สองรักสองเสน่หา

ณ เมือง Olafsvik เมืองเล็กๆ ทางตอนเหนือของประเทศไอซ์แลนด์ เวิ้งกว้างที่เต็มไปด้วยหิมะสีขาวโพลนสุดลูกหูลูกตา ใต้เวิ้งฟ้าสีดำขลับที่ตัดด้วยแสงระยิบระยับของดวงดาว ‘อนันดา พิชัยมงคล’ หนุ่มหน้าตาหล่อเหลา จมูกโด่ง คิ้วเข้ม และหนา แต่ทั้งหมดทั้งมวลถูกซุกซ่อนเอาไว้ด้วยหนวดเคราที่รกครึ้ม หนุ่มวัยยี่สิบแปดปีที่ชีวิตไร้ซึ่งแก่นสาร ลูกชายคนโตของ ‘วรินรำไพ’ ที่เป็นเจ้าของธุรกิจมากมาย ทั้งสายการบิน โรงแรม และบริษัททัวร์ ที่มีสาขาไปทั่วโลก กำลังปรับมุมกล้องและตั้งความเร็วชัตเตอร์เพื่อเก็บภาพแสงเหนือที่กำลังอวดริ้วแสงสีเขียวอมฟ้าอย่างสวยงามอยู่เบื้องหน้า หนุ่มเซอร์ภายใต้เสื้อโค้ตตัวหนา ยกมือขึ้นทำเป็นช่องมองภาพเล็งไปทางภูเขา Kirkjufell ภูเขาหินยอดแหลมสีดำทะมึนที่เป็นแลนด์มาร์กของไอซ์แลนด์ “โอเค มุมนี้น่าจะใช้ได้” เมื่อจัดวางมุมกล้องเสร็จเขาก็กดชัตเตอร์เพื่อลองมุมกล้อง แต่เมื่อดูภาพที่มอนิเตอร์ก็รู้สึกว่าองค์ประกอบในภาพเหมือนขาดบางอย่างไป “ไอ้มุข มาเฝ้ากล้องให้หน่อยฉันจะกลับไปเอาเลนส์ไวด์ที่รถ” ก่อนไปอนันดาตั้งกล้องให้ลั่นชัตเตอร์อัตโนมัติ เพราะคิดว่าหากแสงเหนือหายไปก่อนเอาเลนส์มาเปลี่ยน จะกลายเป็นว่าไม่ได้ภาพอย่างที่ต้องการ เมื่อเสร็จก็เดินย้อนกลับไปเอาเลนส์ที่รถ ‘อภิมุข’ ผู้ช่วยร่างท้วม สูงประมาณร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร ผิวขาว หน้าตาค่อนไปทางจีน เดินมาเฝ้ากล้องตามที่อนันดาบอก แต่อยู่ๆ ก็มีกรุปทัวร์เดินตัดหน้ากล้องเข้ามา “ระวังชนกล้องนะครับ” อภิมุขร้องบอกหญิงสาวผมยาวที่เห็นว่ากำลังเดินถอยหลังเข้ามาใกล้กล้อง หญิงสาวผมยาว ทั้งที่อุณหภูมิติดลบเกือบสิบองศา แต่เธอกลับไม่ได้สวมเสื้อโค้ตกันหนาว เผยให้เห็นผิวขาวใสจนแทบจะเป็นสีเดียวกันกับหิมะ ชุดเดรสสีครีมกระโปรงยาวพริ้มตามแรงลม หันมามองอภิมุข แล้วส่งยิ้มบางๆ เป็นเชิงขอโทษก่อนจะหันกลับไปบอกกับลูกทัวร์ของตัวเองให้เดินไปรวมกลุ่มกันทางอื่น อภิมุขที่เห็นเรือนหน้าของหญิงสาวเต็มๆ ถึงกับตะลึงตาค้าง อนันดาที่เดินกลับมาถึงมองผู้ช่วยอย่างแปลกใจแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร เพราะกำลังเซ็งที่แสงเหนือหายไปแล้ว “เอาแน่เอานอนไม่ได้จริงๆ เจ้าแสงเหนือ ไปไอ้มุขเก็บของกลับที่พัก พรุ่งนี้ต้องไปสนามบินแต่เช้า” เมื่อเห็นผู้ช่วยยังยืนนิ่งก็เดินไปเขย่าตัว “เฮ้ย เป็นอะไร” “ครับ มีอะไรหรือครับพี่ป๊อบ” อภิมุขสะดุ้งสุดตัว อนันดาขมวดคิ้วมองอย่างหงุดหงิด “ไปเก็บของ” อภิมุขมองซ้ายมองขวาหาผู้หญิงที่ทำให้ตัวเองถึงกับตาค้าง เมื่อเห็นว่ากำลังขึ้นรถบัสไปแล้วก็ถอนหายใจออกมาอย่างเสียดาย ก่อนจะเดินไปช่วยอนันดาเก็บอุปกรณ์ถ่ายรูปตามที่สั่ง ‘ภูวดล ดิเรกอุดม’ หนุ่มนักบริหารที่พร้อมทั้งฐานะและหน้าที่การงาน หน้าตาคมคาย สะอาดสะอ้าน แต่งตัวดูเนี้ยบทุกกระเบียดนิ้ว หนุ่มในฝันที่สาวๆ ต่างก็ฝันถึง หุ่นสูงสมาร์ตอย่างนักกีฬาในชุดสูทสีขาวเข้ารูปหรูหรายืนอยู่ข้างโต๊ะอาหารที่ตั้งอยู่กลางห้องโถง บนโต๊ะมีเชิงเทียนตั้งอยู่ตรงกลาง เหนือโต๊ะขึ้นไปมีแชนเดอเรียทำจากคริสทัลสะท้อนแสงเทียนระยิบระยับ ปกติแล้วร้านอาหารแห่งนี้จะเต็มไปด้วยนักชิมที่แวะเวียนมาอุดหนุนไม่เคยว่างชนิดที่ต้องจองล่วงหน้ากันเป็นอาทิตย์ๆ แต่วันนี้ทั้งร้านถูกเหมาเพราะภูวดลต้องการจะเซอร์ไพรซ์ผู้หญิงคนพิเศษ เกือบห้าโมงเย็น ‘บารนี มุขวิจิตร’ ไกด์สาวของบริษัทไทยสกายแทรเวลลงจากรถแท็กซี่อย่างรีบร้อน เมื่อปลายรองเท้าส้นสูงวางลงบนพื้นคอนกรีตหน้าโรงแรมห้าดาวย่านสุขุมวิท หญิงสาวก็รีบวิ่งเข้าไปด้านในอาคารกระจกอย่างเร็ว เมื่อถึงหน้าร้านอาหารซึ่งเป็นสถานที่นัดหมายกับผู้ชายคนพิเศษ เธอก็หยุดเพื่อสำรวจความเรียบร้อยของตัวเอง เมื่อแน่ใจว่าเพอร์เฟกต์แล้ว ก็ยกข้อมือขึ้นแตะปลายจมูกเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้ลืมฉีดน้ำหอมที่เพิ่งจะได้เป็นของขวัญตอนที่ไปช่วยภูวดลรับรองกรุปทัวร์วีไอพีที่ไอซ์แลนด์เมื่ออาทิตย์ก่อน หญิงสาวเรือนหน้ารูปไข่ คิ้วโค้งรับกับดวงตากลมโต ขนคิ้วเข้มจนแทบไม่ต้องพึ่งคิ้วปลอม ขนตางอนยาวเรียงเป็นแพดูสวยงาม จมูกโด่ง ผิวขาว ริมฝีปากรูปกระจับ พาร่างสมส่วนเดินเข้าไปภายในร้านอาหาร บารนียิ้มน้อยๆ เมื่อเห็นภูวดลผายมือออกข้างลำตัว แสดงการต้อนรับในการมาของเธอ เมื่อเดินเข้าไปถึงโต๊ะอาหาร ภูวดลเลื่อนเก้าอี้ออกให้ หญิงสาวลูบเดรสสีชมพูกระโปรงจีบรอบยาวพอดีเข่า ก่อนจะนั่งลงกับเก้าอี้ และแน่นอนเธอไม่ลืมเอ่ยคำขอบคุณตามมารยาท "ขอบคุณค่ะคุณภู" “วันนี้คุณสวยมาก” เขาชมในขณะนั่งลงที่เก้าอี้ บารนีมองไปรอบๆ ร้าน เมื่อเห็นว่าภายในร้านมีแค่เธอกับภูวดลก็ทำหน้าอึ้งๆ “เหมาทั้งร้านแบบนี้ เนื่องในโอกาสพิเศษอะไรหรือคะ” รอยยิ้มบางๆ ของภูวดลทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอย่างลุ้นระทึก ภูวดลใช้ช้อนเคาะที่แก้วไวน์เบาๆ เสียงใสๆ กังวานไปทั่วร้าน ครู่หนึ่งวงดนตรีที่มีเพียงแซ็กโซโฟนกับไวโอลินก็เดินขึ้นเวทีพร้อมกับเริ่มบรรเลงเพลงภวังค์ของวง Skykick Ranger บารนีสบตาภูวดลยิ้มๆ เพราะเป็นเพลงโปรดของเธอ ผู้ชายคนนี้โรแมนติกเสมอ มักจะมีเซอร์ไพรซ์ให้ได้แปลกใจตลอด หนุ่มหล่อในชุดสูทสีขาวลุกขึ้นยืนแล้วค้อมตัวลงเล็กน้อย “ให้เกียรติเต้นรำกับผมสักเพลงนะครับ คุณผู้หญิง” “ฮะ ฮะ ฮะ ได้สิคะ” บารนีวางมือเรียวสวยลงบนมือของภูวดลแล้วตามเขาออกไปเต้นรำ เมื่อจบเพลงภวังค์ เพลงแค่บอกว่ารักของวงหมีพูห์ก็บรรเลงขึ้นตามมา “... ทน กับตัวเองมานานเหลือเกิน ใครๆ เขาก็ยังเมิน ไม่แปลกใจเลยที่ไม่มีคู่ครอง ...” ภูวดลคลอเนื้อเพลงตาม แม่จะเพี้ยนไปบ้างแต่ก็เรียกรอยยิ้มจากริมฝีปากของบารนีได้อย่างที่เขาตั้งใจ ความโรแมนติกที่ฟุ้งกระจายอยู่ภายในร้าน เรียกความสนใจจากคนที่เดินผ่านไปผ่านมาด้านนอกให้เริ่มหยุดดูอย่างสนใจ หญิงสาววัยประมาณสามสิบ ที่กำลังเดินจูงมือเด็กผู้หญิงวัยห้าขวบออกมาจากร้านอาหารญี่ปุ่น เห็นคนมุงอยู่หน้าร้านอาหารอิตาลีก็เดินไปดูอย่างสงสัย เมื่อเห็นผู้ชายสวมสูทสีขาวกำลังเต้นรำอยู่ภายในร้านอาหารก็เพ่งมอง เพราะรู้สึกคุ้นๆ “นั่นมันคุณภูวดลนี่ แล้วนั่นใคร ไม่ใช่วิรตีนี่หน่า แบบนี้ต้องเผือก” บ่นพึมพำจบก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก “รตี ฉันมีคลิปเด็ดจะให้ดู รอแป๊บนะเดี๋ยวฉันส่งให้” บอกเสร็จก็กดวางสายแล้วยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายคลิปวิดีโอ