เพียงเงารัก

"เธอชอบฉันหรอ!? ได้..ฉันจะให้โอกาสเธอถ้าเธอสามารถทำให้ฉันชอบเธอได้ฉันจะยอมคบกับเธอ" นับจากคำพูดของพี่ซีนผู้ชายที่ฉันชอบมาสองปีมันก็ผ่านมาหกเดือนที่ฉันสารภาพกับเขาแล้วเขาก็ให้โอกาสฉันได้เริ่มทำความรู้จักและเราก็เริ่มคุยกันแต่ไม่ถึงขึ้นคบกันจะเจอกันแต่ละครั้งมันยากเหลือเกินเพราะเขาดูเหมือนไม่ได้ใส่ใจฉันด้วยซ้ำคำพูดที่เขาพูดเหมือนแค่พูดให้มันจบๆไปดูเหมือนตัดรำคานมากว่าแต่ถึงอย่างนั้นฉันก็แอบหวังว่าเขาจะชอบฉันบ้างหรือมองมาที่ฉันบ้างสักนิดก็ยังดี... ฉันชื่อน้ำหอมเป็นเด็กบ้านนอกคนหนึ่งที่มาเรียนในกรุงเทพ ตอนนี้ฉันเรียนมหาลัยปีที่สองแล้วฉันกำพร้าพ่อแม่อยู่กับยายมาตั้งแต่เด็กพอเรียนจบมัธยมก็สอบชิงทุนมาเรียนต่อเอา รูปร่างหน้าตาฉันก็บ้านๆไม่ได้สวยโด่ดเด่นเหมือนใครๆไว้ผมยาวใส่แว่นตากรอบใหญ่แต่สิ่งที่ฉันมั่นใจว่าจะเอาชนะใจพี่ซีนคงจะเป็นที่ฉันจริงใจกับเขามากๆ ฉันหยิบมือถือแชทหาคนที่นึกถึงก่อนจะส่งข้อความหาคนปลายทาง 'ทำอะไรอยู่คะ' 'กินข้าวรึยัง' น้ำไม่เห็นพี่มาเรียนเลย ไปไหนหรอคะ' 'ไม่สบายรึเปล่าคะ' เป็นเวลาสามวันแล้วที่เขาไม่อ่านแชทฉันเลยปกติเขาจะอ่านแชทฉันจะช้าเร็วก็ตอบถึงจะตอบแค่ อือ ,ไม่ ,กินแล้ว สั้นๆก็ตาม มหาลัยวิทยาลัย คาบเรียนช่างบ่าย ฉันเรียนคหกรรมเพราะชอบทำอาหารและขนมตอนอยู่กับยายฉันจะช่วยยายทำขนมขายตลอดเป็นรายได้หลัก วันนี้มีคาบเรียนช่วงบ่ายพอมีเวลาให้ไปหาพี่ซีนช่วงเที่ยงฉันรู้สึกเป็นห่วงเขาอยากรู้ว่าเขาเป็นอะไรรึเปล่า ถึงไม่ได้ตอบแชทฉันเลย "น้ำ กินอะไรดีก่อนเข้าเรียน" แก้วเพื่อนสนิทถามฉันก่อนจะหยิบขนมใส่ปาก แล้วที่กินไม่อิ่มหรือไงยะ กินอยู่นั้น "แล้วที่กินไม่อิ่มหรือไง.. กินไม่หยุดเลยแกน่ะ" มันทำหน้าบู้บี้ใส่ "สรุปกินไรหิวข้าว" หูฉันไม่ได้ฟังมันพูดสักนิด ในมือก็พรางกดดูว่าพี่ซีนอ่านข้อความบ้างยัง "ไม่กินหรอก ฉันจะไปหาพี่ซีนน่ะ" "เขายังไม่ตอบแกอีกหรือไง" แก้วคือเพื่อนสนิทที่ฉันมักจะเล่าเรื่องของพี่ซีนให้ฟังตลอด "อืม" ฉันพยักหน้าตอบ "นั้นใช่พี่ซีนเปล่าน้ำ นู้นน่ะ" ไอ้แก้วชี้ไปยังกลุ่มผู้ชายสามคนที่กำลังเดิน พี่ซีนเป็นคนหน้าตาดี หล่อและเก่งมาก เรียนสถาปัตย์ที่บ้านก็มีฐานะมาก เขามักจะลงนิตยสารของหนุ่มหล่อตลอด แต่การที่คนธรรมดาแบบฉันได้คุยกับเขามันยิ่งกว่าความฝันซะอีกแม้ว่าขะคุยแบบเหมือนไม่ได้คุยซะมากกว่า "จริงด้วย แก้วแกไปกินก่อนเลยนะฉันไปทำธุระก่อน" พูดจบฉันก็ใส่เกียร์หมาวิ่งไปหาพี่ซีนทันที "เออๆ ฉันรอที่ห้องเรียนนะ" แก้วตะโกนไล่หลังมาไว้ ฉันกึ่งวิ่งกึ่งเดินพร้อมกับเรียกชื่อพี่ซีนไปด้วย "พี่ซีน พี่ซีนคะ" เรียกยังไงใบหน้าหล่อได้รูปผิวขาวสูง180 ที่เดินไปพร้อมกลุ่มเพื่อนของเขา เขาไม่แม้แต่จะหันมองฉันกลับทำเป็นไม่ได้ยินด้วยซ้ำ หรือเขาจะไม่ได้ยินกันนะ ฉันรีบเดินตามพวกพี่เขาไปหยุดตรงหน้าห้องชมรมดนตรีที่พี่เขาเป็นประธานชมรม ก่อนจะเคาะประตูแล้วเปิดเข้าไป "พี่ซีนคะ" ฉันเอ่ยเรียกชื่อของชายหนุ่มเบาเบา "ฉันว่าแกไปคุยกับน้องเขาให้รู้เรื่องเถอะไอ้ซีน" หนึ่งในเพื่อนเขาพี่ต้าร์เอ่ยขึ้น "น่ารำคาญจริง มีอะไรคุยตรงนี้แหละ" เขาพูดด้วยเสียงที่เรียบเฉยและดูเหมือนฉันจะทำให้เขาหงุดหงิด "คือน้ำคิดว่าพี่ซีนไม่สบายไม่เห็นตอบแชทน้ำเลยตั้งสามวันมาแล้วปกติพี่ซีนจะตอบตลอด" "แล้วไง" เขามองหน้าฉันนิ่ง "น้ำเป็นห่วง" "แค่นี้? ที่จะพูดมีแค่นี้ ที่วิ่งตามมาต้อยๆคือจะพูดแค่นี้" "ค่ะ แค่นี้..ถ้าพี่ซีนไม่สะดวกคุยตอนนี้น้ำกลับก่อนก็ได้ค่ะว่างแล้วค่อยตอบแชทก็ได้" ฉันตอบกลับด้วยเสียงที่สั่นเทาเพราะกลัวอีกฝ่ายจะโกรธเลยพยายามหยุดการสนทนานี้ลง "คุยให้จบจบเถอะที่ฉันไม่ตอบแชทเธอเพราะฉันขี้เกียจตอบ จบป่ะ เธอไม่เบื่อบ้างหรือไงที่วันวันเอาแต่วิ่งตามฉันจนใครใครก็เข้าใจผิดกันหมดแล้วว่าฉันคบกับเธอ" "..........." นี่เขากำลังว่าฉันงั้นหรอ คำพูดของเขาทำให้ต่อมน้ำตาฉันเริ่มจะทำงานแต่ฉันก็พยายามจะกลั้นมันไว้ มันพากันคลออยู่ที่หน่วยตา ฉันได้แต่มองหน้าเขาพร้อมกับเม้มปากที่ร้อนผ่าวเอาไว้.. "ฉันเล่นกับเธอมากพอแล้วหกเดือนก็เกินพอแล้วมั้ง" เขาพูดอะไร ทุกคนต่างมองมาที่ฉันเป็นตาเดียว..ไม่ใช่แค่เสียใจแต่มันทั้งอายและสมเพชตัวเอง "อะไรนะคะ" ถึงฉันจะรู้ว่าเขาหมายถึงอะไรแต่ใจมันก็ยังอยากให้เขาไม่ได้ตั้งใจพูดออกมา "ก็เซอร์วิสเธอไงเธอคิดจริงหรอว่าฉันจะคบกับเธอดูตัวเองก่อนไหม นี่ฉันไม่ได้ว่านะแต่ใครใครก็ชอบคนสวยแล้วเธอสวยตรงไหน..มองยังไงก็ฉันสนุกด้วยก็ดีขนาดไหนแล้ววินวินทั้งคู่" เหมือนมีดมันปักลงกลางอก เขาสาดคำพูดใส่ฉันโดยไม่สนใจใครไม่สนใจว่าฉันจะอับอายหรือเสียใจแค่ไหน น้ำตาที่พยายามกักเก็บไหลออกเต็มแก้มการที่ร้องไห้ไม่มีเสียงมันทรมานมากจริงจริง... "ที่พี่ซีนบอกจะคบกับน้ำเป็นเรื่องโกหกหรอคะ" "ใช่ แล้วฉันก็บอกชัดเจนแล้วนะว่าฉันจะลองคุยไม่ได้จะคบด้วย จบนะ.." ทุกคนต่างนั่งเงียบกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น "น้ำเข้าใจแล้วค่ะ งั้นน้ำขอตัวก่อนนะคะ ขอโทษนะคะที่รบกวน" ฉันยิ้มทั้งน้ำตาพร้อมกล่าวขอโทษพวกเขาพร้อมกับรอยยิ้มสุดท้ายที่ฉันให้เขา ฉันโดนเขาหลอกมาตลอดเลยสินะ....ถึงจะรู้แต่แรกแต่ทำไมพอได้ยินความจริงมันทรมานกว่าที่คิดนะ "ไอ้ซีนแกพูดแรงไปรึเปล่าวะ" หนึ่งในเพื่อนของผมไอ้ภูมิเอ่ยขึ้นมา "ไม่หรอก ฉันพูดความจริงยัยนั้นจะได้เลิกคิดไปเองว่าฉันมีใจให้..ไม่รู้เอาความมั่นใจมากจากไหนที่นอมคุยด้วยก็เพราะสงสารแต่นับวันยิ่งไปกันใหญ่" "ซ้อมกันต่อเถอะ เสียเวลา" ผมรีบตัดจบเพราะไม่อยากฟังเพื่อนๆบ่น เพราะสิ่งที่ผมทำนั้นคือความจริงผมเล่นกับยัยนั้นมากพอแล้วจนตอนนี้ใครก็คิดว่าผมคบแบบจริงจัง ผมอายจะแย่แล้วที่ต้องตอบคำถามใครต่อใคร "น้ำเป็นอะไรตั้งแต่เมื่อกี้แล้วเห็นเหม่อๆ แล้วทำไมตาแดงแบบนี้ละ" ฉันมองหน้าคนที่นั่งข้างๆ ก็ร้องไห้มาไง แก้วคือเพื่อนที่สนิทกับฉันที่สุดเพราะเราเรียนอยู่ที่เดียวกันมาตั้งแต่เด็ก "เปล่านิ ไม่มีอะไร" เหตุการณ์ตอนเที่ยงยังทำให้ฉันเสียใจไม่หาย "ทะเลาะกับพี่ซีนหรอ" แก้วรู้ว่าฉันคุยกับพี่ซีนเพราะฉันไม่เคยจะปิดบังเพื่อนเลยสักนิด "น้ำวันก่อนเราเห็นดาวมหาลัยขึ้นรถไปกับพี่ซีนเหมือนพี่เขาจะมารับกันด้วย" "ดาวมหาลัยเลยหรอ เด็กปีหนึ่งน่ะหรอ" เพื่อนสาวพยักหน้า "คนสวยก็ต้องคู่กับคนหล่อ ถูกแล้วใครเขาจะมาชอบฉันละจริงไหม" ฉันมองหน้าเพื่อน "มีอะไรรึเปล่าน้ำ" คำถามของเพื่อนทำให้ฉันคิดหนัก "ฉันเลิกคุยกับพี่ซันแล้วน่ะถึงคุยไปฉันว่ามันก็ไม่มีประโยชน์อะไรคุยที่เหมือนไม่ได้คุยยิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งโดนทิ้งห่างฉันพอแล้วละ" "เมื่อกี้หรอทำไม..ไม่เป็นไรนะ" เพื่อนสาวจับมือให้กำลังใจฉัน "ฉันไม่เหมาะกับเขาหรอก พี่เขาทั้งหล่อรวยโด่ดเด่นขนาดนั้นอย่างฉันไม่เหมาะหรอก" ฉันพูดไปยิ้มไปแต่ในใจมันอึดอัดเหลือเกิน "น้ำ" "เลิกเรียนแล้วน้ำไปทำงานก่อนนะมีพาร์ทไทม์วันนี้ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ" หยิบหนังสือได้ฉันก็ลุกจากเก้าอี้ทันที นับจากเหตุการณ์วันนั้นก็ผ่านมาหลายวันที่ฉันไม่ได้ทักแชทแล้วก็ไม่ได้เห็นหน้าพี่ซีนเช่นกัน แต่ในมหาลัยก็ลือกันว่าเขาคบกับดาวมหาลัยอยู่ เขาไม่เคยจะรับรู้หรือทำให้ฉันเข้าใจเขาเลย แค่นี้ฉันก็รู้แล้วว่าเขากับฉันไม่เหมาะกันสักนิด ครืด..ครืด.. เสียงมือถือสั่นเพราะมีเบอร์ปริศนาโทรเข้ามา มันไม่คุ้นตาเลยแม้แต่น้อย ฉันชั่งใจก่อนจะตัดสินใจรับสาย "ฮัลโหล ใครคะ?" "พี่ต้าร์เองน้ำ เพื่อนไอ้ซีน" พี่ต้าร์ โทรมาทำไมดึกจัง "มีอะไรรึเปล่าคะ?" "น้ำช่วยพี่หน่อยได้ไหม ไอ้ซีนมันป่วยพี่อยากให้มาดูแลมันหน่อยพอดีพี่ติดธุระน่ะ" ป่วย? พี่ซีนนะหรอ "ทำไมไม่พาไปหาหมอละคะ" ฉันไม่ใช่หมอสักหน่อย "มันไม่ยอมไป ตอนนี้ไข้สูง ช่วยหน่อยได้ไหมน้ำถือว่าพี่ขอร้อง พี่เองก็มีธุระด่วนจริงๆแล้วจะทิ้งมันไว้คนเดียวก็ไม่ได้" "ค้ะ...ก็ได้ค่ะ" ตกปากรับคำเขาอีก คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง "งั้นเดี๋ยวพี่ไปรับนะ ส่งที่อยู่ให้พี่ที" "ค่ะ ได้ค่ะ" วางสายฉันก็รีบเตรียมยาไข้หวัดก่อนที่พี่ต้าร์จะมารับ เขาป่วยหนักขนาดนั้นเลยหรือไง แล้วแฟนเขาก็มีทำไมไม่โทรตามมาดูแล ไปแบบนี้เขาจะหาว่าฉันเสนอหน้าอยากเจอเขาอีกรึเปล่าเนี่ย โปรดติดตามตอนต่อไป