอย่าลืมแวะไปเอาเงินที่เสี่ยกำธรด้วยนะ..แม่สั่งเอาไว้” น้องชายของเธอที่เรียนอยู่ปีหนึ่งเอ่ยขึ้นกับมณีมันตราที่เป็นพี่สาว “แล้วทำไมเต้ ไม่ไปเอาเองล่ะ เต้ก็เลิกเรียนก่อนพี่นี่” หญิงสาวเอ่ยขึ้น “ก็ผมจะรีบไปซ้อมดนตรีกับเพื่อนไง” “พอดีพี่มีทำรายงานกลุ่มกับเพื่อนน่ะ คงจะมืด ๆ เลยนะ” “ได้ไม่มีปัญหา แต่อย่าลืมนะ...แม่เค้ารอเงินอยู่” “อื้ม” สนทนากับน้องชายเสร็จ มณีมันตราก็รีบเดินตามเพื่อนสนิทมาทันที่หน้าโรงอาหารพอดี “ว่าไงน้องชายจอมยุ่งเธอ สั่งอะไรอีกล่ะ” สุวิมลเพื่อนสาวเอ่ยขึ้น เธอไม่ค่อยชอบน้องชายเพื่อนเท่าไหร่จึงเดินมาก่อน “ก็สั่งให้ฉันแวะไปเอาเงินที่บ้านเสี่ยกำธรเฉย ๆ” “แม่เธอนี่รักลูกเท่ากันปะเนี่ย มีอะไรก็ใช้เธอตลอด ไม่เห็นใช้เจ้าเต้บ้างเลย” “ไม่รู้สิ แม่คงเห็นว่าเต้มันเป็นน้องฉันมั่ง” “ผู้ชายมันต้องรู้จักปกป้องผู้หญิงสิ กลางค่ำกลางคืนให้แกไปบ้านผู้ชายแบบนั้น แม่แกคิดอะไรอยู่วะ” สุวิมลเตือนเพื่อน “คงไม่มีอะไรหรอกมั่ง ว่าแต่เย็นนี้ เราจะไปทำรายงานกลุ่มห้องใครดี” “ห้องฉันก็ได้..ห้องชั้นน่ะเป็นห้องสาวโสด ไม่เหมือนกับห้องยัยว่านหรอก” “พูดไปเดี๋ยวว่านมันก็ได้ยินหรอกว่าเธอนินทามันน่ะ” “ก็มันจริงนี่น่า ทำตัวติดกับแฟนซะขนาดนั้น แล้วถ้าเย็นนี้ไม่โผล่หัวมานะ แม่จะขับออกจากกลุ่มเลยคอยดูสิ” สุวิมลพูดอย่างเหลืออด ตกเย็นมณีมันตรารีบหอบสมุดเลกเชอร์ ก้าวฉับ ๆ ออกจากห้องเรียนด้วยความรีบร้อนจนทำให้เธอเดินชนกับร่างสูงของใครบางคน “มันตรา!!! จะรีบไปไหน” หล่อนเงยหน้าขึ้นมองก็พบกับร่างสูงเจ้าของดวงตาคมเข้มภายใต้คิ้วหนา ผมสลวยปรกหน้าผากเล็กน้อย ตามแฟชั่นของคนรุ่นใหม่ “มันตราจะรีบไปทำรายงานที่ห้องเพื่อนค่ะ” “เพื่อนคนไหนเหรอ” “สุค่ะ สุวิมล” “อ๋อ ไปสิ เดี๋ยวพี่ไปส่ง แล้วสุล่ะ...ไปไหนเสียแล้ว” เขาเสนอไปส่งเธอกับเพื่อนที่หอ “สุมันปวดฉี่ค่ะ เลยแวะไปห้องน้ำ” หญิงสาวบอกกับชายหนุ่มตรงหน้า พอเพื่อนสาวออกจากห้องน้ำมา คมกฤชพี่รหัสของมณีมันตราก็เอ่ยทักสุวิมลขึ้น “สุ!!..จะไปทำรายงานกันที่หอ งั้นให้พี่ไปส่งนะ” สุวิมลรีบพยักหน้าเพราะจะได้ไม่ต้องขึ้นรถเมล์ ก่อนจะเอ่ยแซวชายหนุ่ม “แหม่!..เป็นน้องรหัสพี่คมเนี่ย สบายจริง ๆ เลยนะคะ สุเลยพลอยได้อานิสงไปด้วย” “งั้นเราไปกันเลยดีมั้ย” พอนั่งรถออกมาได้สักระยะ คมกฤชก็พาสองสาวแวะทานอาหารเย็นด้วยกันที่ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง เขาเป็นฝ่ายเลี้ยงสองสาว ก่อนจะขับรถไปส่งที่หอของสุวิมล ระหว่างนั้นมารดาของคมกฤชก็ได้โทรหา ก่อนให้เขารีบกลับบ้านเพราะน้องหมาของเขาได้ทำวีรกรรมแสบทรวงเอาไว้ “ครับแม่ ๆ เดี๋ยวผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้ครับ” มณีมันตราได้ยินเช่นนั้นพอพี่รหัสวางสายได้เธอก็รีบบอกเขาด้วยความเกรงใจ “พี่คมกลับเลยก็ได้ค่ะ ไม่ต้องรอส่งมันตราหรอก เดี๋ยวมันตรากลับเองได้” “ครับ..งั้นพี่ไปก่อนนะ” ชายหนุ่มรีบขึ้นรถตัวเองแล้วขับออกไป หลังจากคมกฤชออกรถไป สุวิมลก็เอ่ยกับเพื่อนสาว “นี่..พี่คมเค้าคิดยังไงกับแกกันแน่วะ ส่งสัยไม่ได้คิดแค่พี่รหัสกับน้องรหัสแล้วมั่ง” สุวิมลเอ่ยขึ้นด้วยความสงสัย “ไม่หรอกมั้ง แกก็คิดมาก” มณีมันตรารีบบอกเพื่อน ถึงแม้จะพอรู้ว่าคมกฤชคิดยัังไงกับเธอก็ตาม “ว่าแต่พี่คมก็ไม่เคยชอบใครเลยนะ แกว่ามั้ย” “ไม่รู้สิ” หญิงสาวบอกปัด “แล้วแกล่ะ คิดยังไงกับเขา” “ฉันมองพี่คมเป็นแค่พี่ชายเท่านั้น” ชายหนุ่มที่นั่งรออยู่บนม้าหินอ่อนหลังเรียนเพื่อรอใครบางคน “เฮ้ยเต้!!!...นายได้เข้าเรียนคาบสุดท้ายมั้ยวะ” “ไม่” เขาตอบเพื่อนที่เดินเข้ามาห้วน ๆ ก่อนจะเอ่ยถามออกไป “แล้วนายล่ะ?” “โดดร่มทั้งวันสิว่ะ..ถามได้ เนี่ยฉันตั้งใจมารับนายเลยนะ" “ว่าแต่เย็นนี้เราจะไปซ้อมดนตรีกันมั้ย” “พวกเรากำลังปาร์ตี้กันที่ห้องพี่ยะ..แล้วเค้าก็บอกให้มารับแกเนี่ยแหละ” “งั้นเหรอ เอ่อ ๆ เบื่อ ๆ อยู่พอดี ไม่อยากรีบกลับบ้านด้วย” “ป่ะๆ ขึ้นรถ” เตชทัตเดินตามเพื่อนไปขึ้นรถที่จอดรออยู่