สามีท่านหย่ากับข้าเถอะ

"คุณหนู คุณหนูเจ้าค่ะ แย่แล้วเจ้าค่ะ" เสียงสาวใช้ประจำตัวของคุณหนูใหญ่แห่งจวนเสนาบดี ตะโกนดังลั่นจวน โดยไม่สนใจธรรมเนียมที่ควรปฏิบัติของสาวใช้เลย " มีอะไร ไยต้องตะโกนเสียงดังด้วย เจินเจิน" "ข้าน้อยไปตลาดมาเจ้าค่ะ ได้ยินชาวบ้านเล่าลือกันว่า ท่านอ๋องเซี่ยเหวินหรงกำลังเดินทางกลับมาจากชายแดนแล้วเจ้าค่ะ หลังจากที่กองทัพพยัคฆ์ทมิฬสามารถเอาชนะแคว้นฉินได้เจ้าค่ะ" "นี่ต้องเป็นข่าวดีสิ ที่แคว้นเราเอาชนะแคว้นศัตรูได้ ข้าไม่เห็นว่าจะแย่ตรงที่ใด" "ก็แย่ตรงที่ รางวัลที่ฮ่องเต้จะพระราชทานให้ท่านอ๋องคือสมรสพระราชทานยังไงเล่าเจ้าคะ" "เจ้าอย่าบอกนะว่า.." หยางมี่ครุ่นคิดจนหัวคิ้วขมวดเป็นปม "ใช่แล้วเจ้าค่ะ บุตรของขุนนางที่มีคุณสมบัติพอจะสามารถแต่งเป็นพระชายาของท่านอ๋องได้ นับนิ้วแล้วในเมืองหลวงก็มีเพียงแค่ 3 คนเท่านั้น คุณหนูหม่าลี่เหมย คุณหนูจ้าวลี่อิง และคุณหนูของบ่าวยังไงเล่าเจ้าคะ" สาวใช้ตัวน้อยอธิบายให้นายสาวฟังพร้อมกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ หลังจากนั้นเพียง 1 เดือน กองทัพของท่านอ๋องเซี่ยเหวินหรงเดินทางมาถึงเมืองหลวงของแคว้นเซี่ยแล้ว บุรุษในชุดเกราะสีดำเงาวาวที่ขี่หลังบนอาชาสีขาว จะเป็นใครไปไม่ได้เขาคือ ท่านอ๋องเซี่ยเหวินหรง ผู้บัญชาการกองทัพพยัคฆ์ทมิฬ กุมกำลังพลสองแสนนาย ที่สามารถเอาชนะแคว้นฉินได้ภายในเวลา 6 เดือน ตลอดสองฝั่งถนนล้วนมีราษฎรชาวแคว้นเซี่ยออกมายืนรอต้อนรับอย่างล้นหลาม บ้างก็ตะโกนชื่อท่านอ๋องเซี่ยเหวินหรง บ้างก็โยนดอกไม้ ทั้งยังมีหญิงสาวใจกล้าโยนผ้าเช็ดหน้า ขณะที่ท่านอ๋องขี่ม้าผ่านหน้ามา น่าเสียดายที่สายตาคมคู่นี้ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างเลย เพราะในหัวมัวแต่หนักใจถึงรางวัลที่เสด็จพี่ผู้เป็นฮ่องเต้จะพระราชทานให้แก่เขานั้น ล้วนเป็นสิ่งที่เขาไม่ปรารถนาทั้งสิ้น ท่านอ๋องเซี่ยเหวินหรงเดินทางมาเข้าเฝ้าฮ่องเต้เซี่ยเฟยหลงยังท้องพระโรงที่เต็มไปด้วยบรรดาขุนนางที่มาประชุมเช้ากันอย่างพร้อมเพรียง "กระหม่อมเซี่ยเหวินหรง ถวายพระพรฝ่าบาท ขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่น หมื่นปี" เซี่ยเหวินหรง ก้าวออกมาข้างหน้าพร้อมกับคุกเข่าถวายพระพรฮ่องเต้ "รีบลุกขึ้น เจ้ารีบรายงานข่าวการศึกกับแคว้นฉินให้เราฟังเร็ว" ฮ่องเต้เซี่ยเฟยหลงกล่าวอย่างเร่งเร้า เขานั้นอยากรู้เรื่องข่าวการศึกก็จริง แต่ความจริงนั้นเขาอยากจะรีบพระราชทานรางวัลให้เจ้าน้องชายของเขามากกว่า แต่เขาต้องอดใจไว้ รอให้ถึงงานเลี้ยงพรุ่งนี้ก่อนเถิด มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้สึกติดค้างกับน้องชายคนนี้มากเหลือเกิน "ตามที่ม้าเร็วแจ้งมาก่อนหน้านี้พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมตัดศีรษะของแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นฉินได้ แล้วยึดเอาดินแดนทางฝั่งเหนือที่อยู่ติดกับแคว้นของเรา หลังจากนั้นฮ่องเต้แคว้นฉินก็ขอยอมแพ้ เนื่องจากขาดเสบียงที่ทหารฝ่ายเราลักลอบเข้าไปเผาถึงในค่าย ตอนนี้ทางแคว้นฉินกำลังจัดเตรียมคณะราชทูตเพื่อเจรจาสงบศึก และชดใช้ค่าสินสงครามแก่ทางเราพ่ะย่ะค่ะ ทหารฝั่งบาดเจ็บพันกว่านาย พิการ 50 นาย ตาย 1,000 นาย รายละเอียดที่เหลือกระหม่อมจะเขียนรายงานถวายพ่ะย่ะค่ะ" เซี่ยเหวินหรงกล่าวด้วยเสียงอันดังให้ได้ยินกันทุกคน สงครามครั้งนี้แม้จะชนะ แต่ก็เสียทั้งกำลังคนและทรัพย์สินไปเป็นจำนวนมาก "ดีดีดี ครั้งนี้เจ้าทำผลงานไว้ได้ดีมาก ทหารทุกนายจะได้รับรางวัลตามสมควรอย่างแน่นอน เราต้องขอบใจทุกคนที่ร่วมแรงร่วมใจกันต้านทัพศัตรู จนเอาชนะได้ วันพรุ่งนี้จะมีงานเลี้ยงทหารกล้าทุกนาย เจ้ารีบกลับไปเตรียมตัวเถอะ" เซี่ยเหวินหรงเมื่อกล่าวคำรายงานเสร็จ กลับไปยืนยังตำแหน่งของตน ฮ่องเต้และขุนนางต่างถกราชการกันอย่างคร่ำเครียดกันต่อไป หลังจากประชุมเช้าเสร็จ เซี่ยเหวินหรงเดินทางไปเข้าเฝ้า ไทเฮามู่อิงฮวา พระราชมารดาของฮ่องเต้เซี่ยเฟยหลง ตัวเขานั้นเกิดจากฮ่องเต้รัชกาลก่อนกับพระสนมเอกเว่ยกุ้ยเฟย มารดาของเขาสิ้นพระชนม์ตั้งแต่อายุได้เพียง 5 ขวบเท่านั้น ฮองเฮามู่อิงฮวาจึงขอรับเขามาเลี้ยงกับองค์รัชทายาทที่ตอนนั้นอายุ 15 ปี เพราะถูกเลี้ยงมาตั้งแต่ยังเล็กทำให้เขาผูกพันกับพี่ชายและมารดาเลี้ยงมาก ทุกครั้งที่เขาออกไปรบแล้วกลับมาก็จะต้องแวะไปที่ตำหนักหย่งเหิงที่ประทับของไทเฮามู่อิงฮวาเสมอ "ท่านอ๋องเซี่ยเหวินหรง ขอเข้าเฝ้าเพคะ" นางกำนัลหน้าตำหนักหย่งเหิงกล่าวคำรายงาน แล้วเชิญเสด็จท่านอ๋องให้เข้าไปทันที ขาที่ก้าวเข้าไปที่ห้องโถงด้านในชะงักไปหนึ่งจังหวะ เนื่องจากมีบุคคลที่สามอยู่ด้วย "ถวายพระพรเสด็จแม่ ขอพระองค์ทรงพระเจริญพันปี พัน พันปีพ่ะย่ะค่ะ" มู่ไทเฮารีบเข้ามาประคองเซี่ยเหวินหรง ทั้งยังส่งสายตาดุไปให้อย่างไม่จริงจังนัก "จะต้องมากพิธีไปไย เจ้าลูกคนนี้นี่ กลับมาได้สักที ไม่คิดถึงแม่บ้างเลยหรือไง แล้วนี่เจ้าบาดเจ็บตรงไหนบ้าง" "ลูกทำให้เสด็จแม่เป็นห่วงแล้ว โปรดทรงลงพระอาญาด้วยพ่ะย่ะค่ะ" เซี่ยเหวินหรงกล่าวอย่างไม่จริงจังนัก ด้วยรู้ดีว่ามู่ไทเฮาว่ากล่าวเขาเพราะความเป็นห่วง "เจ้ามาก็ดีแล้ว แม่จะแนะนำฮวาเอ๋อร์ให้เจ้ารู้จัก" มู่ไทเฮาหันไปทางหลานสาวคนงาม มู่เหลียนฮวา นางหวังจะให้เหลียนฮวานั้นได้แต่งเข้ามาเป็นพระชายาเอกของเซี่ยเหวินหรง ติดเพียงอย่างเดียวที่หนุ่มสาวยังไม่เคยพบหน้ากันสักครั้ง ถือโอกาสนี้เปิดทางให้ทั้งคู่ได้พูดคุยกัน "หม่อมฉันมู่เหลียนฮวา ถวายบังคมท่านอ๋องเซี่ยเพคะ" หญิงงามยอบตัวลงถวายความเคารพ พร้อมช้อนสายตามองด้วยท่าทีเขินอาย ใบหน้าแดงก่ำ "ลุกขึ้นเถิดคุณหนูมู่ ลูกไม่รู้ว่าเสด็จแม่มีแขก ไว้คราวหน้าลูกค่อยมาหาเสด็จแม่ใหม่ ลูกขอทูลลาพ่ะย่ะค่ะ" เซี่ยเหวินหรงเพียงปรายตามองท่าทางของหญิงงามอย่างเบื่อหน่าย แล้วรีบหันไปลามู่ไทเฮา ไม่รอให้มู่ไทเฮาอนุญาต เขาก็รีบเดินจากไปทันที มู่เหลียนฮวาได้แต่ยืนค้าง เบิกตามองท่านอ๋องเดินจากไปอย่างเร่งรีบ มู่ไทเฮาเองก็รู้สึกเสียหน้าเล็กน้อย แต่จะทำอย่างไรได้ ตัวคนไม่อยู่เสียแล้ว