อ้อนรักคุณอา

HUGO INTERNATIONAL SCHOOL… “อากายยยย” เสียงใสเจื้อยแจ้วร้องดังขึ้น พร้อมกับเด็กหญิงรูปร่างอ้วนท้วมหน้าตาน่าเอ็นดูรีบวิ่งมาหาผู้เป็นอา ที่มายืนรอรับอยู่หน้าห้องเรียน “อาสอนกี่ครั้งแล้วว่าเจอผู้ใหญ่ต้องทำยังไงก่อน?” กาย (วรกันต์) ยิ้มกว้างมองหน้าหลานสาวตัวน้อยที่อยู่ในชุดนักเรียนกระโปรงสายสก็อตสีแดงสด ก่อนจะบีบไปที่พวงแก้มอวบของเด็กน้อยเบาๆ อย่างมันเขี้ยว เขาและพ่อของเด็กหญิงเป็นเพื่อนสนิทกันมานาน เลยทำให้สนิทสนมกับทิชาไปด้วย “สวัสดีค่ะ” “เก่งมากครับเด็กดี” มือหนาลูบศรีษะเล็กอย่างเบามือ “วันนี้ทิชามีการบ้านเยอะแยะเลย อากายช่วยหน่อยได้ไหม?” “ได้ครับ เดี๋ยวอาช่วยสอน” “สอนการบ้านเสร็จแล้ว อย่าลืมซื้อไอติมให้ทิชาด้วยนะ” “กินเยอะไม่ดี ระวังฝันผุ” “ไม่ผุหรอกค่ะ ทิชาแปรงฝันทุกวัน” “ตัวแค่นี้รู้มากนักนะ” “คิกๆ” ทิชายิ้มกว้างจนตาปิด พร้อมกับยกมือขึ้นปิดปากแล้วหัวเราะเบาๆ อย่างน่าเอ็นดู ทำเอาชายหนุ่มถึงกลับเผลอยิ้มตามออกมาแบบไม่รู้ตัว “วันนี้หอมแก้มอาหรือยัง?” “ยังเลยค่ะ” “งั้นก็มาหอมซะโดยดี” ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงต่ำไปหาเด็กหญิงเพื่อให้เธอได้หอมแก้มเขาเหมือนที่ชอบทำ เด็กน้อยมองคนตรงหน้าด้วยท่าทางเขินอายแต่ก็ยอมหอมแก้มเขาแต่โดยดี “ถึงตาอาหอมทิชาคืนบ้างแล้ว” “อื้อออ อย่าหอมแรงสิคะ แก้มหนูช้ำหมดแล้ว” เด็กน้อยรีบยกมือลูบแก้มทั้งสองด้วยความเจ็บ เมื่อถูกชายหนุ่มหอมพวงแก้มอ้วนๆ ทั้งสองข้างอย่างแรง “มันเขี้ยว” “…..” 10 ปีผ่านไป… วันเวลาผ่านล่วงเลยไปเข้าปีที่สิบ ทิชาเด็กน้อยร่างท้วมในอดีต มาถึงตอนนี้กลายเป็นสาวสวยสะพรั่งวัยสิบแปดปีที่เป็นถึงดาวของโรงเรียนนานาชาติชื่อดังระดับประเทศ สัดส่วนอกเอวที่ลงตัวบวกกับหน้าตาเฉี่ยวคมน่าดึงดูดสามารถเรียกความสนใจให้กับผู้ชายที่อยู่บริเวณนั้นได้เป็นอย่างดี “ยัยทิชามานั่นแล้ว นางดูมั่นหน้า น่าหมั่นไส้!” “OMG ดูกระเป๋าที่นางถือสิ ใบละตั้งหลายแสน ไม่มีขายที่ไทยด้วยนะแก ฉันละอิจฉา” “ได้ยินว่าพี่บาสเดือนโรงเรียนไปตามจีบนางด้วยนะ แต่นางไม่เอา เล่นตัวชะมัด” “ทำไงได้ก็นางสวย นางก็ต้องเลือกเป็นธรรมดา” ทิชาได้แต่เดินผ่านบนสทนาเมื่อสักครู่ไปแบบไม่รู้ร้อนรู้หนาว ไม่ว่าเธอจะเดินไปไหน มักจะได้ยินเสียงนินทาแบบนี้อยู่เป็นประจำจนเริ่มรู้สึกชินไปเอง “อากายยยย” ‘ทิชา’ หญิงสาวร้องทักทายวรกันต์ที่กำลังนั่งรออยู่บนรถตู้อัลพาร์ดสีดำคันหรูหลังจากมาจอดรอรับอยู่หน้าโรงเรียน “อาบอกกี่ครั้งแล้วว่าห้ามทำแบบนี้” ชายหนุ่มพูดเสียงดุเมื่อคนตัวเล็กประชิดตัวมาหอมแก้มเขาอย่างแรงหลายทีจนเกือบจะจูบกันอยู่ร่อมร่อ “ทำไมล่ะคะ แค่หอมแก้มเอง” “ทิชาโตเป็นสาวแล้วจะมาหอมอาเหมือนตอนเป็นเด็กไม่ได้” ชายหนุ่มบอกคนตรงหน้าที่ทำหน้างออยู่ในตอนนี้ เมื่อตอนเป็นเด็กเคยทำยังไง มาถึงตอนนี้ทิชาก็ยังคงทำเหมือนเดิม “ก็ทิชารักอานิคะ” ร่างบางตอบกลับพลางกอดคนตรงหน้าให้แน่นขึ้น ถึงเขาจะมีอายุเข้าสู่เลขสี่ แต่ทุกอย่างบนตัวเขายังดูดี และดูอ่อนกว่าวัยเป็นไหนๆ “ไม่ต้องมาอ้อนเลย ถ้าใครเห็นมันจะดูไม่ดี” วรกันต์ได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายเมื่อสิ่งที่ได้พูดออกไปมันไร้ประโยชน์สำหรับเธอ ในสายตาของเขาไม่เคยคิดจะล่วงเกินหลานสาวคนนี้เลยสักครั้ง “แล้ววันนี้ไม่มีงานเหรอคะ ทำไมถึงมารับทิชาได้” “อามาทำธุระแถวนี้พอดี เลยแวะมารับหนู” “ฮั่นแน่! ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวัน คิดถึงทิชาก็บอกมาเถอะค่ะ อย่าทำเป็นปากแข็งหน่อยเลย” “ใครจะไปคิดถึงเด็กดื้อกันล่ะ อาว่าหนูหลงตัวเองไปหน่อยนะ” “เชอะ!” “แล้วทำไมถึงใส่กระโปรงสั้นนัก เสื้อนักเรียนก็ตัวเล็กนิดเดียว ไม่ผิดระเบียบหรอกเหรอ?” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเป็นปมเมื่อมองสำรวจการแต่งกายของหญิงสาวที่อยู่นั่งอยู่ข้างๆ “ไม่ผิดหรอกค่ะ ใครๆ ก็ใส่กัน” คนตัวเล็กตอบกลับพลางยกขาขึ้นมาไขว่ห้างแบบไม่ใส่ใจ “…..” “แล้วเป็นยังไงคะ อาว่าหนูสวยไหม?” “อาว่ามันโป๊ไปนิดนะ” “หวงเหรอคะ?” “หวงสิครับ หลานอาสวยขนาดนี้เป็นใครจะไม่หวง” “งั้นถ้าขึ้นมหาลัย ทิชาจะใส่ให้สั้นกว่านี้อีก” “…..” วรกันต์หันไปมองหน้าทิชาอย่างไม่เข้าใจ เพราะการกระทำของเธอมันดูจะสวนทางในสิ่งที่เขาบอก “ก็ทิชาอยากให้อาหวงเยอะๆ ไงคะ” “…..”