เด็กกาฝาก

“เข้ามาหาฉันใกล้ๆสิดอกแก้ว” หญิงหม้ายวัยหกสิบสองปีมองหาเด็กสาวที่คอยปรนนิบัติพัดวีตนเองที่ป่วยหนักด้วยโรคมะเร็งระยะสุดท้ายนอนติดเตียงมานานกว่าหกเดือน จนเป็นแผลกดทับบริเวณแผ่นหลัง “ค่ะคุณหญิง” อัปสรสุดาย่อตัวนั่งลงบนพื้นข้างเตียงในห้องนอนของคุณหญิงเฉิดฉาย มือบางจับประคองมือเหี่ยวนี้เอาไว้ มองผู้มีพระคุณที่อุปการะรับเลี้ยงเธอมาจากบ้านเด็กกำพร้าเมื่อหลายปีก่อน “ฉันคงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน ฉันเขียนพินัยกรรมไว้แล้ว เธอจะได้รับเงินส่วนหนึ่งที่ฉันตั้งใจจะให้” เสียงที่เปล่งออกไปแหบแห้งไร้น้ำหนัก แต่ทว่าแววตานั้นมีความตั้งใจและแน่วแน่ “ดอกแก้วรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ แค่มีที่ซุกหัวนอนนอนก็เป็นบุญของดอกแก้วมากแล้ว” เด็กสาวรีบส่ายหน้าปฏิเสธ เธอไม่ได้หวังอะไรจากคุณหญิงเฉิดฉายเลยแม้แต่น้อย “อย่าขัดคำสั่งฉันสิ” พูดได้เท่านั้นคุณหญิงเฉิดฉายก็ไอสำลักรุนแรง ผ้าสีขาวที่ใช้ปิดปากมีเลือดสีแดงสดติดออกมา “คุณหญิง!” อัปสรสุดาตกใจรีบออกแรงพยุงร่างอวบของคุณหญิงเฉิดฉายให้พิงพนักหัวเตียง เผื่อว่าอาการจะทุเลาลง “นั่นเธอจะทำอะไร มาประจบขออะไรจากคุณแม่อีกล่ะ” ร่างสูงทรงสง่าตามฉบับของหนุ่มใหญ่ลูกครึ่งอังกฤษก้าวเข้ามาในห้อง ดวงตาสีนิลกวาดมองร่างบางอย่างนึกรังเกียจ เขาไปดูงานที่อิตาลีแค่ไม่กี่อาทิตย์ พอกลับมาถึงบ้านก็ยิ่งหงุดหงิดที่เห็นอัปสรสุดายังลอยหน้าลอยตาอยู่ในบ้าน เด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าที่มารดาเก็บมาเลี้ยง “ปะ...เปล่านะคะ คือดอกแก้วแค่...” ดวงหน้าหวานส่ายยิก ใจหนึ่งก็หวั่นไหวกับความหล่อเหลาเอาการของผู้ชายปากร้ายคนนี้ ไม่ได้เห็นหน้าเขามาเกือบเดือนเต็มๆ “เลือด! เธอทำอะไรคุณแม่” คเชนทร์เบิกตากว้างกัดกรามแน่นเมื่อเห็นเลือดที่ติดริมฝีปากของมารดา แล้วจึงมองเด็กสาวอย่างคาดโทษ “เปล่านะคะ คุณหญิงท่านไอหนักมาก ดอกแก้วก็เลยช่วยพยุงท่านให้นั่ง” เขาจะมองเธอในแง่ดีบ้างได้ไหม อัปสรสุดารู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ ไม่ว่าเวลาจะผ่านมากี่ปี เธอก็ยังเป็นเด็กกาฝากที่เขาไม่ยอมรับ “คุณแม่ครับ คุณแม่ คุณแม่ได้ยินเสียงผมไหม” คเชนทร์อุ้มประคองร่างของมารดาที่หลับใหล ไม่ว่าจะเรียกสติยังไงก็ไม่ฟื้น “บ้าฉิบ! ถ้าคุณแม่เป็นอะไรไป ฉันคิดบัญชีกับเธอแน่ดอกแก้ว” แขนแข็งแรงอุ้มร่างอวบขึ้นมาจากที่นอน ก่อนจะมองไปที่อัปสรสุดทาตาขวาง แล้วเดินผ่านร่างเธอไป “ดอกแก้วขอโทษ ดอกแก้วดูแลคุณหญิงไม่ดีเอง” เธอยังนั่งอยู่ที่เดิมพูดกับตัวเองแล้วร้องไห้ แต่พอนึกขึ้นมาได้ว่าต้องรีบตามคุณหญิงท่านไปที่โรงพยาบาล ร่างบางก็ลุกพรวดพราดแล้ววิ่งออกไปจากห้อง ณ โรงพยาบาล ร่างใหญ่เดินวนไปมาอยู่หน้าห้องอุบัติเหตุฉุกเฉินด้วยความเป็นกังวลใจ แต่พอหันไปเจอหน้าของเด็กสาว เธอมองมาราวกับว่าใสซื่อนักหนา เขาก็ยิ่งไม่พอใจ “เลิกทำหน้าทำตาแบบนั้นสักที” หนุ่มใหญ่สบถเสียงต่ำ “ขะ...ขอโทษค่ะ” อัปสรสุดารีบก้มหน้างุดไม่กล้าประสานกับดวงตาดุเข้ม มือทั้งสองข้างขยำชายกระโปรงตัวเก่าจนยับยู่ยี่ ริมฝีปากรูปกระจับเม้มเป็นเส้นตรง การกระทำของเด็กสาวช่างเกะกะสายตา เด็กคนนี้มีอะไรดีมารดาถึงได้อยากให้เขารับไว้เป็นลูกบุญธรรม หนุ่มใหญ่ที่ครองชีวิตโสดมาโดยตลอดยิ่งไม่เห็นด้วยกับการมีลูก ไม่ว่าจะเป็นลูกจริง หรือลูกบุญธรรมก็ตาม “เชิญญาติพบคุณหมอด้านในค่ะ” พยาบาลในชุดสีขาวสะอาดเดินออกมา ทำให้คเชนทร์หลุดออกจากความคิดของตัวเอง “ครับ” เขาไม่รอช้ารีบเดินตามพยาบาลสาวไป จนกระทั่งเห็นร่างของมารดานอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงคนไข้ “ผมพยายามช่วยชีวิตคุณหญิงจนสุดความสามารถแล้ว แต่คุณหญิงท่านได้หยุดหายใจไปก่อนที่จะมาถึงโรงพยาบาล” อดิศรเป็นเพื่อนสนิทน้องชายของคเชนทร์ และยังเป็นแพทย์ประจำตัวของคุณหญิงเฉิดฉาย “หมายความว่า แม่...” ดวงตาของคเชนทร์แดงก่ำ เขาโน้มตัวลงไปหาแล้วกอดร่างที่ไร้วิญญาณด้วยความเสียใจ “คุณหญิงเฉิดฉายท่านจากเราไปแล้วครับ” เขาเองก็น้ำตาตก ไม่รู้ว่าจะบอกคชินทร์อย่างไรดี เพราะเพื่อนของเขารักมารดามาก และตอนนี้มันก็ไม่ได้อยู่ประเทศไทย อัปสรสุดาตามเข้ามาเห็นภาพตรงหน้าก็ร้องไห้โฮ หล่อนคลานเข้าไปหาที่เตียงแล้วก้มกราบลงบนปลายเท้าอันแสนจะเย็นเฉียบ เธอทราบดีว่าอาการของคุณหญิงทรุดหนัก แต่ท่านก็ขอร้องไม่ให้เธอบอกกับใคร เพราะไม่อยากให้บุตรชายทั้งสองคนเป็นห่วงจนเสียการเสียงาน ไม่ว่าอย่างไรท่านก็ต้องจากโลกนี้ไป อยู่ที่ว่าจะช้าหรือเร็วแค่นั้นเอง “เธอดูแลแม่ฉันยังไง ให้ท่านกินยาครบไหม หรืออยากให้แม่ฉันตาย เพื่อที่เธอจะได้มาเป็นลูกบุญธรรมของฉัน ใช้นามสกุลอัครหิรัญ มีสิทธิ์ในทรัพย์สิน ต้องการแบบนั้นใช่ไหม” คเชนทร์ดึงกระชากแขนเรียวด้วยความกรุ่นโกรธ หากมารดาเสียชีวิตลงสิ่งที่เขาจำเป็นต้องทำก็คือรับเด็กที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนี้ไว้เป็นบุตรบุญธรรม ซึ่งเขาไม่ได้ต้องการเลย แต่ก็ได้รับปากมารดาผู้ล่วงลับไปแล้ว “โอ้ย...ดอกแก้วเจ็บ” ต้นแขนโดนมือหนาแข็งแรงดังคีมเหล็กบีบเคล้นรวดร้าวจนถึงกระดูกข้างใน “ตอบฉันมาสิ ไม่ได้ยินที่ฉันถามหรือไง” การแสดงตลบตะแลงเสแสร้งของอัปสรสุดายิ่งทำให้เขาเกลียดเธอมากกว่าเดิม “ดอกแก้วเปล่า” คนตัวเล็กก้มหน้างุดซ่อนความกลัวในแววตาที่สั่นระริก “พี่มาร์ตินครับ ใจเย็นๆก่อน” อดิศรเห็นแล้วก็อดสงสารอัปสรสุดาไม่ได้ คเชนทร์ยอมปล่อยมือที่จับแน่น พร้อมกับออกแรงผลักเด็กสาวจนล้มลงกับพื้นด้วยความตั้งใจ “ลุกขึ้นไหวไหม” แพทย์หนุ่มช่วยพยุงร่างบางด้วยความเป็นห่วงและเห็นใจ อุปสรสุดาเป็นเด็กเรียบร้อย นิสัยดี และพูดจาไพเราะน่าฟัง แต่ทำไมคเชนทร์ถึงได้จงเกลียดจงชัง ช่างน่าเห็นใจ “ดอกแก้วไหวค่ะ” เธอยกมือข้างหนึ่งขึ้นปาดน้ำตา พอตั้งสติได้ก็รีบเดินผ่านหน้าคนใจร้ายออกมาข้างนอก ถึงแม้คุณหญิงต้องการให้เขารับเธอเป็นลูกบุญธรรม แต่เธอก็คิดไว้แล้วว่าจะออกมาจากบ้านอัครหิรัญทันทีหลังจากเสร็จพิธีบำเพ็ญกุศลสวดอภิธรรมศพคุณหญิงเฉิดฉาย