บทที่16.1 บนหลังม้า (ต่อ) | NC+

1476 คำ

บทที่16.2 บนหลังม้า (ต่อ) “งั้นออกเดินทางต่อเถอะ” เอ่ยเสร็จลอเรนซ์ก็กระตุกเชือกม้าให้ออกเดิน แรงกระแทกเบาๆทำเอาไอรีนแทบกรีดร้องเพราะความเสียวและตื่นเต้น รอบตัวมีผู้ชายตั้งห้าหกคน ม้าเดินเหยาะไปแต่แรงกระแทกกลับถี่ยิบ ข้างในอ่อนนุ่มตอดรัดเขายุบยิบจนเขาแทบทนไม่ไหว มือหนากระตุกสายบังเ**ยนก่อนจะหันไปเอ่ยกับองครักษ์ “ข้าจะล่วงหน้าไปก่อน พวกเจ้ารีบตามมา” โธมัสได้แต่มองตามตาละห้อย อยากจะขี่ม้าตามไปด้วย แต่ม้าขอเข้ายังสภาพร่อแร่ อีกทั้งเขายังไม่มีรับสั่งให้เขาตามไป จึงได้แต่จูงม้าเดินนำองครักษ์คนอื่นๆไป ปึก! ปึก! ยิ่งม้าออกตัวเร็วขึ้น แรงกระแทกสวนกลับก็เร็วและหนักหน่วงขึ้น ไอรีนอดกลั้นไม่ไหวแล้ว อ้าปากร้องครางออกมาไม่เป็นภาษา “อ๊า เสียวเกินไปแล้ว” เธอหันไปบอกให้ลอเรนซ์ชะลอ แต่เขากลับบังคับม้าเร็วขึ้นพร้อมกับสวนสะโพกเข้ากระแทกตามอย่างหนักหน่วงจนร่างบางแทบพุ่งไปข้างหน้า แต่มือหนาอีกข้างยึดไว้แน่น ปึก! ปึก! ไอรีนแทบขาดใจ ท่อนลำยาวใหญ่ทะลวงลึกเข้ามาจนสุดทุกครั้ง ร่างบางกัดฟันลอยเคว้ง ช่องทางภายในตอดรัดรัวเร็ว ความเสียวซ่านที่ปะทุเป็นระลอกก่อนจะถึงขีดสุด แตกซ่านเสร็จสมอย่างรุนแรง “อ๊าๆ” ร่างบางกระตุกจนตัวลอยเคว้งช่องทางสาวตอดขมิบแน่นหนัด จนลอเรนซ์กัดฟันแน่น เขากระตุกม้าให้กระโดดสูงตกลงมากระแทกอย่างแรงสี่ห้าครั้งก่อนจะอัดน้ำขาวขุ่นเข้าไปเต็มแรง “อ่า!!” “อึก!!” ไอรีนจุกจนร้องไม่ออก อ้าปากค้างกระตุกปล่อยออกมาอีกรอบ ลอเรนซ์ปล่อยให้ร่องสาวขมิบตอดรัดอยู่อย่างนั้น ขณะที่มือหนาล้วงเข้าไปลูบคลำอกอวบอิ่ม “ข้าพึงพอใจในตัวเจ้ามาก กลับเมืองหลวงไปพร้อมกับข้าดีหรือไม่” เขายื่นหน้าเข้ามากระซิบข้างหูเธอแผ่วเบา ไอรีนขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ จะให้เธอติดตามไปนางบำเรอหรือไร “เจ้าต้องการอะไรข้าให้ได้ทุกอย่าง ขอเพียงเจ้าทำให้ข้าพอใจ” เขาล่อลวง ขณะที่ช่วงล่างโยกขยับเข้าออกอีกครั้ง “ไม่ไปเพคะ” ไอรีนกัดฟันพูด ช่วงล่างถูกท่อนเนื้อที่ไม่ยอมอ่อนครูดเข้าออกจนรู้สึกเสียวขึ้นมาอีกแล้ว ลอเรนซ์เริ่มไม่พอใจ เขาเป็นถึงเจ้าชายรัชทายาทสูงศักดิ์แห่งอาณาจักร เพียงเขาเอ่ยปากหญิงทั้งอาณาจักรก็ยินยอมมอบกายให้เขาแล้ว ไม่เคยมีใครปฏิเสธเขาสักครั้ง “คิดดีๆ” ลอเรนซ์เอ่ยเสียงแข็งขณะท่อนล่างเริ่มตอกเข้าออกอย่างหนักหน่วง มือหนาบีบหน้าอกเธอรุนแรงขึ้น “ถ้าตามข้าไปเจ้าจะได้สวมเสื้อผ้าสวยๆ มีเครื่องประดับมากมาย อยากเพิ่มระดับก็มีคนพาไป ไม่ต้องทนลำบากแบบนี้” “ไม่ต้องทนสวมเสื้อผ้าผืนหยาบๆ จะหาเงินแต่ละทีต้องไปรับภารกิจง่อยๆที่ให้ค่าตอบแทนไม่กี่เงิน” ไอรีนหน้าแดงก่ำเพราะคำพูดดูแคลนของเขา “ข้าอยู่ของข้าแบบนี้ก็สบายดี ใครอยากตามไปเสพสุขกับท่านก็ให้คนนั้นไป” ไอรีนเอ่ยด้วยความโมโหก่อนผลักเขาอย่างแรงพยายามดันตัวออก ทว่าลอเรนซ์กลับกอดรัดเธอไว้แน่น มือหนากระชากผมสีคาราเมลเข้าหา มองเธอด้วยสายตาคมกริบ สีหน้าโกธาเปลี่ยนเป็นคนละคน ไอรีนใจเต้นรัวด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าที่เจือด้วยรอยยิ้มของเขาถูกแทบที่ด้วยความเรียบนิ่งเย็นยะเยือก เปาะแปะ สายฝนเริ่มโปรยลงมา ความเย็นที่กระทบลงบนหน้าไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกหนาวเย็นเท่าเขา “ไม่มีใครเคยปฏิเสธข้า” มือหนาจับผมเธอแรงขึ้น “คิดว่าเป็นเจ้าชายรัชทายาทแล้วทุกคนต้องทำตามที่ท่านต้องการหรือ” ไอรีนจับมือทีจับผมเธอไว้แน่นก่อนจะจิกเล็บเข้าไปอย่างแรง “หึ ช่างกล้าดี” กรี้ด! เขาเหวี่ยงเธอลงจากม้าจนร่างเกือบกระแทกกับพื้น ยังดีที่เขากระโดดตามลงมาพร้อมกับกระชากเสื้อเธอไว้ พร้อมกับลากถูให้ตามเขาไป เธอรู้สึกถึงน้ำอุ่นร้อนไหลลงตามง่ามขาปะปนไปกับสายฝนที่เริ่มตกแรงขึ้น เขาพาเธอมาใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งก่อนจะกดเธอไปกับต้นไม้ มือหนาจับขาเธอยกขึ้น ไม่พูดพร่ำทำเพลงเสือกกายเข้ามาสุดแรง ฮึก! อ๊า! ไอรีนร้องออกมาด้วยความเจ็บและจุก พยายามดันเขาออก แต่เขากลับยกขาเธอขึ้นอีกข้างแล้วกระแทกกระทั้นเข้าออกสุดแรง “ข้าสั่งเจ้าก็ต้องไป ข้าต้องการเจ้าก็ห้ามปฏิเสธ” เขาเอ่ยอย่างโอหัง กระแทกกระทั้นแก่นกายเข้ามาไม่ยั้ง “อือ เจ็บ” มือบางจิกไหล่เขาแน่น ช่องท้องน้อยจุดเสียดทุกครั้งที่เขาเข้ามาแต่ละที “ว่าอย่างไร ยอมไปกับข้าหรือไม่ เพียงเจ้าปรนนิบัติให้พอใจเจ้าก็จะสบาย” ถ้อยคำน่ารังเกียจเอ่ยพร่ำออกมาไม่หยุด เขาให้เกียรติผู้อื่นแต่ไม่ให้เกียรติเธอ “ข้า ไม่ ไป” ไอรีนเอ่ยตอกย้ำชัดเจน ช่องทางรักที่ถูกทะลวงไม่หยุดทั้งจุกทั้งเสียว ในรูสาวเริ่มตอดถี่ยิบปล่อยน้ำหวานออกมาไม่หยุด ก่อนร่างบางจะกระตุกเสร็จสมไปก่อน “อ๊า!” “แต่ร่างกายเจ้าไม่ปฏิเสธเลยนี่” ลอเรนซ์ก้มมองช่วงล่างอย่างเย้ยหยัน รูสาวขมิบไม่หยุด ตอดรัดและอ้าอมท่อนเนื้อใหญ่ๆของเขาทุกครั้งที่เข้าออก “ไม่ได้มีแค่ของท่านหรอกที่ข้าไม่ปฏิเสธ” ไอรีนตอกกลับ “เจ้า!” ลอเรนซ์ถูกยั่วยุจนโมโหแทบตาย ปึก!! กรี๊ด! เอวสอบกระแทกกระทั้นเข้าออกสุดแรง ร่างบางที่เพิ่งเสร็จสมดิ้นพล่านด้วยความเสียวซ่านและจุกแน่น ข้างในกระตุกตอดถี่ยิบจนเธหายใจแทบไม่ทัน อ่า! ลอเรนซ์ครางเสียงพร่ากดร่างบางกับต้นไม้ มือหนายกขึ้นมาบีบคอเธอแน่น พร้อมกับกัดเข้าที่ไหล่เธอเต็มแรง สะโพกสอบกระแทกเข้าออกกระแทกเข้าออกอย่างหนักหน่วงอีกสี่ห้าครั้งก่อนจะกดเข้าไปจนลึกสุดแล้วฉีดอัดน้ำขาวข้นออกมามากมาย ฮ่า!! ลอเรนซ์หอบหายใจอย่างหนัก มือหนาที่บีบคอเธอค่อยๆคลายลง แค่กๆ ไอรีนไอจนน้ำหูน้ำตาไหล เธอนึกว่าจะตายเสียแล้วตอนที่เขาบีบคอ “ไม่ไปก็ไม่ต้องไป อย่างเจ้าเอาสักสองสามครั้งก็เบื่อแล้ว ไม่คุ้มกับข้าวของเงินทองที่จะเสียให้เปล่าๆ” ลอเรนซ์เอ่ยเย้ยหยัน พอเสร็จสมอารมณ์ปรารถนาในตัวหญิงสาวก็ลดลง เขาปล่อยไอรีนพลางถอนตัวออกอย่างกะทันหันจนร่างบางไถลไปกองกับพื้น ไอรีนกำหมัดแน่นอย่างโกรธเคือง ตัวเจ้าเป็นเจ้าชายรัชทายาทไม่พอใจที่คนอื่นไม่ทำตามก็มาเหยียดหยามเย้ยหยันคนเขาได้หรือ ต่อหน้าคนอื่นปฏิบัติตนเป็นผู้สูงศักดิ์น่าเชื่อถือ เบื้องหลังกลับน่ารังเกียจเสียนี่ “เจ้าจะนั่งตรงนั้นอีกนานไหม” ลอเรนซ์ปลายตามอง ไม่มีท่าทางรักษามารยาทเหมือนตอนที่เพิ่งเจอกันอีกแล้ว “เปลี่ยนกางเกงเน่าๆของเจ้าซะ” “เหอะ” เน่าเพราะน้ำของเจ้านั่นแหละ ไอรีนถอดกางทิ้งต่อหน้าเขา เอากันตั้งหลายครั้งเธอไม่มียางอายเหลือแล้ว “สตรีไร้ยางอาย” ปากเอ่ยว่า แต่ตากลับจ้องไม่กะพริบ บั้นท้ายกลมกลึงขาวผ่องไร้ตำหนิ กลีบสาวแดงเรื่อยังมีน้ำของเขาติดอยู่ประปราย ลอเรนซ์ลอบกลืนน้ำลาย รู้สึกท่อนล่างเริ่มร้อนรุ่มขึ้นมาอีกครั้ง ไอรีนไม่สนใจสายตาที่มองมา ใช้น้ำฝนล้างน้องสาวจนสะอาด ก่อนจะเอากางเกงตัวใหม่จากในแหวนมิติมาสวมพลางจัดแจงเสื้อผ้าเรียบร้อย พอสวมผ้าคลุมที่เธียร์น่าให้มา เสื้อผ้าและเส้นผมก็กลับมาแห้งเหมือนเดิม “ไปกันได้แล้ว” ลอเรนซ์เหวี่ยงตัวขึ้นม้าพยายามข่มกลั้นอารมณ์ที่ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง “หม่อมฉันขึ้นไม่ได้” “เหอะ ทีอย่างนี้มาพูดหม่อมฉัน” ลอเรนซ์เอ่ยเย้ยหยันก่อนจะดึงไอรีนขึ้นมานั่งบนม้า ไอรีนกรอกตามองบน ก่อนหน้านี้เขาอุ้มเธอขึ้นมาอย่างอ่อนโยน ทีตอนนี้ฉุดกระชากจนตัวลอย สุภาพบุรุษเหลือเกิน เจ้าคนตีสองหน้า เจ้าคนผีเข้าผีออก

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่

สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป

App Store Google Play

Facebookexpand_more