bc

DON'T BE MAD อย่าคลั่งรัก NC+++

book_age18+
2.0K
ติดตาม
7.9K
อ่าน
ล้างแค้น
รักต้องห้าม
เซ็กส์
ดราม่า
affair
like
intro-logo
คำนิยม

"สามร้อยหกสิบสี่…สามร้อยหกสิบห้า…ครบหนึ่งปีเต็ม" ใบหน้าหล่อเหลาพยักหน้าเข้าใจแล้วกัดปากตนเองไปหนึ่งที ปลายนิ้วแกร่งที่ขีดละช่องปฏิทินเป็นกากบาทด้วยคราบเลือดเช็ดลงที่หน้ารูปโพลาลอยด์เจ้าของใบหน้าสวยที่กำลังฉีกยิ้มอยู่ ร่างหนาเดินมาหย่อนตัวนั่งลงที่เก้าอี้นวมอย่างขอไปทีเขาหยิบรูปเธอขึ้นมาดูแล้วกคะตึกยิ้มมุมปาก "หมดเวลาสนุกแล้วนะ…วันใส"

พูดจบปากหยักก็จูบลงที่รูปเปื้อนเลือด ตลอดเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมาเขาให้อิสระเธอเต็มที่แล้ว ไม่ว่าเธอจะหนีเขาไปแสนไกลแค่ไหนหากทำให้ชายหนุ่มหลงใหลแล้วละก็…ชีวิตของเธอไม่มีทางได้เป็นของคนอื่นอย่างแน่นอนยกเว้นของเขาแค่คนเดียว นั้นคือสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้ว วินเซนคิดเพียงลำพังแล้วยกยิ้มมุมปากเขาโยนลูกเบสบอสในมือเล่นก่อนจะหันหน้ากลับไปมองลูกน้องคนสนิท

"ได้รึยัง…ผู้หญิงที่ฉันรอคอยมาหนึ่งปี"

"ได้แล้วครับ…บอส" เดนนิส เอ่ยบอกแล้วฉายภาพบนหน้าจอขนาดใหญ่ขึ้นตรงหน้าให้วินเซนดู ภาพตรงหน้าคือผู้หญิงตัวบางที่กำลังถูกมัดมือมัดเท้าปิดปากและปิดตาในห้องนอนแห่งหนึ่ง ซึ่งห้องห้องนั้นหากเขาพาผู้หญิงคนไหนเข้าไปแล้วใครไม่ถูกใจ พวกเธอจะได้ออกมาเป็นวิญญาณแทน หากเขาโกรธหรือโมโหทุกอย่างจะพังพินาศและไม่มีใครกล้าเข้าไปเสี่ยงชีวิต วินเซนระบายอารมณ์นั้นด้วยการ…เชือด

"ห้ามให้ใครเข้าไปกวนถ้ากูไม่ได้สั่ง" วินเซนเอ่ยสั่งเสียงเรียบ ปลายนิ้วลูบคางตนเองเบาๆด้วยอาการหิวกระหาย นานมากแล้วสิที่เขาไม่ได้ปลดปล่อยตอนนี้มันอึดอัดจนจะทะลักออกมาอยู่แล้ว

"ครับบอส" สิ้นเสียงตอบรอบจากลูกน้องคนสนิทภาพหน้าจอตรงหน้าก็ดับลง วินเซนเดินผิวปากออกมาจากห้องส่วนตัวในช่วงกลางดึกของค่ำคืนนี้ เขาเดินตรงดิ่งมาที่ของวันใสอยู่ก่อนจะเอื้อมมือแล้วผลักประตูเข้าไป

แกร๊ก~

ด้านคนตัวเล็กที่กำลังดิ้นจนหมดเรี่ยวแรงรับรู้ถึงการเข้ามาของใครบางคนภายในห้อง เธอตกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่สามารถมองเห็นได้ วันใสกำลังจะไปรับน้องกลับจากโรงเรียนแต่เธอกลับถูกลักพาตัวขึ้นรถมาด้วยยาสลบ ตอนนี้ไม่รู้เลยว่าน้องสาวเพียงคนเดียวของเธอจะเป็นยังไง และใครเป็นคนลักพาตัวเธอมา วันใสได้แต่คิดและร้องไห้ออกมา

"ไง…หายเป็นปีเลยนะ" วินเซนเอ่ยทักขึ้นมาแล้วเดินเข้าไปประชันชิดที่แผ่นหลังบางจมูกคมสันฝังเข้าที่ผิวแก้มเนียนแล้วสูดกลิ่นหอมเข้าไปเต็มปอด มือหนาไม่อยู่นิ่งสอดเข้าใต้เเขนเรียวแล้วเลื่อนขึ้นมาบีบสองเต้าอวบอย่างนึกสนุก "คิดถึงรสชาติคxยของฉันไหม?"

"อื้อ!" เสียงแหบพร่าที่พูดกรอกหูทำให้วันใสรู้ดีว่าคนที่ทำเรื่องเลวร้ายแบบนี้คือใคร หัวใจดวงน้อยของเธอเต้นโครมครามไม่หยุด เขากลับมาอีกแล้ว…ผู้ชายที่ทำให้ชีวิตเธอมันไร้คำว่าความสุขอีกต่อไป

"แต่ฉันคิดถึงเธอมากเลยนะ…" วินเซนยังพูดกรอกหูให้เธอเกิดอาการหวาดกลัวมากกว่าเดิม มือหนาละจากอกอวบเลื่อนขึ้นมาสะกิดผ้าให้หลุดจากกลีบปากอวบอิ่มสีแดงระเรื่อที่เคยปากดีมานับครั้งไม่ถ้วน

"พี่ทำแบบนี้เพื่ออะไร…ทะ…ทำไมถึงตามรังควานวิอยู่อีก"

"รู้อะไรไหมวิ…เธอทำให้ฉันอดอยากมาเป็นปี"

"อึก…"

"ตั้งแต่วันนั้น…ฉันต้องการแค่เธอคนเดียวเลยรู้มั้ย?" ชายหนุ่มไม่พูดเปล่าปากเม้มเข้าที่ลำคอขาวเนียนทำเอาคนตัวเล็กหดคอเข้าหากันด้วยอาการตื่นตระหนก

"ละ…เลิกยุ่งกับวิสักที"

"แลกด้วยอะไรดีล่ะ?"

"พี่วิน…อ๊ะ!"

"น้องสาวเธอดีไหม"

"อย่าทำอะไรวันใหม่นะ…"

"งั้นก็ยอมฉัน…ลืมไปแล้วเหรอว่าเธอเสียครั้งแรกให้กับใคร?" วินเซนพูดตอกยํ้าให้เธอนึกตาม ปลายนิ้วที่แปดเปื้อนคราบเลือดสอดเข้าใต้กลีบปากบางแล้วเขี่ยวนอยู่แบบนั้นด้วยรอยยิ้มนึกสนุก ผ่านไปแค่หนึ่งปีวันใสยังทำให้เขาเป็นบ้าขึ้นแทบทุกวัน ตลอดเวลาที่เธอหนีไป เขาแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่หนึ่งปีเท่านั้นที่ชายหนุ่มยอมให้เธอเป็นอิสระ นับต่อจากนี้ถึงเวลาที่เธอต้องชดใช้เวลาทั้งหมดแล้ว

"อื้ออ!" ใบหน้าหวานเบ้ด้วยความเจ็บ อีกทั้งกลิ่นคาวจากคราบเลือดลอยคละเคล้าในโพรงปาก เธอจ้องมองคนตรงหน้าด้วยอาการหวาดกลัวคราบภายนอกอย่างวินเซนไม่ใช่อย่างที่ทุกคนเห็นเลยสักนิด

"เอาล่ะ" เสียงนิ่งพูดขึ้นมาแล้วผละนิ้วออกจากอุ้งปาก เขาคลายผ้าปิดตาออกเพื่อจะสำรวจใบหน้าจิ้มลิ้มตรงหน้า ดวงตาคมปราดคู่นั้นลอบมองวันใสด้วยความรู้สึกวาบวามทำเอาคนถูกมองต้องก้มหน้าหลบสายตา พยายามดิ้นให้หลุดจากพันธนาการ "ไม่เจอกันนาน…ยังทำฉันมีอารมณ์เก่งเหมือนเดิมเลยนะ"

ไม่พูดเปล่ามือหนายังจับคางมนขึ้นบีบให้สบตากัน ใบหน้าหล่อยื่นเข้าไปใกล้เธอแล้วตวัดลิ้นเลียริมฝีปากบาง วันใสหลับตาแน่นร่างกายเกร็งไปทั่วร่างกับการกระทำของเขา

"พูดด้วยกันหน่อยสิ…เธอไม่คิดถึงฉันเหรอ?"

"ระ…เราไม่ได้เป็นอะไรกัน" วันใสตอบเสียงสั่น ท่าทางของวินเซนมันต่างจากที่เธอเห็นจากจอทีวี เธอไม่คิดว่าจะกลับมาที่นี้อีกแต่มันก็ไม่ใช่อย่างที่หวังเอาไว้เลยสักนิด

"คนที่เขาเย็xกันแบบสดๆ แถมยังแตกในทุกรอบแบบนั้น เขาไม่ได้เรียกว่าผัวเมียหรอ?"

"วิไม่ใช่ผู้หญิงของพี่…"

"ฉันให้โอกาสพูดใหม่"

"วิตอบชัดแล้วค่ะ"

"เคยเห็นตอนฉันคลั่งรึยัง…อยากเห็นไหม?"

chap-preview
อ่านตัวอย่างฟรี
INTO
EP00 . . . "สามร้อยหกสิบสี่…สามร้อยหกสิบห้า…ครบหนึ่งปีเต็ม" ใบหน้าหล่อเหลาพยักหน้าเข้าใจแล้วกัดปากตนเองไปหนึ่งที ปลายนิ้วแกร่งที่ขีดละช่องปฏิทินเป็นกากบาทด้วยคราบเลือดเช็ดลงที่หน้ารูปโพลาลอยด์เจ้าของใบหน้าสวยที่กำลังฉีกยิ้มอยู่ ร่างหนาเดินมาหย่อนตัวนั่งลงที่เก้าอี้นวมอย่างขอไปทีเขาหยิบรูปเธอขึ้นมาดูแล้วกคะตึกยิ้มมุมปาก "หมดเวลาสนุกแล้วนะ…วันใส" พูดจบปากหยักก็จูบลงที่รูปเปื้อนเลือด ตลอดเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมาเขาให้อิสระเธอเต็มที่แล้ว ไม่ว่าเธอจะหนีเขาไปแสนไกลแค่ไหนหากทำให้ชายหนุ่มหลงใหลแล้วละก็…ชีวิตของเธอไม่มีทางได้เป็นของคนอื่นอย่างแน่นอนยกเว้นของเขาแค่คนเดียว นั้นคือสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้ว วินเซนคิดเพียงลำพังแล้วยกยิ้มมุมปากเขาโยนลูกเบสบอสในมือเล่นก่อนจะหันหน้ากลับไปมองลูกน้องคนสนิท "ได้รึยัง…ผู้หญิงที่ฉันรอคอยมาหนึ่งปี" "ได้แล้วครับ…บอส" เดนนิส เอ่ยบอกแล้วฉายภาพบนหน้าจอขนาดใหญ่ขึ้นตรงหน้าให้วินเซนดู ภาพตรงหน้าคือผู้หญิงตัวบางที่กำลังถูกมัดมือมัดเท้าปิดปากและปิดตาในห้องนอนแห่งหนึ่ง ซึ่งห้องห้องนั้นหากเขาพาผู้หญิงคนไหนเข้าไปแล้วใครไม่ถูกใจ พวกเธอจะได้ออกมาเป็นวิญญาณแทน หากเขาโกรธหรือโมโหทุกอย่างจะพังพินาศและไม่มีใครกล้าเข้าไปเสี่ยงชีวิต วินเซนระบายอารมณ์นั้นด้วยการ…เชือด "ห้ามให้ใครเข้าไปกวนถ้ากูไม่ได้สั่ง" วินเซนเอ่ยสั่งเสียงเรียบ ปลายนิ้วลูบคางตนเองเบาๆด้วยอาการหิวกระหาย นานมากแล้วสิที่เขาไม่ได้ปลดปล่อยตอนนี้มันอึดอัดจนจะทะลักออกมาอยู่แล้ว "ครับบอส" สิ้นเสียงตอบรอบจากลูกน้องคนสนิทภาพหน้าจอตรงหน้าก็ดับลง วินเซนเดินผิวปากออกมาจากห้องส่วนตัวในช่วงกลางดึกของค่ำคืนนี้ เขาเดินตรงดิ่งมาที่ของวันใสอยู่ก่อนจะเอื้อมมือแล้วผลักประตูเข้าไป แกร๊ก~ ด้านคนตัวเล็กที่กำลังดิ้นจนหมดเรี่ยวแรงรับรู้ถึงการเข้ามาของใครบางคนภายในห้อง เธอตกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่สามารถมองเห็นได้ วันใสกำลังจะไปรับน้องกลับจากโรงเรียนแต่เธอกลับถูกลักพาตัวขึ้นรถมาด้วยยาสลบ ตอนนี้ไม่รู้เลยว่าน้องสาวเพียงคนเดียวของเธอจะเป็นยังไง และใครเป็นคนลักพาตัวเธอมา วันใสได้แต่คิดและร้องไห้ออกมา "ไง…หายเป็นปีเลยนะ" วินเซนเอ่ยทักขึ้นมาแล้วเดินเข้าไปประชันชิดที่แผ่นหลังบางจมูกคมสันฝังเข้าที่ผิวแก้มเนียนแล้วสูดกลิ่นหอมเข้าไปเต็มปอด มือหนาไม่อยู่นิ่งสอดเข้าใต้เเขนเรียวแล้วเลื่อนขึ้นมาบีบสองเต้าอวบอย่างนึกสนุก "คิดถึงรสชาติคxยของฉันไหม?" "อื้อ!" เสียงแหบพร่าที่พูดกรอกหูทำให้วันใสรู้ดีว่าคนที่ทำเรื่องเลวร้ายแบบนี้คือใคร หัวใจดวงน้อยของเธอเต้นโครมครามไม่หยุด เขากลับมาอีกแล้ว…ผู้ชายที่ทำให้ชีวิตเธอมันไร้คำว่าความสุขอีกต่อไป "แต่ฉันคิดถึงเธอมากเลยนะ…" วินเซนยังพูดกรอกหูให้เธอเกิดอาการหวาดกลัวมากกว่าเดิม มือหนาละจากอกอวบเลื่อนขึ้นมาสะกิดผ้าให้หลุดจากกลีบปากอวบอิ่มสีแดงระเรื่อที่เคยปากดีมานับครั้งไม่ถ้วน "พี่ทำแบบนี้เพื่ออะไร…ทะ…ทำไมถึงตามรังควานวิอยู่อีก" "รู้อะไรไหมวิ…เธอทำให้ฉันอดอยากมาเป็นปี" "อึก…" "ตั้งแต่วันนั้น…ฉันต้องการแค่เธอคนเดียวเลยรู้มั้ย?" ชายหนุ่มไม่พูดเปล่าปากเม้มเข้าที่ลำคอขาวเนียนทำเอาคนตัวเล็กหดคอเข้าหากันด้วยอาการตื่นตระหนก "ละ…เลิกยุ่งกับวิสักที" "แลกด้วยอะไรดีล่ะ?" "พี่วิน…อ๊ะ!" "น้องสาวเธอดีไหม" "อย่าทำอะไรวันใหม่นะ…" "งั้นก็ยอมฉัน…ลืมไปแล้วเหรอว่าเธอเสียครั้งแรกให้กับใคร?" วินเซนพูดตอกยํ้าให้เธอนึกตาม ปลายนิ้วที่แปดเปื้อนคราบเลือดสอดเข้าใต้กลีบปากบางแล้วเขี่ยวนอยู่แบบนั้นด้วยรอยยิ้มนึกสนุก ผ่านไปแค่หนึ่งปีวันใสยังทำให้เขาเป็นบ้าขึ้นแทบทุกวัน ตลอดเวลาที่เธอหนีไป เขาแทบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่หนึ่งปีเท่านั้นที่ชายหนุ่มยอมให้เธอเป็นอิสระ นับต่อจากนี้ถึงเวลาที่เธอต้องชดใช้เวลาทั้งหมดแล้ว "อื้ออ!" ใบหน้าหวานเบ้ด้วยความเจ็บ อีกทั้งกลิ่นคาวจากคราบเลือดลอยคละเคล้าในโพรงปาก เธอจ้องมองคนตรงหน้าด้วยอาการหวาดกลัวคราบภายนอกอย่างวินเซนไม่ใช่อย่างที่ทุกคนเห็นเลยสักนิด "เอาล่ะ" เสียงนิ่งพูดขึ้นมาแล้วผละนิ้วออกจากอุ้งปาก เขาคลายผ้าปิดตาออกเพื่อจะสำรวจใบหน้าจิ้มลิ้มตรงหน้า ดวงตาคมปราดคู่นั้นลอบมองวันใสด้วยความรู้สึกวาบวามทำเอาคนถูกมองต้องก้มหน้าหลบสายตา พยายามดิ้นให้หลุดจากพันธนาการ "ไม่เจอกันนาน…ยังทำฉันมีอารมณ์เก่งเหมือนเดิมเลยนะ" ไม่พูดเปล่ามือหนายังจับคางมนขึ้นบีบให้สบตากัน ใบหน้าหล่อยื่นเข้าไปใกล้เธอแล้วตวัดลิ้นเลียริมฝีปากบาง วันใสหลับตาแน่นร่างกายเกร็งไปทั่วร่างกับการกระทำของเขา "พูดด้วยกันหน่อยสิ…เธอไม่คิดถึงฉันเหรอ?" "ระ…เราไม่ได้เป็นอะไรกัน" วันใสตอบเสียงสั่น ท่าทางของวินเซนมันต่างจากที่เธอเห็นจากจอทีวี เธอไม่คิดว่าจะกลับมาที่นี้อีกแต่มันก็ไม่ใช่อย่างที่หวังเอาไว้เลยสักนิด "คนที่เขาเย็xกันแบบสดๆ แถมยังแตกในทุกรอบแบบนั้น เขาไม่ได้เรียกว่าผัวเมียหรอ?" "วิไม่ใช่ผู้หญิงของพี่…" "ฉันให้โอกาสพูดใหม่" "วิตอบชัดแล้วค่ะ" "เคยเห็นตอนฉันคลั่งรึยัง…อยากเห็นไหม?" . . . มาค่ะพี่วินCome blackแล้ว555555555555555555 ถามว่าเขาไปเปิดซิงกันตอนไหนต้องรอชมมม ก่อนกดออกกดคอมเม้นท์ให้กันด้วยน้าาา + ถูกใจให้กันด้วยน้าาา❣️ เรื่องนี้ต่อจากเรื่อง SO HOT นะคะ ใครยังไม่อ่านหรือสงสัยให้ทักไรท์มาที่แฟนบอร์ดนะคะะ Next ep... "เหอะ…นี้ไม่ใช่การฆ่าตัวตายค่ะ แต่มันคือการฆ่าตกรรม เอกสารนี้มันหลอกลวงเขาไม่ได้ป่วย ฉันอยู่กับเขาฉันรู้ทุกอย่างดี"

editor-pick
Dreame - ขวัญใจบรรณาธิการ

bc

ร่านรัก จักรพรรดินี

read
2.0K
bc

หัวใจซ่อนรัก(เฮียเดย์)

read
48.6K
bc

หัวใจที่โหยหา

read
1.1K
bc

กลับมาเกิดเป็นฮูหยินวิปลาส

read
3.5K
bc

วิศวะร้ายปกป้องยัยตัวเล็ก

read
1.4K
bc

เมื่อฉันแอบรักซุปตาร์นายเอกซีรีส์วาย

read
18.8K
bc

ทะลุมิติสยบสามีจอมเย็นชา

read
2.8K

สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป

download_iosApp Store
google icon
Google Play
Facebook