หมดเวลาให้รัก

บทนำ "เราแต่งงานกันโดยที่ผู้ใหญ่เห็นชอบ คุณการันต์คิดเหมือนกันกับฉันไหมคะ" "ผมคิดแบบนั้นอยู่แล้ว คิดว่าผมอยากมีภรรยา อยากมีคนมาผูกมัดเหรอ บอกไว้เลย 'ไม่มีอยู่ในสมองสักนิด!' ไร้สาระ" "แบบนั้นดีเลยค่ะ ฉันจะให้เกียรติคุณ เคารพคุณในฐานะที่เป็นสามีในนาม เพราะฉะนั้นหวังว่าคุณการันต์คง..." "ก็ให้เกียรติ เคารพ ในฐานะภรรยาปลอม ๆ เหมือนกันนั่นแหละ อย่าเรียกร้องให้มันมาก ผมรำคาญ" การันต์ > แค่ให้เกียรติ เคารพกัน ไม่ได้ยาก แต่..อย่าร้องไห้โวยวายว่าไม่ใส่ใจ ไม่รัก เพราะแค่จุดเริ่มต้นมันก็ผิดเพี้ยน คิดจะอยู่ก็ต้องทน แต่ถ้าทนไม่ได้ใบหย่ามีพร้อมให้เซ็นเสมอ.. มินนีรา > ให้เกียรติ เคารพซึ่งกันและกันแม้จะไม่ได้รัก ทว่า..ความอดทนก็มีจุดสิ้นสุด เมื่ออีกคนหยาม ข้ามหน้า ทำให้มินนีราต้องอด..ทน และเมื่อถึงวันที่เธอไม่ทน เขากลับมาขอร้องให้เห็นใจกัน.. ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้นปลอม ๆ "แต่งงานแล้วก็ช่วยเป็นผู้เป็นคนหน่อย ประเภทกินมั่วกินซั่วเลิกได้ก็เลิก แต่งงานแล้วมีใบสมรสแล้ว ทำอะไรคิดหน้าคิดหลังดี ๆ" "ผมขอหรอ ผมขอให้ผู้หญิงคนนั้นมาแต่งงานกับผมหรือไง ?" "ไม่ได้ขอ คนที่ขอคือพ่อกับแม่ ถ้ายังอยากกินเที่ยวเล่นรักสนุกอยู่แบบนี้ก็หุบปาก เพราะถ้าไม่ทำแบบนี้ครอบครัวเราก็มีปัญหาเหมือนกัน!" "มีปัญหาก็แก้ หรือนี่คือแก้แล้ว" "การันต์! มึงอย่าปากดีให้มันมาก" ผู้เป็นพ่ออย่างธันวาพูดและตบโต๊ะเสียงดัง นับวันลูกชายเพียงคนเดียวก็ยิ่งปีกกล้าขาแข็ง ไม่รู้จักเจียมกะลาหัว ตอนนี้ชีวิตอาจจะขึ้นจุดสูงสุด สักวันก็ต้องตกจุดต่ำสุดเหมือนกัน อย่าได้คิดจะสุขสมมีความสุขตลอดไป เพราะนี่ไม่ใช่รสชาติชีวิต หลังจากภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายเข้ามาต่างหาก ตอนนั้นคงได้รู้.. "รันลูก แม่ว่าเราก็โตแล้วนะ เบาลงหน่อยไหม หันมาสนใจงานให้มากขึ้นจริงจังขึ้นอีกหน่อย กำหนดเป้าหมายในชีวิต.." วรัญญาผู้เป็นแม่เดินอ้อมหลังสามีไปลูบหลังปลอบลูกชายที่นั่งจ้องพ่อตาแข็งกร้าว "ผมจะหยุดก็ต่อเมื่อผมเจอคนที่อยากหยุด ไม่ใช่ให้พ่อแม่จับใครที่ไหนก็ไม่รู้มายัดเยียดความเป็นเมียให้ผมแบบนี้" "..รัน" "คอยดูนะ ถ้าผู้หญิงที่พ่อแม่เลือกร้องไห้จะเป็นจะตาย ผมจะรีบเอาใบหย่ามาปาใส่หน้าเลย!" "ลูกลองคุยกับน้องดูก่อนไหม อย่าเพิ่ง..ใจร้าย" แม่ไม่ลดละพยายามลูบแขนลูกชายให้ใจเย็นลง "ผมก็ต้องคุยอยู่แล้ว ไม่ว่าจะยืนคุย นั่งคุยหรือแม้แต่..นอนคุย!" การันต์กวาดตามองพ่อแม่ สาวเท้าออกจากโต๊ะอาหารตรงไปหยิบกุญแจรถ เขาหันหลังกลับไปมองท่านทั้งสองก่อนจะแค่นหัวเราะ คิดว่าหาผู้หญิงมาให้ ผูกมัดด้วยการจัดงานแต่งใหญ่โต จดทะเบียนสมรส แล้วจะทำให้เขาหยุดเหรอ ? 'ฝันไปเถอะ!' ก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่ต้องย้ายมาอยู่บ้านเดียวกัน นอนห้องเดียวกัน พร้อมกับถือกระดาษง่อย ๆ ใบนั้นไว้คอยขู่ "ฮึ..ไม่มีทาง" การันต์ส่ายหน้าพรืด มั่นใจเกินสิบเกินร้อย ทุ่มหมดหน้าตัก ไม่มีวันไม่มีทางที่เขาจะต้องหยุดเพราะผู้หญิงคนนี้แน่นอน อีกด้านของคนที่สวมชุดเจ้าสาว "เริ่มเก็บของแล้วเหรอ คิดว่าไหวไหม" "บางที ชีวิตคนเรามันก็เลือกไม่ได้ จำต้องทำเพราะความอยู่รอด" "ถ้าไม่ไหว ก็กลับออกมา แต่หวังว่าคงไม่ออกมามือเปล่า" ประภาสผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้นอย่างมีนัย หันมองลูกสาวเพียงคนเดียวที่โตเป็นสาวสะพรั่ง สวย สมบูรณ์แบบด้วยความภาคภูมิใจ "หวังอะไรอยู่หรือเปล่าคะ บอกมินเลยก็ได้นะ" "ตอนนี้ขอแค่ประคับประคอง เรือยังต้องแล่นอยู่บนน้ำ" "แม่หวังอะไรไหมคะ.." มินนีราหันไปถามแม่ด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะหันกลับมาเก็บข้าวของใส่กระเป๋าเดินทางตามเดิม เพียงแค่เงี่ยหูรอฟัง "หวังให้หนูมีความสุข..พอจะเป็นไปได้ไหมคะ" มัณฑิราตอบกลับลูกสาวเสียงแผ่วลง จากใจผู้เป็นแม่ไม่เคยไม่หวังดี บนความหวังดีของพ่อและแม่คงไม่ได้ทำให้ลูกรู้สึกดี ไม่อย่างนั้นมินนี่คงไม่หันมองเธอและสามีด้วยแววตาแบบนั้น.. "ถามหาความสุขจากจุดเริ่มต้นปลอม ๆ มันจะไม่ยากไปหน่อยเหรอคะ อีกอย่างผู้ชายคนนั้นก็.." "พี่เขาก็..ไม่ใช่คนดีอะไร" "ดีใจค่ะ ดีใจที่ได้ยินคำพูดนี้จากแม่" ทั้งที่รู้ว่าผู้ชายคนนั้นไม่มีอะไรดี แต่กลับยัดเยียดให้แต่งงานกัน จดทะเบียนสมรสกัน มินนีราส่ายหน้าไปมาไม่เห็นด้วยกับการตัดสินใจของผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย เราต่างก็ไม่เคยเห็นหน้าคร่าตา เจอกันครั้งแรกก็แสดงละคร ตีบทแตก เป็นคู่สามีภรรยาที่รักใคร่กลมเกลียว 'ลวงโลกเสียจริง' ถึงหน้าตาจะดูดี แต่งตัวดี โปรไฟล์ดี เบื้องหลังก็แค่ผู้ชายเหลวแหลกคนหนึ่ง งานการก็ทำบ้างไม่ทำบ้าง เที่ยวเล่นไปวัน ๆ ไม่สมกับอายุด้วยซ้ำ ผู้ชายคนนี้น่ะเหรอที่พ่อแม่อยากให้เธอฝากผีฝากไข้ สู้ฝากกับตัวเองดูจะตายตาหลับมากกว่า "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว มินขอตัวนะคะ ไว้จะกลับมาบ่อย ๆ ค่ะ" มินนีราหันบอกทั้งพ่อและแม่เสียงเรียบ ดึงกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ตามหลังเธอออกมา