มารดาหวนคืน

ตอนที่ 1 อ่อนเดียงสา ภายในห้องเช่าแคบ ๆ ไฉ่หงนอนมองเพดานด้วยสายตาที่พร่ามัว ชีวิตของเธอนั้นเปรียบเหมือนพลุไฟที่ขึ้นสูงแตกกระจายส่องสว่างให้ผู้คนได้เห็นความสวยงาม แต่เพียงครู่เดียว... แสงไฟสีสวยนั้นกลับหายไป เหลือไว้เพียงความว่างเปล่าเท่านั้น โจว คือแซ่เดิมของเธอ คุณหนูโจวไฉ่หง คุณหนูบ้านรวยที่มีปู่กับย่าเลี้ยงดูมาเป็นอย่างดี แต่พอมีความรักก็เทิดทูนเหนือกว่าสิ่งใด ไม่สนใจมองดูสิ่งต่าง ๆ ที่อยู่รอบตัว คนที่เลี้ยงดูมาเตือนแล้วก็ไม่ยอมฟัง ยอมแลกทุกอย่างเพื่อความรัก แม้แต่ถูกถอดชื่อออกจากตระกูล ปู่กับย่าขู่ว่าจะตัดขาด เธอก็ยังยินยอม ในตอนนั้นเธอเชื่อว่าแค่คนสองคนรักกัน แม้มีอุปสรรคมากแค่ไหนก็พากันก้าวข้ามได้ แต่ไหนเลยจะก้าวข้ามอุปสรรคที่มาจากพ่อสามีและแม่สามี ในตอนแรกพวกเขาก็ยินดีต้อนรับ เพราะเธอเป็นคนมีความรู้ เป็นคุณหนูมีฐานะมาจากเมืองหลวง แต่พอรู้ว่าเธอกลายเป็นคุณหนูตกอับสถานการณ์ก็เริ่มเปลี่ยนไป ในช่วงแรกเธอต้องปรับตัวหลายอย่าง เธอทำงานบ้านได้บ้าง แต่ไม่ค่อยคล่อง แต่พอมาอยู่บ้านรวมกับครอบครัวของสามี เธอต้องทำงานบ้านทุกอย่าง จากคุณหนูมาเป็นลูกสะใภ้ที่มีพ่อแม่และยังมีพี่น้องของสามี เธอต้องปรับเปลี่ยนการใช้ชีวิตหลายอย่าง แต่ก็ยังไม่ถูกใจคนในครอบครัวของสามี แต่เพราะมีสามีคอยเป็นกำลังใจ เธอจึงคิดว่าหากอยู่ไปนาน ๆ ทุกอย่างจะดีขึ้นเอง ทำงานเหนื่อยหนักก็ต้องทน เพราะความรักทำให้เธอเปลี่ยนแปลงตัวเอง จนหลงลืมไปเลยว่าตัวเองเคยเป็นใคร เคยใช้ชีวิตแบบไหนมาก่อน แต่สิ่งเหล่านั้นไม่น่าสนใจ เพราะเธอคิดว่าได้ตัดสินใจเลือกแล้ว และยังดื้อรั้นต้องการพิสูจน์ตัวเองให้ปู่กับย่าได้เห็นว่าความรักของเธอชนะทุกอย่าง เธอเลือกถูกแล้ว สามีดีกับเธอ รักเธอเพียงคนเดียวเท่านั้น แต่แล้วทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป หลังจากที่เธอคลอดลูกสาว เธอแสนจะดีใจที่มีลูกสาวฝาแฝดถึงสองคน แต่ครอบครัวสามีกลับบอกว่าเด็กผู้หญิงนั้นไร้ค่า พวกเขาต้องการหลานผู้ชายเพียงเท่านั้น แน่นอนว่าเธอเสียใจที่พวกเขาบอกมาแบบนั้น คนเราเลือกเพศได้หรือ คนเราจะสามารถรู้ได้หรือว่าการตั้งครรภ์นี้จะให้กำเนิดผู้ชายหรือผู้หญิง มันเลยทำให้เธอคิดว่าที่พวกเขาบอกมาแบบนั้น เพราะพวกเขาไม่ชอบเธอ และอาจไม่ชอบมาตั้งแต่แรกแล้วด้วย วันเวลาผ่านไปเธอก็ยังทำงานเหมือนเดิม คนอื่นไม่ดีไม่เป็นไร ขอแค่สามีดีกับเธอเท่านั้นก็พอ แต่แล้วเธอก็ต้องผิดหวัง จากที่เคยดีเคยรักใคร่ เหมือนว่าทุกอย่างเริ่มจืดจางลงตามวันเวลา ความรักที่เคยสัมผัสได้หายไปตั้งแต่เมื่อไรเธอไม่สามารถรู้ได้เลย เพราะวัน ๆ เธอต้องเลี้ยงลูกน้อยทั้งสองคนและยังต้องทำงานบ้านอีกด้วย พอมีเวลาเธอก็หลับเป็นตาย เสียงปลุกที่สามารถเรียกเธอให้ตื่นนอนได้คือเสียงร้องของลูกเท่านั้น เธอใช้ชีวิตแบบนั้นมานานเท่าไรก็ไม่อาจรู้ได้ ไฉ่หงรู้ตัวอีกที ข้างกายของเธอก็ไร้ซึ่งสามี เขาไม่ค่อยกลับบ้าน อ้างว่ามีงานตลอด เธอผู้แทบไม่มีเวลาส่วนตัวก็ปล่อยปละละเลย ที่สำคัญกว่านั้น เป็นเพราะเธอไว้ใจสามี เธอคิดว่าตัวเองทำหน้าที่ได้ดีแล้ว ทำครบทุกอย่าง เป็นภรรยาที่เชื่อฟัง เป็นแม่ที่ดี รู้ตัวอีกทีเธอก็เหลือเพียงลูกสาวสองคนกับใบหย่าและใบตัดขาดจากครอบครัวของสามี หลานสาวที่ทางครอบครัวของสามีไม่ยินดียินร้าย บางครั้งยังทำเป็นมองไม่เห็นเสียด้วยซ้ำ ลูกสาวที่มีแต่แม่ไม่เคยได้อยู่กับพ่อเลยสักครั้ง "นานเท่าไรแล้วนะ ตั้งแต่เกิดหรือว่าเมื่อไรกัน" เสียงแหบแห้งพึมพำเบา ๆ เมื่อนึกถึงว่าลูกเธอนั้นไม่มีพ่อนานแค่ไหน ตั้งแต่เกิดเขาได้ใส่ใจลูกหรือไม่ เธอหลงลืมไปแทบทั้งหมด ไม่ใช่แค่หัวใจเพียงอย่างเดียวที่แตกสลาย ความทรงจำต่าง ๆ ก็เหมือนหลุดหายไปตามกาลเวลาเช่นเดียวกัน "ชีวิตคู่มันใช้ความรักเพียงอย่างเดียวไม่ได้" "ผู้ชายคนนั้นยังไม่เท่าไร แต่ครอบครัวปลิงนั้นมันจะทำให้หลานตายได้ ไม่ใช่แค่ร่างกายที่ตาย แต่หัวใจของหลานก็จะไม่มีเหลือด้วยเช่นกัน" "หากยืนยันที่จะแต่งงาน หลานจะไม่ได้อะไรออกไปเลย ลองดูว่าคนพวกนั้นจะต้อนรับหลานไหม" "หากหลานไม่มีเงิน คนพวกนั้นจะปฏิบัติกับหลานอีกอย่าง" "และแน่นอนว่าความรักที่แสนหวานของหลานจะอยู่ได้ไม่นาน ไม่เกินห้าปีหลานจะจำตัวเองแบบที่เป็นอยู่ในตอนนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ!! " ไฉ่หงนึกถึงถ้อยคำที่ปู่กับย่าเคยพูดเอาไว้ เธอเหยียดยิ้มเย้ยหยันตัวเองที่อ่อนเดียงสา และยังดื้อรั้นเอาแต่ใจจนพาตัวเองมาอยู่ในจุดจุดนี้ โทษใครได้เล่า... หากไม่ใช่เพราะความเขลาของตัวเอง รักแล้วอย่างไร กินก็ไม่ได้ ช่วยเหลือใครก็ไม่ได้ แม้แต่ตัวเองเธอยังช่วยไม่ได้เลย "ปู่กับย่าพูดถูกค่ะ หลานเขลายิ่งนัก ตอนนี้กระจ่างแล้ว" ไฉ่หงปล่อยน้ำตาให้ไหลลงอาบแก้ม พร้อมยอมรับความจริงว่าตัวเองอ่อนเดียงสาเกินไป "รอหลานก่อนนะคะ หลานจะไปกราบขอโทษด้วยตัวเอง อีกไม่นาน... " เสียงพึมพำของไฉ่หงแทบฟังไม่รู้ว่าต้องการสื่ออะไร เพราะมันบางเบาลงเรื่อย ๆ เธอคิดว่าอีกไม่นานเธอจะได้พบท่านทั้งสอง เพราะตอนนี้เธอไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ทั้งแรงกาย และแรงใจ ความสุขที่เคยมีหล่นหายไปนานจนไม่รู้แล้วว่าความสุขมันเป็นอย่างไร... เธอรับรู้ว่าลมหายใจของตัวเองเริ่มบางเบาจนแทบสัมผัสไม่ได้ รู้ว่าเหลือเวลาอีกไม่นานเธอต้องจากไปแล้ว หวังว่าปู่กับย่าจะคอยรับเธอ เมื่อคิดว่าจะได้เจอคนที่จากไปแล้ว ริมฝีปากขาวซีดก็ยกขึ้นเล็กน้อย หวังว่าเราจะได้เจอกัน... "แม่ แม่ พวกหนูกลับมาแล้ว แม่ตื่นกินข้าว แม่ตื่นเร็ว ๆ " "แม่ ฮือ ๆ แม่ลืมตากินข้าวเร็ว ลืมตามองหมวยเล็กกับเจ๊ใหญ่เร็ว ๆ ฮือ ๆ " ไฉ่หงได้ยินเสียงเรียกปนเสียงสะอื้นไห้ดังแว่วมา ทว่าตัวเองกลับไม่สามารถลืมตาตื่นขึ้นมาได้อีกแล้ว ใบหน้าเล็ก ๆ ของลูกสาวทั้งสองคนลอยมาพร้อมใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยน้ำตา ลูกของเธอ!! ลูกสาวฝาแฝดของเธอ!! หากเธอจากไปลูกสาวของเธอจะอยู่อย่างไร ลูกสาวที่ลำบากมาด้วยกันกับเธอจะใช้ชีวิตแบบไหน ลูกสาวที่พ่อไม่ต้องการ ลูกสาวที่ถูกตัดชื่อออกจากตระกูลจะเติบโตได้อย่างไร ลูกสาวที่มีอายุเพียง 8 ขวบ ลูกสาวของเธอยังเด็กนัก แล้วทั้งสองคนจะอยู่ต่อได้อย่างไร... แต่เหมือนทุกอย่างจะสายเกินไป ลมหายใจของเธอได้หลุดลอยออกไปไกลเสียแล้ว...