
เขาบอกว่าไม่อยากให้ฉันรอ ไม่อยากให้ฉันเสียใจ แต่เขาลืมไปว่าถ้าไม่มีเขา "ฉันจะต้องเสียใจ"
“เกลชอบพี่…ชอบพี่มานานแล้ว”
“เธอยังเด็ก ไม่รู้หรอกว่าอะไรคือชอบ เอาเวลาที่คิดฟุ้งซ่าน ไปตั้งใจเรียนให้จบ"
🐣สปอย🐣
"พี่สิงห์...รอเกลด้วย!!!"
'เกวลิน วรโชติเมธี' หญิงสาวร่างบางสัดส่วนน่ามอง อายุ 22 ปี ในชุดนักศึกษากระโปรงทรงเอรัดรูป ผมยาวสลวยดำขลับ ใบหน้าหวานเรียวเล็กได้รูป ริมฝีปากสีชมพูอ่อนประดับรอยยิ้ม ส่งเสียงเรียกชายหนุ่มที่กำลังจะขับรถออกจากบ้าน
"มีอะไรหรือเปล่า?" ดวงตาคมปราบภายใต้แว่นกรอบทองตวัดมองคนตัวเล็กที่ส่งเสียงเรียกดังมาจากประตูรั้วบ้านฝั่งตรงข้าม
'สิงห์ โรจนกรกุล' ชายหนุ่มมาดนักธุรกิจ อายุ 27 ปี ใบหน้าคม ผิวขาวสุภาพ ดวงตาสวยสีน้ำตาลอบอุ่น รูปร่างสูงดูสะอาดตานั่งวางมาดมือประคองพวงมาลัยอยู่ภายในรถ
เกวลินมองใบหน้าของชายหนุ่มที่สุดแสนจะเย็นชาค้างคล้ายกำลังตกอยู่ในภวังค์ ก่อนจะเผลอกลืนน้ำลายลงคอเอื้อกใหญ่
'หล่อจัง' เธอนึกชื่นชมเขาอยู่ในใจ
ปี้น!! เสียงแตรรถดังขึ้น หญิงสาวสะดุ้งโหยงหลุดจากภวังค์ได้สติกลับมา 100%
"ตกลงมีอะไร?" สิงห์เอ่ยถามย้ำน้ำเสียงอ่อนลง ทว่าใบหน้ายังคงเรียบเฉยไร้อารมณ์
"เอ่อ.." เกวลินยกมือเกาต้นคอบิดตัวอมยิ้ม "วันนี้เกลขอติดรถไปมหาลัยได้ไหมคะ?"
สิงห์ยกนาฬิกาข้อมือดูเวลา "ไม่ได้ผ่านทางนั้น"
ไม่รอให้เธอเอ่ยตอบ กระจกรถก็ค่อยๆ ปิดลง ก่อนรถยนต์จะเคลื่อนล้อขับออกไปต่อหน้าต่อตาเธอ ปล่อยให้คนที่เตรียมตัวมาอย่างดียืนอ้าปากค้าง
คำเตือน : นิยายเรื่องนี้สร้างขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน เนื้อเรื่องมีการกล่าวถึงความอ่อนไหวทางด้านจิตใจ อารมณ์ ความรุนแรงในครอบครัว (ฝั่งนางเอง) ฉากร่วมรักระหว่างชายหญิง ผู้เขียนไม่สนับสนุนให้ผู้อ่านทุกคนเลียนแบบพฤติกรรม และอารมณ์ของตัวละครทุกตัวในนิยายเรื่องนี้ นักเขียนสร้างผลงานเพื่อความบันเทิงเท่านั้น กิเลสมาร (รัก โลภ โกรธ หลง) ในใจมีกันทุกคน เพราะฉะนั้นโปรดใช้วิจารณญาณในการเสพนะคะ
ด้วยความปรารถนาดีเสมอ ขอให้นักอ่านที่น่ารักทุกท่านคอมเมนต์อย่างสร้างสรรค์ ด่าหรือวิจารณ์ตัวละครได้ค่ะ เข้าใจว่าอินกับบทได้ แต่อย่าด่าไรท์นะคะ หัวใจไรท์บอบบางมาก ขอบคุณมา ณ โอกาสนี้ค่ะ

