พ่ายรักคนไร้ใจ

ปลายฟ้าเดินตามหลังคนเป็นพี่สาวคือปลายฝนที่เรียนอยู่คณะบริหารชั้นปีที่สาม ไปยังโต๊ะม้าหินอ่อนหลังตึกคณะ ส่วนเธอคือเฟรชชี่น้องใหม่ของชั้นปีที่หนึ่ง ทุกสายตาจับจ้องหญิงสาวตัวเล็กใส่ชุดนักศึกษารัดติ้วโชว์สัดส่วน ถึงแม้จะเป็นเพียงนักศึกษาปีหนึ่ง แต่ทว่าเรื่องการแต่งตัวปลายฟ้าไม่เคยเป็นสองรองใคร "พี่ฝน...ไหนเพื่อนพี่ธามที่บอกว่าหล่อมาก ฉันอยากเห็นใจจะขาดแล้ว ว่าจะหล่อเหมือนที่ปากพูดหรือเปล่า" เพี๊ยะ!! มือเล็กของปลายฝนฟาดที่แขนของน้องสาวอย่างแรง จนอีกฝ่ายส่งเสียงร้องออกมา "โอ้ยยย!! พี่ตีฉันทำไม" "พี่หวังว่าที่เธอพูด จะเป็นแค่เรื่องพูดเล่นนะ" ปลายฟ้ายิ้มกริ่มตามประสาผู้หญิงขี้เล่น เธอรู้ว่าพี่สาวค่อนข้างเป็นคนเจ้าระเบียบ อีกทั้งยังเป็นผู้หญิงที่ติดจะหัวจะหัวโบราณ น่าจะตั้งแต่มีแฟนถึงได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคน แต่ทว่ากิริยามารยาทก็ยังดูเรียบร้อยเหมือนผ้าพับไว้อยู่ดี "ฉันก็แค่อยากดูเอง พี่ก็อย่าขัดสิ อาหารตาเข้าใจหรือเปล่า?" "เพิ่งเข้าเรียนปีหนึ่งอย่าริมีแฟน เชื่อพี่...เข้าใจไหม?" "ต้องขึ้นปีสองก่อนเหมือนพี่ใช่ไหมถึงจะมีผะ..."คำว่าผัวถูกกลืนหายไปทันที เมื่อเห็นสายตาอำมหิตของคนเป็นพี่สาว"แฟนได้" "จะปีไหนก็ห้ามมีทั้งนั้นแหละ ถ้ายังไม่เจอคนที่ใช่ สมัยนี้ผู้ชายดี ๆ หายากจะตาย เพราะฉะนั้นถ้าจะมีแฟนหรือว่ามีคนเข้ามาจีบต้องบอกพี่ก่อนเข้าใจไหม พี่จะได้ช่วยสแกนให้" ปลายฟ้าส่ายหน้าหวือทันที ถ้าเป็นแบบนั้นเธอจะมาเป็นนักศึกษามหาลัยทำไม ถ้ายังต้องรายงานผู้ปกครองทุกอย่าง "ไม่เอาอ่ะ ถ้ามีคนมาจีบ ฉันจะพิจารณาเอง พิจารณาจากหัวใจของฉัน ว่าเต้นแรงขนาดไหน ตอนได้เห็นหน้าผู้ชายคนนั้น" ปลายฝนกรอกตามองบนอย่างเหนื่อยใจกับความทะเล้นของน้องสาว พอจะเข้าใจว่าปลายฟ้าเปรียบเหมือนลูกคนสุดท้องของบ้านที่ถูกคนเป็นย่า ยายตามใจมาตลอด ก็เลยยังติดนิสัยเอาแต่ใจตัวเอง ขนาดคนเป็นพ่อแม่เองยังปวดหัว "ลองดูสิ พี่จะฟ้องพี่กาย" "พี่กายตามใจฟ้าทุกอย่างอยู่แล้ว พี่ฝนไม่ต้องกลัวหรอกนะคะ" สองสาวเดินถึงหลังตึกของคณะที่เป็นโต๊ะม้าหินอ่อนประจำของกลุ่มปลายฝน ตอนนี้มีผู้ชายสองคนนั่งประจำที่อยู่ก่อนแล้ว คือธามแฟนหนุ่มของเธอและเพื่อนสนิทของเขาคือปอร์เช่ ทันทีที่ปลายฟ้าเห็นหน้าของปอร์เช่ เธอก็เหมือนตกอยู่ในภวังค์ของความหล่อเหลา ใจเต้นรัวเร็ว จนไม่สามารถควบคุมได้ ใบหน้าที่ดูมีความเฉยชา แววตาคมที่มองเธอโดยไร้ความรู้สึก มันกระชากความรู้สึกของผู้หญิงอย่างเธอเป็นอย่างมาก จนไม่อาจละสายตาไปจากเขาได้เลยสักวินาทีเดียว ปลายฝนที่เห็นอาการของน้องสาวก็ต้องรีบใช้นิ้วสะกิดน้องสาวทันที เธอเห็นแล้วรู้สึกขายหน้าเป็นอย่างมาก ที่น้องไปจ้องหน้าปอร์เช่ขนาดนั้น จนอีกฝ่ายถึงกับเบือนหน้าหนีไปอีกทาง "มึงเขินน้องสาวของฝนเหรอว่ะ" ธามหันมากระซิบกระซาบเอ่ยแซวเพื่อนสนิทที่ชอบทำตัวอย่างกับคนถือศีล ผู้หญิงคนไหนเข้ามาจีบไม่เคยสนใจ อย่าว่าแต่เข้ามาจีบเลยแค่เข้ามาคุยด้วยก็ยังโดนเพื่อนเขาไล่ตะเพิดไปตั้งหลายคน "เขินเหี้ยไรของมึง" ปอร์เช่เอ่ยตอบกลับไปด้วยความไม่สบอารมณ์ ยิ่งต้องคอยหลบสายตาของผู้หญิงที่เอาแต่จ้องหน้าเขาตาไม่กระพริบ ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าไม่เคยเจอหน้ากันมาก่อน เธอจะมองอะไรเขาขนาดนั้น "นี่น้องสาวเราเองชื่อปลายฟ้า มาเข้ามาเรียนปี หนึ่ง คณะเดียวกันกับเรา" "สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าพี่ชื่ออะไรคะ?" เธอส่งยิ้มให้เพื่อนของแฟนพี่สาวอย่างไม่คิดปิดบัง เธอเป็นคนลุย ๆ อยู่แล้ว นิสัยห้าว ยิ่งรู้สึกถูกตาต้องใจขนาดนี้เธอคงไม่มีวันปล่อยให้หลุดมือเธอไปได้แน่นอน "นี่พี่บอกว่ายังไง? สำรวมกิริยาหน่อยได้ไหม" ปลายฝนหันมาเอ่ยติงน้องสาว ก่อนจะหันไปส่งยิ้มให้กับปอร์เช่ คล้ายกับกำลังจะขอโทษอีกฝ่ายในอาการของน้องสาวตัวเอง "ฉันก็แค่ถามชื่อพี่เขาเองอ่ะ ว่าแต่เพื่อนพี่ชื่ออะไรคะพี่ธาม" "ชื่อปอร์เช่ครับ แต่ว่ามันถือศีลนะ" "สัด!!! ธาม" "เอ้าหรือว่ากูพูดผิดว่ะ กูเห็นมึงกินแต่เหล้า แต่กูไม่เคยเห็นมึงเคล้านารีที่ไหน" "บางทีพี่เขาอาจจะยังไม่เจอผู้หญิงที่ถูกใจก็ได้ค่ะ หรือว่ากำลังรอใครบางคนอยู่" ปลายฝนส่ายหน้าออกมาอย่างระอากับคนเป็นน้องสาวของตัวเอง นี่ถ้าไม่ติดว่าเพิ่งเข้ามาเรียนที่นี่เป็นวันแรก เธอไม่มีทางพามาเจอกับปอร์เช่เป็นอันขาด เพราะหลังจากวันนั้นที่ธามแฟนหนุ่มเป็นคนบอกว่ามีเพื่อนหล่อและจะแนะนำให้น้องสาวรู้จักนั้น ปลายฟ้าก็เอาแต่เซ้าซี้ถามเธอเรื่องนี้ไม่หยุด "เมื่อไหร่เพื่อนเราจะมา" "จะรีบไล่ไปไหนคะ ยืนอยู่ตรงนี้มีอาหารตาดีขนาดนี้ วันนี้ไม่อยากไปไหนเลยค่ะ" ปอร์เช่เหลือบหางตาไปมองเจ้าของเสียงหวานที่ยังคงพูดแทะโลมเขาไม่หยุด ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าพี่สาวกับน้องสาวจะนิสัยต่างกันได้ขนาดนี้ ปลายฝนนั้นเป็นคนค่อนข้างเงียบ ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร นอกจากกลุ่มเพื่อนสนิทของตัวเอง นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นแฟนของเพื่อนสนิทของเขาอย่างธาม เขาคงไม่มีวันที่จะได้พูดคุยกับเธอ ส่วนน้องสาวของเธอนั้นชอบต่างกันราวฟ้ากับเหว ดูท่าว่าจะเป็นคนที่พูดมากและชอบทำตัวสนิทกับคนอื่นไปทั่ว ซึ่งเป็นนิสัยของผู้หญิงที่เขาเกลียดที่สุด Rrrr Rrrr เสียงโทรศัพท์ของปลายฟ้าดังขึ้นขัดจังหวะดวงตากลมโตที่ยังคงจ้องมองชายหนุ่มร่างสูงตรงหน้า เธอละสายตาจากใบหน้าคมเข้ม ก้มหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋าสะพาย ขึ้นมามองหน้าจอพบว่าเป็นใบข้าวเพื่อนสนิทของเธอที่มาเรียนคณะเดียวกัน เป็นคนโทรมาหาจึงกดรับสายทันที "ว่าไง?" (กูมาถึงหน้าคณะแล้วนะ มึงอยู่ที่ไหน?) "มึงรออยู่ตรงนั้นแหละ เดี๋ยวกูไปหา" พูดจบเธอก็กดวางโทรศัพท์ ส่งยิ้มให้บุคคลทั้งสามคนโดยเฉพาะปอร์เช่ที่เธอส่งยิ้มหวานจับใจให้เป็นพิเศษ "ต้องขอตัวก่อนนะคะ พอดีว่าเพื่อนฟ้ามาแล้ว เดี๋ยวตอนเที่ยงฟ้าจะมาใหม่นะพี่ฝน" "ไม่ต้องมานะ ตอนเที่ยงพี่ไม่ได้พักพร้อมกับเธอ" "อะไร? พี่อย่ามาสกัดดาวรุ่งตอนนี้นะ พี่ไม่เคยได้ยินเหรอ ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ"