04 (Vanquish Love 2) กำราบรักยัยซุปตาร์ - Rairin -Kevin
1902 คำ
04
(ไม่มีใครคู่ควรกับไรลิน..)
ในกองถ่ายละคร สต๊าฟและพนักงานคนอื่นๆกำลังพาตั้งจัดฉาก แสง สี ไฟ กันอย่างเร่งรีบ เพราะต้องทำเวลา ก่อนซุปตาร์สาวขาเหวี่ยงอย่างไรลินจะมาถึง ไม่นั้นทั้งกองได้ปั่นป่วนเป็นแน่หากเธอมาถึงและทุกอย่างยังไม่เตรียมพร้อม
"ตรงนั้นเซ็ตเก้าอี้เลยครับ ให้ไวเลย" เสียงสต๊าฟวิ่งเข้ามาสั่งด้วยหน้าที่ลนลานสุดๆ
"เมื่อไหร่จะถ่ายจบสักที ดาด้าไม่อยากรวมงานกับยัยไรลินสุดๆ" ดาด้านางร้ายดาวรุ่งอีกคนพูดขึ้นด้วยสีหน้าไม่ชอบใจสุดๆ เธอนั้นไม่ชอบคนนิสัยเสียอย่างไรลินที่สุดเลย
"อีกสามตอนก็จบแล้ว ทนหน่อยครับน้องดาด้า..." เสียงผู้กำกับที่นั่งอยู่หลังจอตะโกนบอก นี่เป็นอีกคนหนึ่งที่เอือมกับนิสัยของไรลิน ที่เขาจ้างหญิงสาวก็เพราะผลประโยชน์จากความดังของเธอล้วนๆ
"ด้าจะพยายามอดทนให้เต็มที่แล้วกันนะคะ ด้าอยากให้งานของผู้กำกับเสร็จสมบรูณ์ไปได้ด้วยดี..."
"น้องดาด้าน่ารักแบบนี้ เรื่องต่อไปพี่จองตัวไว้เลยนะครับ" ผู้กำกับหนุ่มเอ่ยยิ้มๆ
"หนูดีก็ไม่ค่อยชอบคุณไรลินเหมือนกันค่ะ" นักแสดงสมทบอีกคนกล่าว
"--ดาด้าแอบกลอกตาเล็กน้อย เธอรู้ว่าดารารุ่นน้องคนนี้ก็ไม่ธรรมดา
"ท่านผู้กำกับขา รอบหน้าก็ให้น้องหนูดีเป็นนางเอกสิคร้าาาา" ผู้จัดการดาราสาวว่าขึ้นมาอย่างยัดเยียดสุด
ไม่ทันที่ผู้กำกับจะตอบอะไร ทันไดนั้น เสียงนิ่งเย่อหยิงโทนดูถูกก็ดังขึ้น
"จำบทยังชอบจำผิดๆมั่วๆเลย อยากจะเป็นนางเอก หน้าขันจังเลยเนอะพี่ซินดี้" ไรลินใช้มือป้องปากหันไปหัวเราะกับผู้จัดการคนสนิท
"ค่ะ ฮะๆฮ่า..โอ๊ย" ซินดี้หัวเราะตอบ เพราะดาด้าก็เป็นอย่างที่ไรลินว่าจริงๆ
"แต่หนูดีก็พยายามนะคะ..ฮึก.." หนูดีแสดงบทบาทเจ้าน้ำตาใส่ไรลิน
ดาด้าส่ายหน้าไปมาแล้วลุกออกจากตรงด้วยความรำคาญ
"โธ่ น้องไรลิน ไม่หน้าพูดกับน้องหนูดีอย่างนี้เลยนะคะ น้องหนูดียิ่งเป็นคนคิดมากอยู่" ผู้จัดการของหญิงสาวพูดเสริมผสมโรงออกมาอีกคน
"โอ้ย เสแสร้งดีจริงๆเลยนะ" ไรลินเบะปากกอกมองบย เอ่ยออกมา แล้วหันไปมองผู้กำกับตัวดี
"ผู้กำกับอ๊อฟคะ" ไรลินแสยะยิ้มเอ่ยเรียกออกมา
"ค่ะ...ครับ..น้องไรลิน" น้ำเสียงกระตุกกระตักกับหน้าตาอันเลิ่กลั่กเอ่ยออกมา
"เรื่องต่อไปก็ให้เธอเป็นนางเอกสิคะ ขอบทเจ้าน้ำตาให้เธอเยอะๆนะคะ แสดงเก่งดีจัง" ไรลินยิ้มเย้ยหยั่นพูดออกมา
"นังไรลิน" หนูดีกัดฟันข่มเสียงในลำคอไว้ ด้วยความคับแค้นเกลียดไรลินเป็นที่สุด
"คุณน้องไรลินขา ไปแต่งตัวกันเถอะค่ะ อยู่ตรงนี้จะหงุดหงิดซะเปล่าๆ" ซินดี้พูดจีบปากจีบคอ จูงมือซุปตารสาวเดินไปทางห้องแต่งตัว
"พี่คอยดูนะคะ หนูดีจะล้มนังไรลินให้ได้เลย" หนูดีพูดกัดฟันกับผู้จัดการ ยิ่งนานวันเธอก็ยิ่งมีแต่ความเกลียดชังไรลิน
"พี่ไม่คอยดูหรอกค่ะ พี่จะช่วยน้องหนูดีด้วย พี่เกลียดยันผู้จัดการมันเลย" เอมมี่พูดตอบกลับ ดวงตาร้ายกาจหันไปทางห้องแต่งตัวที่มีซุปตาร์สาวอย่างไรลินอยู่
"พี่ซินดี้คะ ตารางช่วงบ่ายไรลินมีไปงานที่ไหนต่อไหมคะ?" ไรลินถามขึ้นมา ในระหว่างที่นั่งให้ช่างแต่งหน้ากับทำผมให้ นานๆที่เธอจะรับงานละครสักเรื่อง ส่วนมากเธอชอบเดินแบบเสียมากกว่า
"ไม่มีค่ะ พี่อยากให้น้องไรลินได้พักเยอะๆ เพราะพรุ่งนี้คุณน้องมีไปเดินแบบที่งานเครื่องเพชรห้างGค่ะ"
"ดีมากค่ะ ที่พี่ซินดี้ไม่รับงาน" ไรลินชื่นชมผู้จัดการตนเองด้วยรอยยิ้ม ถึงเธอจะมีนิสัยขี้เหวี่ยงขี้วีนแค่ไหน แต่เธอก็รักและเคารพซิ้นดี้อยู่มาก
ก๊อกๆ
"อุ้ย ใครมาเอ่ย?" ซิ้นดี้ทำหน้ายิ้มแย้ม ทำกระดี๊กระด๊าออกนอกหน้า เดินไปเปิดประตู
"มาหาน้องไรลินครับ" เสียงทุ้มหล่อของเจแปนดาราหนุ่มคู่จิ้นของซุปตาร์สาวที่หอบช่อดอกกุหลาบแดงช่อโตเดินเข้ามา
"น้องไรลินแต่งหน้าอยู่ค่ะ เข้ามาไหมคะ?"
"อ่อ อย่างนั้นไม่ดีกว่าครับ เดี๋ยวน้องจะหงุดหงิดเอา งั้นผมฝากให้น้องด้วยครับ" เจแปนยื่นช่อดอกไม้ช่อโตส่งให้ซิ้นดี้ อย่างรู้งาน เขาย่อมรู้ดีว่าไรลินเป็นคนยังไง
"ได้คร้า...เดี๋ยวพี่เอาให้น้องไรลินเอง" ซิ้นดี้เอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ก่อนจะปิดประตูเดินเข้ามาหาไรลินที่ในตอนนี้แต่งหน้าทำผมเสร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้ว
"ยกให้ค่ะ" ไม่ทันที่ซินดี้ได้เอ่ยปาก เสียงเย่อหยิ่งก็ดังขึ้น พร้อมกดโทรศัพท์เล่น อย่างไม่ใส่ใจช่อดอกไม้สักนิด
"โธ่ คุณน้องไรลิน ไม่คิดจะมีแฟนบ้างหรือไงคะ อย่างน้อยน้องเจแปนก็เหมาะสมกับคุณน้องนะคะ ทั้งหล่อ รวย นิสัยดี ไม่มีที่ติแล้วคร้า" ซินดี้เชียร์เจแปนให้ไรลินอย่างสุดตัว
"ไม่มีใครคู่ควรกับไรลิน คุณแด๊ดบออกไว้ค่ะ" ไรลินพูดแสดงความถือตัวและหยิงผยองสุดๆ
"โธ่ คุณน้องอะ งั้นใครล่ะคะจะมาคู่ควรกับคุณน้อง พี่ว่าคงต้องเทพเจ้าแล้วล่ะคร้าา" ซินดี้จีบปากจับคอว่าออกมาขำๆ
ก๊อกๆ "ได้เวลาถ่ายฉากของตอนที่สิบสองแล้วครับ" ประตูถูกเคาะโดยสต๊าฟ
"รีบๆถ่ายก็ดีเหมือนกัน อยากกลับบ้านไปแช่อ่างจะแย่" ไรลินพูดพึมพำ ดันตัวลุกเดินออกมา โดยมีซินดี้คอยกลางร่มให้
"นั่นไงน้องไรลินมาแล้ว" เสียงสต๊าฟเอ่ยส่งสัญญานบอก คนในกองให้เตรียมพร้อม
"ฉากต่อไป ให้น้องหนูดีเดินเข้ามากระชากแขนน้องไรลินที่กำลังนั่งคุยงานอยู่กับน้องเจเปนนะครับ...จากนั้นน้องดาด้าค่อยเข้ามาสมทบ" ผู้กำกับอธิบายฉากออกมายาวๆ
"ค่ะ...งั้นเริ่มเลย" ไรลินกอดอกเอ่ยออกมาทันที ทำเอาดาด้าสีหน้ายุ่ง เพราะซุปตาร์สาวไม่ยอมต่อบทก่อนสักนิด กับให้เริ่มถ่ายทำเลย
"ครับ...งั้นเริ่มเทคหนึ่งเลย" สิ้นเสียงผู้กำกับ ทุกคนในกองก็ถอยออกมายืนประจำจุดด้วยความไว
"ฉันไม่อยากให้เธอต้องเข้าใจผิด ฉันควรทำยังไงดีคะ เธอคิดว่าฉันกับน้องชายของคุณคบกัน" ไรลินท่องบทออกมาอย่างแม่นยำไม่มีความติดขัดสักนิด
"ผมจะช่วยพูดกับเธอให้ครับ" เจแปนที่เป็นพระเอกพูดต่อบทกลับมา และเป็นจังหวะที่นางรองอย่างหนูดีเดินเข้ามาชาก
"เธอจะเอายังไงกันแน่!" หนูดีกระชากแขนไรลินขึ้นมา แล้วบีบมือแรงๆ ด้วยความหมั่นไส้อยากเอาคืนก็ก่อเกิดหนูดียิ้มมุมปาก กระชากไรลินเหวี่ยงจนขาสะดุดล้มลงไปกับพื้น
"อร้าย คุณน้องไรลิน" ซินดี้ร้องลั่นรีบเดินเข้ามาประคองซุปตาร์สาวที่ไม่ได้ร้องเจ็บสักนิด กับทำแววตาแน่วนิ่งอย่างยากจะคาดเดา
"ไรลินฉันขอโทษนะ ฉันลืมบทอะ ตามจริงไม่ต้องผลักก็ได้" หนูดีรีบเข้ามานั่งลงช่วยประคองไรลินให้ลุกขึ้นมา
"หึ เหรอ" ไรลินเอ่ยแสยะยิ้ม มองหน้าหนูดีก่อนจะยื่นมือมาจับแถวต้นคอดาด้าใช้เล็บจิกจนได้เลือด ก่อนจะกระชากเข้ามากอดไว้เหมือนให้อภัย
"ไม่เป็นไรนะหนูดี" ไรลินถึงปากจะพูดหวานๆ แต่เล็บแหลมก็จิกลงกับต้นคอขาวๆ
"จ่ะ...จ้ะๆ" หนูดีฝืนยิ้มตอบ เพราะตอนนี้ทุกคนในกองกำลังจับจ้องมาอยู่
"หึ เธอมันก็แค่พวกตลาดชั้นล่าง การแสดงอนุบาลแค่นี้ อย่าคิดว่าฉันจะตามไม่ทัน..." ไรลินกระซิบข้างใบหูหนูดีก่อนจะผละตัวออกจากดาราสาว พลางกำลังจะก้าวหมุนตัว
"อ่ะ..." ใบหน้าสวยของซุปตาร์สาวเบหน้าอย่างเจ็บแถวข้อเท้า
"เจ็บเท้าหรอครับน้องไรลิน" เจเปนรีบพุ่งตัวเข้ามาหา ด้วยความเป็นห่วง
"เท้าน้องไรลินพลิกต้องไปหาหมอด่วนค่ะ...วันนี้เลิกกองเลยนะคะ ซินไม่ให้น้องไรลินถ่ายแล้วคร้า" ซินดี้โวยวายอย่างหน้าเสียๆ
เว้นเพียงแต่ผู้กำกับที่นั่งกุมขมับปวดหัวจนเส้นเลือดแทบจะแตกออกมา...
"คัท เลิกกอง!"
:
@โรงพยาบาล K
"เจ็บมากไหมคะ คุณน้องไรลิน" ซิ้นดี๊พูดเสียงร้อนลนเข็นรถวีแชร์ของไรลินเข้ามาในโรงพยาบาล โดยมีเจแปนวิ่งตามมาติดๆ
"ปวดตึงๆค่ะ..." ไรลินตอบออกมาด้วยความเซ็ง พอหันไปเห็นหมอหนุ่มร่างสูงที่คุ้นเคย ยืนคุยกับพยาบาลที่ยืนคุยกันอยู่ตรงหน้าห้องฉุกเฉิน
"ตายจริง พรุ่งนี่คุณน้องจะไปงานได้ไหมล่ะเนี่ย" ซินดี้บ่นอย่างกระวนกระวายใจ
"ยังไงพรุ่งนี้ไรลินก็ต้องไปให้ได้ค่ะ" ไรลินตอบออกมา คนอย่างเธอไม่มีวันทำงานเสียอย่างแน่นอน เมื่อรับงานแล้ว ยังไงเธอก็ต้องไป
"เอ่อ...นั่นคุณไรลินนี่คะ" พยาบาลสาวที่กำลังคุยกับเควินท์หันมาเห็นพอดี
"พอดีน้องไรลินเจ็บข้อเท้าค่ะ ช่วยดูให้หน่อยสิคะ" ซินดี้ว่าขึ้นมาทันที
คนตัวสูงที่สวมชุดกาวน์อยู่ๆก็มองมาที่ใบหน้าสวยด้วยสายตาเรียบนิ่ง ก่อนจะเดินเข้ามาสั่งกับพยาบาลสาว
"เข็นคนไข้เข้าห้องเลยครับ" เควินท์สั่งกับพยาบาลสาว ส่วนไรลินก็ทำหน้าบูดบึ้งเบะปากใส่หมอหนุ่ม เพราะยังเคืองเรื่องเมื่อหลายวันก่อนไม่หาย
"พี่เจแปนกับพี่ซินดี้เข้าไปเป็นเพื่อนไรลินด้วยสิ" ไรลินหันไปเอ่ยกับคนทั้งสอง
"ไม่ต้องกลัวนะครับ..เดี๋ยวพี่เข้าไปเป็นเพื่อนเอง" เจแปนนั่งลงตรงหน้าหญิงสาว เอ่ยเสียงอ่อนโยนออกมา
"น่ารักจังเลยนะคะ..." พยาบาลสาวพูดอย่างเขินๆ แต่พอหันไปเห็นดวงตาคมนิ่งของเควินท์ ถึงกับหุบยิ้มแทบไม่ทัน
"ไม่อนุญาต คนนอกที่ไม่ใช่คนไข้ต้องรออยู่ข้างนอกครับ" เสียงเรียบนิ่งของเควินท์เอ่ยสั่ง ก่อนจะก้มมองหน้าไรลินอย่างดุๆ
"ไม่ จะให้พี่เจแปนเข้าไปด้วย!" ไรลินตะโกนใส่หน้าเควินท์
"ไม่ได้ครับ" น้ำเสียงดุๆ ว่าจบประโยค ร่างสูงในชุดกาวน์ก็เข้ามาเข็นรถที่หญิงสาวนั่งเข้าไปในห้องฉุกเฉินทันที
________________
- ผู้เขียน
