เพื่อนรัก(ลับ)

intro “พวกแก! รู้ข่าวกันยังว่าคินกลับมาแล้ว!” ชื่อของใครบางคนทำเอา ‘แสนดี’ ตัวแข็งทื่อจนแทบขยับร่างกายไม่ได้เลย “จริงดิ! ไหนว่าจะไปเรียนอเมริกาถาวรแล้วทำไมถึงกลับมา” แสนดีกัดปากล่างอย่างประหม่า มือเล็กกำปากกาที่กำลังกดลงบนสมุดโน้ตเบา ๆ ก่อนจะพยายามสูดหายใจเข้าให้เต็มปอด “ได้ยินว่าอยู่นู้นคินเกเรหนักมากเลยถูกส่งตัวให้กลับมาเรียนที่นี่เหมือนเดิม แต่จากที่เห็นเมื่อเช้าคินเปลี่ยนไปเยอะมาก แบดบอยขึ้นเป็นกอง” “แสนดี เจอคินยัง” แสนดีสะดุ้ง นัยน์ตาสีอ่อนสั่นสะท้านเมื่อเธอสบตากับ ‘ปิน’ เพื่อนร่วมห้องที่เอ่ยถามแสนดีที่นั่งเงียบมาโดยตลอด ปินเป็นเพื่อนกับแสนดีตั้งแต่มัธยมจนตอนนี้เรียนมหาลัยชั้นปีที่สองทั้งคู่ก็ยังเป็นเพื่อนกัน “เราขอตัวก่อนนะ..” แสนดีหลีกเลี่ยงคำตอบ เธอเก็บอุปกรณ์การเรียนทุกอย่างใส่กระเป๋าแต่ทว่าเสียงจากปินที่ให้สองเท้าเธอชะงักลงเสียก่อน “ยังเคืองกันอยู่เหรอ นึกว่าจะลืม ๆ กันไปแล้ว” หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำ แสนดีก้มหน้างุดแล้วยกยิ้มอย่างบางเบาก่อนจะเดินออกจากห้องเรียนเพื่อปลีกตัวจากสถานการณ์ที่เธอไม่อยากให้เกิดขึ้นด้วยซ้ำ เวลาต่อมา เพราะแสนดีย้ายออกมาอยู่หอคนเดียวเธอเลยต้องทำงานเลี้ยงส่งตัวเองเรียน งานที่แสนดีทำเป็นงานบริสุทธิ์ เธอเป็นแม่บ้านทำความสะอาดห้อง ณ คอนโดหรูแห่งหนึ่ง หน้าที่ของเธอวันนี้คือการทำความสะอาดห้อง 506 เป็นห้องที่แขกพึ่งย้ายเข้ามา “ขออนุญาตค่ะ” แม้จะได้รับการอนุญาตให้เข้ามาได้แสนดีก็ยังคงมีมารยาทที่จะเอ่ยขอเข้าห้องก่อนจะเดินเข้ามา แต่ทว่าเสียงเงียบทำให้ผู้หญิงที่ใบหน้าสวยค่อย ๆ ย่างก้าวเข้ามาในห้องอย่างระมัดระวัง แสนดีเก็บกวาดภายในห้องอยู่เงียบ ๆ แต่ทว่าสายลมจากระเบียงหลังห้องที่พัดผ่านให้ผ้าม่านปลิวไหวนำพาควันสีขาวขุ่นลอยคละคลุ้งเข้ามาถึงในห้องที่เธอทำความสะอาดอยู่ แผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยมวลกล้ามเนื้อที่ดูแข็งแกร่ง ผมสีเข้มที่ไม่ได้ผ่านการเซ็ทตัวกับใบหน้าหล่อเหล่าแต่ดุร้ายที่หันมาสบตากันทำเอาแสนดีแข็งทื่อราวกับถูกมนต์สะกด ผู้ชายคนนั้นจ้องเธอเอาไว้ แววตาเหมือนโซ่ที่ล่ามไม่ให้แสนดีดิ้นหลุดไปได้ รวมถึงตรงบริเวณหน้าอกที่มีรอยสักรูปเสือขู่ขำรามที่ดูดุดันยิ่งขับให้คนตรงหน้าดูดุร้ายมากขึ้นกว่าเดิม “ไง.. รับบทเป็นเหยื่อสนุกมากมั้ย ?” เสียงที่คุ้นเคยดังคลอขึ้นมาพร้อมเสียงเค้นหัวเราะที่เยาะเย้ยกัน แสนดีกำด้ามไม้กวาดในมือไว้แน่น แววตาเธอสั่นสะท้านเมื่ออนาคินก้าวเข้ามาในห้องจนปลายเท้าคนสองคนเบียดชิดกันอย่างบางเบา ใบหน้าที่คุ้นเคยตอนนี้ดูดุดันและโตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น แววตาที่เคยอ่อนโยนตอนนี้เปลี่ยนแปลงกลายเป็นแข็งกร้าวและดูแคลนจนแสนดีอยากจะร้องไห้ออกมา “แสนดี.. ยืนอึ้งอยู่ทำไม ไม่ดีใจเหรอที่เพื่อนรักอย่างฉันกลับมาหลังจากไม่เจอกันเกือบสองปี” แสนดีหลุบสายตาหลงต่ำ หากเพียงชั่วครู่ใบหน้าสวยก็ถูกช้อนขึ้นมาสบตากันพร้อมรอยยิ้มร้ายจากคนเบื้องหน้าที่ทำเอาเธอน้ำตาคลอ “กล่าวต้อนรับฉันสิแสนดี หรือตอนนี้เธอคิดว่าตัวเองเหนือกว่าฉันไปแล้ว ใช่สิ.. ฉันมันหมาหัวเน่า..” อนาคินพูดไม่ทันจบประโยคมือเล็กก็ยกขึ้นไปปิดปากร้ายกาจนั้นเอาไว้ เธอส่ายหน้าอย่างบางเบา แววตากลมโตคลอไปด้วยน้ำสีใสก่อนจะค่อย ๆ เปล่งเสียงหวานออกมา “ยะ ยิน ดีต้อนรับค่ะ..” นั้นถือเป็นประโยคแรกระหว่างเธอกับเขาหลังจากที่ไม่ได้เจอกันเนิ่นนานถึงสองปี Talk พร้อมเสิร์ฟค่า~ เอาความดุดันของอีพี่ไปก่อนแล้วความฟินจะตามมา ครบ 5 เม้นมาจะมาอัปน้า