EP : 01 เกลียดชัง 18+
2049 คำ
สองอาทิตย์ผ่านไป
อัปสรสุดาเก็บเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวใส่กระเป๋าใบใหญ่และคิดว่าจะไม่กลับมาที่อัครหิรัญอีก กว่าห้าปีที่เธออยู่บ้านหลังนี้ นับว่าเป็นพระคุณอันใหญ่หลวง และเธอจะไม่มีวันลืม โดยเฉพาะกับคนใจร้ายคนนั้น เธอตกหลุมรักเขาตั้งแต่วันแรกที่เจอ เด็กวัยรุ่นอายุสิบสี่ปีไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้ให้ใครมาก่อน ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเข้มขรึมสะกดสายตาให้เธอต้องกวาดมองร่างกายกำยำสมบูรณ์แบบ...
ตึก! ตึก! เสียงก้าวเท้าย่ำลงบนพื้นไม้บนเรือนคนใช้ ทำให้อัปสรสุดาต้องหันหน้ากลับไปมองตามเสียงนั้น จนกระทั่งเห็นคเชนทร์มายืนหยุดอยู่ตรงหน้า
“คุณคเชนทร์ ขะ...เข้ามาในห้องดอกแก้วทำไมคะ”
สาวน้อยกล่าวด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักไม่เป็นตัวของตัวเอง จริงๆแล้วเขามีชื่อเล่นว่า มาร์ติน แต่คนที่จะมีสิทธิ์เรียกเขาในชื่อนี้ได้...กลับไม่ใช่เธอ
“จะเก็บข้าวเก็บของไปไหนไม่ทราบ”
คนตัวใหญ่ถามด้วยน้ำเสียงเสียงทุ้มต่ำราบเรียบ ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ชอบอัปสรสุดา แต่ทว่าได้รับปากมารดาเอาไว้แล้ว จะให้ทำอย่างไรได้
“ดอกแก้วไม่อยากรบกวนค่ะ คุณหญิงไม่อยู่แล้ว...ดอกแก้วก็ควรออกไปอยู่ข้างนอก”
ใบหน้าคมคายสร้างความหวั่นไหวกับเธอเป็นอย่างมาก เธอไม่อยากมองแต่ก็หยุดสายตาเจ้ากรรมนี้ไม่ได้จริงๆ มือหนาที่ล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็คทำให้คเชนทร์ดูเท่ในท่ายืน เสื้อเชิ้ตถูกพับขึ้นอย่างลวกๆเผยให้เห็นเส้นเลือดตามท่อนแขนลามลงไปจนถึงหลังมือทั้งสองข้าง
“เงินแค่สองแสนไม่ทำให้เธออยู่สุขสบายได้นานหรอก”
มารดาเขียนพินัยกรรมมอบเงินสดจำนวนสองแสนบาทให้อัปสรสุดา ถือว่าไม่ได้มากมายอะไร แต่กลับสร้างความแปลกใจให้เขาอยู่ไม่น้อย
“ดอกแก้วไม่เอาค่ะ ดอกแก้วจะไปแต่ตัว”
ดวงหน้าสวยไร้ซึ่งเครื่องสำอางแต่งแต้มเชิดขึ้นด้วยความหยิ่งยโสในศักดิ์ศรี
“หึ! อวดดี”
กรามแกร่งบดเข้ากันแน่นจนขึ้นเป็นสันนูน ยิ่งมองเธอเขาก็ยิ่งหงุดหงิด อัปสรสุดาต่อปากต่อคำเก่งกาจนัก
“ดอกแก้วลานะคะ”
สาวน้อยยกมือไหว้ ก่อนจะหอบหิ้วกระเป๋าแล้วพยายามแทรกร่างป่านออกมาจากห้องเล็กแคบราวกับรูหนู
“เดี๋ยว”
มือใหญ่คว้าต้นแขนเล็ก แล้วดึงเด็กสาวมาปะทะร่างด้วยความไม่ตั้งใจ
“อุ้ย! คุณคเชนทร์ ดอกแก้วเจ็บค่ะ”
ความใกล้ชิดทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะจนแทบจะหลุดออกมานอกอกด้านซ้าย ลมหายใจกระเส่าเป่ารดแก้มเนียนชวนให้ขนลุกเกรียว ท้องน้อยปั่นป่วนอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
“เอาของไปเก็บ แล้วตามฉันไปที่เรือนใหญ่”
จนในที่สุดเขาก็สะบัดร่างบางออกห่าง เพราะจงใจอยากจะแกล้งเธอเท่านั้น
“แต่ว่า...”
อัปสรสุดายังไม่ทันขัด ร่างใหญ่ก็เดินจากไป หล่อนไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาอยากให้อยู่ต่อ ซึ่งมันคงเป็นไปไม่ได้เลย ให้สุนัขออกลูกเป็นแมวยังจะง่ายกว่า
ร่างบางเดินมาถึงเรือนใหญ่ก็เห็นคชินทร์กำลังลากกระเป๋าใบใหญ่ออกมาจากบ้าน พอเขาเห็นเธอชายหนุ่มก็ยิ้มให้อย่างเป็นมิตร
“คุณคชินทร์จะไปไหนเหรอคะ”
เขาซึ่งมีนิสัยต่างจากคเชนทร์อย่างลิบลับ เพราะอีกคนที่เป็นพี่ชายเกลียดเธอเสียยิ่งกว่าไส้เดือนกิ้งกือ
“ฉันมีงานด่วนต้องบินไปสวีเดน ฉันบอกเธอกี่ทีแล้วดอกแก้วว่าให้เรียกฉันว่าลูคัส”
คชินทร์มักจะบอกกับเด็กสาวเสมอ เขารู้สึกเอ็นดูอัปสรสุดาพอๆกับผู้เป็นมารดา
“ดอกแก้วชินปากไปแล้วค่ะ เรียกคุณคชินทร์ดีกว่าค่ะ”
อัปสรสุดาได้แต่ยิ้มเก้อเขิน
“เด็กดื้อ”
ชายหนุ่มใช้มือขยี้เส้นผมสีดำด้วยความหมั่นไส้ จับศีรษะเล็กโยกไปมาแรงๆ
“ดอกแก้วเจ็บนะคะ”
สาวน้อยนิ่วหน้าหัวเราะคิกคัก เธออดคิดไปไม่ได้ว่าถ้าหากคเชนทร์ทำแบบนี้กับเธอบ้างก็คงดีไม่น้อย
“ไม่แกล้งแล้วๆ ฉันไปก่อนนะเดี๋ยวตกเครื่อง”
คชินทร์โบกมือลาก่อนจะเดินไปที่รถตู้ เขามัวชักช้ากว่านี้ไม่ได้แล้ว
“เดินทางปลอดภัยนะคะ”
คนที่ได้ยินหันหน้ามาแล้วยิ้มให้เธออีกครั้ง ก่อนจะเลื่อนปิดประตูรถ เธอยืนรอจนกว่ารถตู้คันสีดำจะเคลื่อนออกห่างจากรั้วบ้านจนลับสายตา
ภายในเรือนใหญ่เงียบสงบ คนตัวเล็กกวาดสายตามองรอบห้องรับรอง ‘เขาไม่ได้อยู่ที่นี่’ เธอจึงก้าวขาไปถึงห้องทำงานของคเชนทร์อย่างกล้าๆกลัวๆ ครั้นจะหนีกลับเรือนคนใช้ก็ไม่ได้ ยังไงเขาก็จ้องจะจับผิดและเล่นงานเธอตลอดเวลาอยู่แล้ว ยิ่งถ้าเธอขัดคำสั่งละก็...
“มาช้า มัวทำอะไรอยู่”
เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลังร่างบางสะดุ้งตกใจ ก่อนจะหมุนตัวไปเผชิญหน้า พอเจอสายตาคมดุก็รีบก้มหน้างุดทันที
“เอ่อ...คือดอกแก้ว...”
เสียงใสเริ่มตะกุกตะกัก เมื่อร่างใหญ่เดินเข้ามาใกล้ เธอถอยจนกระทั่งแผ่นหลังติดผนังเย็นเฉียบ
“เลิกอ่อยน้องชายฉันได้แล้ว ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนกับเธอ”
เวลาที่หล่อนตีหน้าซื่อทำเป็นไม่รู้อีโหน่อีเหน่ มันช่างกระตุ้นให้เกิดความหงุดหงิด
“ไม่ใช่นะคะ ดอกแก้วไม่ได้ทำอะไรอย่างที่คุณคเชนทร์กล่าวหาเลย”
เด็กสาวน้ำตาซึมลนลานแก้ตัวเพราะไม่อยากให้เขาเข้าใจผิด
“ต่อไปนี้อย่าให้ฉันเห็นว่าเธอยุ่งยุ่มย่ามกับลูคัสอีก รวมถึงนายโด่งคนสวนด้วย เพราะอีกไม่นานเธอก็จะได้เป็นลูกของฉันบุญธรรมสมใจอยาก อย่าทำให้ฉันต้องเสื่อมเสียไปด้วย”
เขาถือเป็นการสั่งสอนและอบรม เด็กสาววัยเจริญพันธุ์ก็เหมือนน้ำมันที่พร้อมจะติดไฟ ยิ่งไม่รู้หัวนอนปลายเท้า เขาก็ยิ่งไม่ไว้ใจ
“ดอกแก้วกับพี่โด่งเป็นแค่เพื่อนกันค่ะ ส่วนคุณคชินทร์ดอกแก้วไม่เคยคิด”
...เพราะมีคนที่อยู่ในใจอยู่แล้ว ประโยคหลังหล่อนพูดได้แค่ในใจ แบะเขาจะไม่มีวันรู้
“จะเป็นอะไรก็ช่าง ฉันไม่ได้สนใจ แต่เธอวางตัวไม่เหมาะสม”
กรามแกร่งบดเข้าหากันแน่นจนขึ้นเป็นสันนูน เมื่อเจอเด็กเถียงคำไม่ตกฟาก
“ดอกแก้ววางตัวไม่เหมาะสมยังไงคะ”
อัปสรสุดาถามด้วยความอยากรู้ เพราะที่ผ่านมาเธอเองก็ทำตัวดีมาตลอด ไม่เคยโดนคุณหญิงตำหนิเลยสักครั้ง
“จับมือถือแขน หัวเราะต่อกระซิก ไม่มีหญิงชายที่ไหนเขาทำกัน”
ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเห็นคนสวนหนุ่มกับเด็กสาวอยู่ด้วยกัน และพออัปสรสุดาเงียบไปเขาก็หงุดหงิดโมโหไม่พอใจ จนเผลอตวัดท่อนแขนรักรอบเอวบางแล้วดึงเข้าหาตัว
“อื้อ...คุณคเชนทร์ ดอกแก้วอึดอัด”
มือบางดันแผงอกกำยำด้วยหัวใจที่กำลังเต้นถี่ ทั้งตื่นเต้นและตกใจในเวลาเดียวกัน เมื่อเรือนร่างสัมผัสแนบชิดไม่เว้นแม้แต่หน้าอกหน้าใจ ยอดถันชูชันดันเสื้อในตัวเก่าจนเสียวซ่าน
“แล้วคิดว่าฉันอยากอยู่ใกล้เธอมากนักหรือไง”
ความรังเกียจที่เห็นอัปสรสุดาระริกระรี้อยู่กับน้องชายเลยทำให้เขาอยากผลักร่างบางนี้ให้ล้มลง แต่ทว่ากลิ่นกายหอมแป้งเด็กมีเสน่หาบางอย่างชวนให้กดปลายจมูกโด่งดอมดม
“อ๊ะ คุณคเชนทร์ ทำอะไรดอกแก้วคะ”
คนไม่ประสาเอียงหลบใบหน้าเป็นพัลวัน ในยามที่หนวดเคราถูไถข้างแก้มและลำคอ สองขาเรียวหนีบเข้าหากันแน่น รู้สึกเหมือนมีน้ำอะไรบางอย่างหลั่งไหลออกมาจนชุ่มกางเกงใน
“อื้ม...”
เสียงทุ้มต่ำคำรามในลำคอ มือใหญ่เคลื่อนไหวจากบั้นท้ายอวบอัดวกมาหน้าท้องแบนราบสอดเข้าใต้เสื้อยืดสีซีดอย่างไม่ลังเล
“อุ้ย...อ๊ะ...อย่าค่ะ”
อัปสรสุดาเอี้ยวตัวหลบมือเล็กปัดป้อง แต่ก็สู้แรงของคนตัวใหญ่ไม่ได้ หน้าอกสองข้างโดนเคล้นคลึงหนักหน่วงจนเธอรู้สึกเจ็บ
“คุณคเชนทร์...ยะ...หยุดค่ะ...ฮือออ”
สาวน้อยสั่นกลัวร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความที่ไม่เคยต้องมือชายใดมาก่อน
“หึ! เล่นละครเก่งดี เอาเป็นว่าฉันเชื่อ”
ร่างใหญ่ผละออกห่าง เขาคิดว่าการที่หล่อนสะดีดสะดิ้งเป็นเพียงการแสดงละครฉากหนึ่งเท่านั้น รอบกายเขามีผู้หญิงมากหน้าหลายตาที่พร้อมจะอ้าขารับ ที่ทำลงไปเพียงแค่อยากทดสอบอะไรบางอย่างเท่านั้น
“อะไรนะคะ”
คนฟังเงยใบหน้าขึ้นมองเพื่อหาคำตอบ เธอไม่เข้าใจว่าเขากำลังหมายความว่าอย่างไร
“ถามจริงๆนะ เธออยากเป็นลูกบุญธรรม หรืออยากเป็นอย่างอื่นกันแน่”
ดวงตาคมมองสำรวจเด็กสาวอีกครั้งตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า
“…”
เธอได้แต่ยืนส่ายหน้าน้ำตาไหลอาบแก้ม ครั้นจะหมุนตัวเดินหนีก็ติดร่างใหญ่ เขาไม่ยอมหลีกทางให้เลย
“ตอบมาสิดอกแก้ว ฉันถามเธออยู่”
คเชนทร์คาดคั้นเอาคำตอบ ยิ่งอยู่ใกล้เขายิ่งอยากแกล้งเธอ
“อ๊ะ...ดอกแก้วไม่รู้ค่ะ”
สาวน้อยเปล่งเสียงตกใจอีกครั้ง เมื่อมือหนาตะปบสะโพกแล้วดึงเข้าหาเรือนกายแข็งแกร่ง เธอรับรู้ถึงอะไรบางอย่างที่ผงาดถูไถกับท้องน้อย
หนุ่มใหญ่หรี่ตามองเด็กสาวตรงหน้า แล้วกดส่วนของลำกายเข้าหาอย่างอุกอาจ โดยปกติเขาก็แข็งได้ตลอดเวลาอยู่แล้ว คงไม่แปลกอะไรหากอยู่ใกล้ผู้หญิงแล้วจะควบคุมตัวเองไม่ได้ ซึ่งไม่จำเป็นต้องมีความชอบพอหรือรักใคร่ใดๆ
อ่า...แม่เด็กนี่จะเสแสร้งไปถึงไหน เขาไม่เชื่อว่าเนื้อแท้ของอัปสรสุดาจะเป็นสาวบริสุทธิ์ ในเมื่อเธอเล่นให้ท่าผู้ชายทุกคนในบ้าน ยกเว้นก็แต่เขาที่ไม่ยอมหลงกลง่ายๆ
“อุ้ย...คุณคเชนทร์”
พิไลเดินมาเจอเข้า ก็รีบก้มหน้าลงด้วยความตกใจ เพราะเธอเกือบจะเดินชนเจ้านายเข้าให้
พอมีบุคคลที่สามโผล่มาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย สองร่างจึงผละออกจากกันทันทีราวกับโดนของร้อน อัปสรสุดาหายใจหอบถี่ไม่เป็นจังหวะ เธออับอายใบหน้าแดงซ่าน ซึ่งต่างจากเขาที่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
คเชนทร์เพียงแต่ปรายสายตามองร่างบางที่ยังคงยืนหอบหายใจ ก่อนจะเดินจากไปคล้ายว่าเขาไม่ได้สนใจ หรือแยแสกับสิ่งที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่น้อย
“เธอกับคุณคเชนทร์มีปัญหาอะไรกันเหรอ?”
พอคล้อยหลังเจ้านาย หล่อนก็รีบหันไปถามอัปสรสุดาด้วยความอยากรู้
“อย่างดอกแก้วหรือคะ จะกล้ามีปัญหากับเขา”
สาวน้อยน้ำตาลคลอ ทั้งที่หัวใจยังคงเต้นแรงกับการกระทำของคนใจร้าย
“ฉันเห็นใจเธอนะดอกแก้ว”
พิไลวางมือบนบ่าของเด็กสาวรุ่นน้องเพื่อให้กำลังใจ คนในบ้านต่างก็รู้ว่าคเชนทร์ไม่ชอบอัปสรสุดามาแต่ไหนแต่ไรแล้ว
“ขอบคุณค่ะพี่พิไล”
อัปสรสุดายิ้มทั้งน้ำตา ก่อนจะแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเอง แล้วลืมเหตุการณ์ในวันนี้ไปให้หมด เธอจะไม่จำอะไรทั้งนั้น อีกไม่กี่วันเธอก็จะย้ายออกแล้ว จะไม่อยู่เป็นเสี้ยนหนามตำใจให้เขาโกรธเคือง
“บัดซบที่สุด!”
ร่างใหญ่กระแทกตัวลงบนโซฟาตัวยาวภายในห้องนอน เขาหงุดหงิดที่ร่างกายนี้ไม่ยอมสงบลง คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจากอารมณ์ที่หงุดหงิด ลำคอของเขากำลังแห้งผากคล้ายว่ากระหายน้ำเต็มที และมันไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน
“ทำไมคุณแม่ถึงได้ชอบเธอนัก ไม่ใช่แค่คุณแม่สิ ลูคัสอีกคน”
ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งเครียด พาลหงุดหงิดไปกันใหญ่ และยากที่จะหาที่ลง
- ผู้เขียน
