เมียน้อย

​ "เมียน้อย"18+ Ep .1 ?..("นะโม") "เราเรียนเสร็ยจก็กลับมาบ้านแหละตอนแรกว่าจะไม่กลับ. เเต่คิดว่าไปหาอะไรสนุกๆทำดีกว่า " " เคยเป็นเพื่อนรักกันน่ะกับไอ้พีรภพ. เเต่ตอนนี้เกียจมันกับเเม่มัน. ที่สุด. เเละเราจะทำไห้มันออกจากบ้านเราไห้ได้. " "อาจจะดูเราร้ายเเต่ไม่เป็นใครก็ไม่รู้หรอกการที่พ่อเอาเมียน้อยเข้าบ้านมันเจ็บเเค่ใหน. ทั้งๆที่พ่อกับเเม่เรารักกันมากตอนที่อยู่ด้วยกัน. " บ้านเรา~? "พ่อคงยังไม่กลับหรอกและที่สำคัญ ไอ้พีรภพก็ยังไม่กลับเหมือนกัน นี่เเหละเวลาที่เราจะจัดการแม่ของมัน " "นั่นเเหละพอเราจอดรถเเละเดินเข้าบ้านนางก็ยิ้มเสเเส้งไห้เรา. บอกเลยเกียจคือเกียจ" ยุพิน. : หนูโมมาเหนื่อยๆทานน้ำส้มคั้นก่อนน่ดค่ะ. น้าคั้นเองกับมือเลย/นางก็เอามาวาง. ไห้เราที่โต้ะ เรา. : หรอ หึ. /เพร้ง. โมขว้างลงพื้นสิ่ แม่นม. : คุณหนู!!! เรา : นมค่ะไม่ว่าของอะไรที่หนูจะกินคือนมทำเท่านั้น. หนูไม่กินของเมียน้อย! /พูดกะเเท๊กเสียงไปที่ยุพิน มากเกิยไปและนะมึง!!!!!!!! ยุพิน : พีรภพ เรา. : มากตรงไหน. ละลูกเมียน้อย หึ พีรภพ. : มึงอย่าหาว่ากูไม่เตือนน่ะโม. /เดินมาบีบเเขนเราอย่างเเรง เรา. :โอ้ย!! กูเจ็บ .. ยุพิน. : หยุดน่ะตาภพ! / มันปล่อยเรา เรา. : ลายเริ่มออกและหรอมึง. พ่อกูไม่อยู่พวกมึงก็ทำร้ายกูเเล้ว. หึ. พีรภพ. : มึงทำตัวมึงเองโม. กูจะบอกไว้เลยน่ะถ้ามึงทำอะไรเเม่กูมึงเจ็บกว่า. เยอะ เรา. : หึ. มึงก็คอยปกป้องเเม่มึงไว้ไห้ดี. กูคนนี้เเหละ. จะทำร้ายเเม่มึง. พีรภพ. : มึง! ยุพิน : หยุดพีรภพ. เรา : ไม่ต้องมาเสเเสร้ง. อีเมียน้อย! แม่นม. : คุณหนูค่ะ. นมว่าพอเถอะ เรา. : ค่ะ. /สบัดตูดขึ้นห้อง "ล้มหัวนอนบนที่นอนน้ำตาไหล. เหนื่อยใจเหลือเกิน. คิดถึงแม่. ต่อให้มีเงินมีทองล้นฟ้า. ก็ไม่มีความสุขหรอก " เรา. : ฮึ้ก! แม่หนูคิดถึงแม่เหลือเกิน. ครื้ดดด? ปราม! เรา. : อื้อ. ! / ปราดน้ำตาตัวเอง ปราม. : มึงร้องให้อีกและหรอ เรา. : นิดหน่อย. มีอะไร. ปราม. : ไปเที่ยวใหมไปผ่อนคลายกัน เรา. : ไปดิ. เดี๋ยวกูอาบน้ำเสร็ยจเข้าไปรับมึงน่ะ ปราม. : อื้อได้. "อาบน้ำเเต่งตัวเสร็ยจ. เเรดจ้ะบอกเลย ในเมื่อดีไม่ได้ก็ไปเลวแม่งเลยย. หึ. " "เอาสิ่. นั่งกินข้าวกันเป็นครอบครัว. จ้าอบอุ่นดีเนอะ. หึ. เมื่อก่อนเป็นเรากลับเเม่ จะไม่ไห้เราเจ็บใจได้อย่างไรละ " "ไม่เคยไปเรียกเรามากินข้าว. ใช่สิ่เขามีลูกใหม่เเละนิ. " " นั่นเเหละมองเราค้างกันหมด. ดูเราเเต่งตัวสิ่. เกะอกสีเเดงเกงขาสั้น. ไม่เเต่งหรอกเมื่อก่อน. อาจจะมีบ้างหลบๆซ่อนๆ. เเต่ในเมื่อเป็นเเบบนี้ก็ไม่หลบไม่ซ่อนหรอก. ในเมื่อดีไม่ได้ก็เลวไปไห้สุดเลย. หึ" พ่อ. : นะโมทำไมเเต่งตัวแบบนี้. จะไปไหน. /พ่อทำหน้าเครียดๆ เรา. : คงไม่ได้ลงมากอนข้าวด้วย. เพื่อขวางความสุขหรอกค่ะ. พ่อ. : นะโม ! เรา. : กินไห้อร่อยน่ะ. ไอ้ลูกเมียน้อย! /พูดกะเเท๊กพีรภพ พ่อ. : หยุดน่ะโม ยุพิน. : คุณค่ะไม่เป็นไร เรา : หึ. ?ผับ "ไปรับปรามเเละเลยไปผับเลยเเหละ. ขับรถเป็น มีรถเป็นของตัวเอง เราไม่ค่อยมาหรอกเเต่ช่วงนี้เเม่งเครียด. " เรา. : เเม่งกูเซ็งวะปราม. ทำไมกูต้องมาเจอเรื่องแบบนี้วะ! /กะดกเหล้า ปราม. : เบาๆมึง. กูเข้าใจมึงน่ะ เเละกูก็เข้าใจไอ้พีรภพมันเหมือนกัน. เรา : พอเถอะอย่าพูดถึงมัน. กูเกียจมัน! /ปักเเก้วเเทบเเตก ปราม. : เห้อ? เอาเถอะๆอย่าไปเครียดตั้งใจเรียนไห้จบ. ไปทำตามความฝันตัวเองเเค่นั้นเเหละ. เรา. : อื้อก็คงต้องเป็นแบบนั้นเเหละ. เเต่อย่าหวังว่าพวกมันจะมีความสุข. หึ ปราม. : นะโม!/ มองหน้าเรา เรา. : เออน่ากูไม่ทำพวกมันตายหรอก ปราม. : โมมึงเป็นเพื่อนกุ. ไอ้พีรภพมันก็เพื่อนกู. กูไม่อยากไห้มึงไปเกียจมัน เรา : เอองั้นมึงก็เกียจกูเลยปราม. มึงเกียจมันไม่ได้ก็เกียจกูเุอะวะ ปราม. : โมมึงเมาเเละ. พูดไปก็ไม่เข้าใจหรอก เรา : กูเข้าใจทุกอย่าง. มึงไม่เข้าใจหรอก. ว่าการที่พ่อพาเมียน้อยเข้ามาอยู่ในบ้าน มันเจ็บเเค่ไหน. ฮึ้ก/น้ำตาล่วง ปราม. : โมกูขอโทษ. ไม่ร้องดิวะ เรา. : กูไม่ห้ามมึงหรอกฮึ้ก. มึงไปครบไอ้พีรภพเถอะปราม. กูอยู่ได้วะกูเจอมาทุกอย่างและ. ฮึ้กไห้มันเจ็บไห้สุด. มันสุดเมื่อไหร่ วันนั้นกูจะมีความสุขตลอด ไป ปราม. : พอเถอะมึงเมาจนพูดไปทั่วเเล้ว. กลับเถอะ. เรา. : ฮื้ออ. ไม่กูไม่เมากูรู้ทุกอย่าง ฮึ้ก ปราม. : กลับเถอะโม เรา. : ฮื้อๆ. ไม่มึงไปเถอะปรามกูขอลืมอะไรสักพัก. มึงไปครบกับเพื่อนมึงเถอะ ปราม. : โม! เรา : ฮึ้ก! /หมูบลงกับโต้ะ. ปราม. : เห้อ. กูจะทำไงกับมึงวะเนี้ย!!! "พรึ้บบบบ. เมาจนจอดับบบบ.