ปักใจหมายรัก

สองบ้านหลังใหญ่อยู่ติดกัน มีเพียงรั้วกั้นขวาง กระนั้นเขายังจำได้ดีถึงเด็กสาวตัวป้อม ๆ ที่มักจะมองเขาจากนอกรั้วเสมอ บางครั้งเธอเดินเข้ามาทักทายพูดคุยเป็นประจำ น้ำเสียงเจื้อยแจ้วช่างฉอเลาะร่าเริง ซึ่งคนหยาบกระด้างเช่นเขาพ่นคำหยาบคายอยู่เสมอ เขาทำร้ายหัวใจดวงน้อยซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เธอก็ไม่เคยหายไปไหน จนกระทั่งจากกันชั่วขณะหนึ่ง… ดวงตาเเพรวพราวระยิบระยับแฝงความดีใจทุกครั้งที่เจอกันได้แปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังโดยสมบูรณ์ “พี่กลับมาที่นี่อีกทำไม กลับมาทำไม” “ฉันจะอยู่หรือฉันจะไปต้องขออนุญาตเธอด้วยเหรอ” พ่นถ้อยคำร้ายกาจใส่ทั้ง ๆ ที่อยากกอดเธอไว้ แทบอดทนไม่ไหวเมื่อเห็นเธอไปกับคนอื่น “เข้าบ้าน!” “ปล่อยนะ ขนาดคุณป๊ายังไม่ทำกับใจแบบนี้เลย” “อย่าทำให้ฉันโมโห” เขากดเสียงต่ำลงบีบข้อมือเรียวเล็ก สีหน้าถมึงทึงแทบเก็บความโกรธไว้ไม่อยู่ ในที่สุด... “อื้อ…” ริมฝีปากเย็นเฉียบบดขยี้กลีบปากนุ่มไร้ปรานี ลืมสิ้นถึงฐานะของตนเอง รู้ทั้งรู้ว่าแม่ของพวกเราเกลียดกัน รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองมีคู่หมั้นอยู่แล้ว ทั้งที่รู้แต่ก็ไม่อาจหักห้ามใจตัวเองได้… To be continued…